Speed Racer

Speed Racer των Watchowski Brothers. Παρατήρησα μία έντονη αρνητική διάθεση από κριτικούς και κοινό για την ταινία αυτή, με την οποία θα διαφωνήσω. Οκ η ιστορία δεν έχει να προσφέρει τίποτα είναι αφελής και παιδική αλλά δεν κατάλαβα από πότε το θέαμα και η οπτικοακουστική ικανοποίηση έπαψαν να μετράνε. Οι Watchowski νομίζω ότι έχουν πιάσει τον παλμό του σύγχρονου κινηματογράφου και θα δώσουν και άλλες ωραίες ταινίες. Εδώ φέρνουν στη μεγάλη οθόνη ένα παλιό παιδικό ιαπωνικό κόμικ με ήρωα οδηγό αγώνων αυτοκινήτου. Αν ήμουν 10 χρονών θα ήταν η αγαπημένη μου ταινία. Σήμερα αυτή η γρήγορη και ιδιαίτερα καρτουνίστικη ταινία είναι απλά ένα ευχάριστο δίωρο.

Eagle vs Shark

Από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία αυτή η ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ταινία, Eagle vs Shark (2007) του Taika Waititi. Βασισμένη κυρίως στους εκκεντρικούς -για να μην πω ψιλογκαγκά και παρεξηγηθώ- χαρακτήρες και στο βάθος μία ιστορία έρωτα και μία εκδίκησης. Η Lilly εργάζεται σε φαστφουντάδικο και κάθε μέρα την ίδια ώρα ακριβώς περιμένει να εμφνιστεί ο Jarrod με σκοπό να τον πλησιάσει όσο γίνεται περισσότερο. Ο Jarrod αρχικά αγνοεί την υπαρξή της και το μυαλό του είναι κολλημένο στην εκδίκηση που θέλει να πάρει από το νταή του σχολείου, ο οποίος επιστρέφει στα πάτρια εδάφη μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Ο Jarrod τελικά θα γνωρίσει τη Lilly και μία σειρά από τραγελαφικές καταστάσεις θα λάβουν χώρα.

Υποψηφιότητα στο Sundance και βραβεία σε 2-3 άλλα μικρότερης εμβέλειας φεστιβάλ. Προβολή και στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας αν θυμάμαι καλά.

Πρώτη φορά νονός

Πρέπει να πω ότι περίμενα χειρότερα από το Πρώτη φορά νονός (2007) της Όλγας Μαλέα. Όχι δηλαδή ότι είναι και κάτι το ιδιαίτερο αλλά το είδα σχετικά ευχάριστα. Ειδικά αν αναλογιστούμε τις παλαιότερες δημιουργίες της σκηνοθέτιδας, μάλλον αυτή τη φορά υπήρξε βελτίωση. Ενδεχομένως αυτό να οφείλεται και στην ενδιαφέρουσα και σε κάποιο βαθμό αυτοβιογραφική ιστορία του Νίκου Παπανδρέου σχετικά με τον πιτσιρικά γιο πολιτικού που πάει στην Κρήτη για να “διεκπεραιώσει” μία βάφτιση, την ώρα που οι ντόπιοι περίμεναν τον πατέρα του και έτσι ο μικρός εκτός από νονός καλείται να παίξει και το ρόλο του πολιτικού. Παρόλα αυτά η τηλεοπτική αντιμετώπιση των πραγμάτων δεν λείπει ούτε από εδώ. Ίσως να με επηρεάζουν και οι οικίες φάτσες που έχουν φθαρεί τόσο πολύ από τα σίριαλ. Τουλάχιστον τα πιτσιρίκια έδιναν μία σχετική φρεσκάδα.

Wristcutters: A Love Story

Wristcutters: A Love Story (2006) του Goran Dukic. Αν μπορεί κάποιος ας μου εξηγήσει πως γίνεται μία τόση όμορφη ταινία και αφού περιπλανήθηκε σε τόσα φεστιβάλ να βρει τελικά περιορισμένη διανομή σε Αμερική και Αγγλία μόνο και να καταλήξει 2 και βάλε χρόνια μετά την πρώτη της προβολή -στο Sundance Film Festival- να κυκλοφορήσει σε dvd στην Αμερική. Αν κάποια εταιρία έχει κανονίσει την προβολή της και στην Ελλάδα τότε πιάνομαι αδιάβαστος αλλά και πάλι η καθυστέρηση θα είναι πρωτοφανής. Εκτός αν πάλι άρεσε μόνο σε εμένα…

Το ξέρατε ότι ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών υπάρχει το μέρος που πάνε οι αυτόχειρες; Σε αυτή την έξυπνη ιδέα του συγγραφέα Etgar Keret βασίζεται η ταινία και πιο συγκεκριμένα στην ιστορία Kneller’s Happy Campers από το βιβλίο The Bus Driver Who Wanted To Be God & Other Stories. Tο γεγονός ότι σενάριο κάνει κάποια κοιλιά και τέλος του δεν ήταν αυτό ακριβώς που θέλαμε δε μειώνει καθόλου αυτή την υπέροχη ιστορία. Για το cast τι να πω; και μόνο η παρουσία του Tom Waits αρκεί. Πολύ καλοί και οι Patrick Fugit -ο μικρός από το Almost Famous (2000)-, η κούκλα Shannyn Sossamon και o Shea Whigham, ο χαρακτήρας του οποίου στην ταινία βασίζεται εμφανώς στον Eugene Hutz τραγουδιστή των Gogol Bordello οι οποίοι με τη σειρά τους πρωταγωνιστούν στο soundtrack. Και αν κάποιος δει την ταινία και δεν κολλήσει με το Through the Roof ‘n’ Underground ας έρθει να μου το πει.

Cinema, Aspirinas e Urubus

Cinema, Aspirinas e Urubus (2005) του Marcelo Gomez. Ενώ η Ευρώπη φλέγεται από το Β παγκόσμιο πόλεμο, ένας Γερμανός υπάλληλος φαρμακευτικής εταιρίας διασχίζει την ήσυχη Βραζιλία με σκοπό να πουλήσει τις ασπιρίνες που έχει στην καρότσα του φορτηγού του . Για τη διαφήμιση του προϊόντος του μάλιστα χρησιμοποιεί μία εκθαμβωτική κινηματογραφική μηχανή που εντυπωσιάζει με τις προβολές της τους πάντες στη βραζιλιάνικη ύπαιθρο. Καλή ταινία που φοβάμαι όμως ότι θα ξεχάσω γρήγορα.

Πληθώρα διακρίσεων μεταξύ των οποίων Cinema Prize of the French National Education System στις Κάννες και συμμετοχή στη Θεσσαλονίκη το 2006.

Kill Buljo: The Movie

Θεότρελη νορβηγική (!) παρωδία των ταινιών Kill Bill το Kill Buljo (2007) του Tommy Wirkola αποδεικνύει ότι Σκανδιναβοί έχουν χιούμορ το οποίο μάλιστα μπορεί να φτάσει στα όρια του γραφικού. Μην σας ξεγελάει η χώρα προέλευσης, αν και ανώτερη από τις αντίστοιχες αμερικανιές δεν παύει να είναι μία κλασική παρωδία με όλα τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν. Αστεία χοντράδες που συχνά φλερτάρουν με το γελοίο και την αηδία και αναφορές σε άλλες ταινίες που καλό είναι να έχεις δει, όπως τα Kill Bill φυσικά, αλλά και πληθώρα άλλων, από Karate Kid, Lara Croft και άλλα συναφή έως και το The Shining (1980) του Stanley Kubrick. Αν δεν είστε καθόλου για τέτοια φάση μην την αναζητήσετε ούτε από περιέργεια, αν όμως ξεκαρδίζεστε με ηλίθιες παρωδίες τότε είναι must.

Κλέφτες

Ανεξάρτητα από το πόσο άρεσε στον καθένα το Τσίου (2005) είναι γεγονός ότι ο Μάκης Παπαδημητράτος άφησε αρκετές υποσχέσεις για τη συνέχεια. Οι οποίες προς το παρόν δεν εκπληρώθηκαν, κατά την αποψή μου, με τους Κλέφτες (2007).

Ο Παπαδημητράτος έχει ένα καλό, δηλαδή μπορεί να έχει κι άλλα ο άνθρωπος αλλά έχει σίγουρα αυτό: σκιαγραφεί πολύ καλά ορισμένους χαρακτήρες - τύπους που όλοι έχουμε συναντήσει ή που μας θυμίζουν σε κάποιο βαθμό ένα γνωστό μας ή σε ορισμένους ακόμα και τον εαυτό τους. Έτσι κι εδώ η ταινία ξεκινάει άψογα με την παρουσίαση των δύο ψιλόμπαφόβιων κλεφτρονιών που ωραία υποδύονται ο ίδιος ο Παπαδημητράτος και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής. Η συνέχεια όμως με την κυρίως ιστορία της ταινίας αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, χωρίς να μπορώ να πω ξεκάθαρα αν μου φταίει η ίδια η ιστορία ή η σκηνοθεσία ή οι ερμηνείες των Πέτρου Λαγούτη και Μυρτώς Αλικάκακη ή όλα μαζί. Ίσως να φταίνε οι υψηλές προσδοκίες ή τελικά το ότι οι χαρακτήρες των Λαγούτη - Αλικάκη δεν είναι τύποι που έχω συναντήσει στο δρόμο.

A Night at the Roxbury

Το blog ολοκληρώνει ένα χρόνο ζωής. Δεν θα αρχίσω βλακείες με γενέθλια κτλ. Θα το γιορτάσω όμως με μία από τις αγαπημένες μου ταινίες την οποία έχω δει αμέτρητες φορές εδώ και δέκα περίπου χρόνια. A Night at the Roxbury ( 1998 ) του John Fortenberry. Μην μπείτε στο imdb να δείτε τι βαθμό έχει και μην ρωτήσετε τη γνώμη του γνωστού σας που το έχει δει. Ακούστε εμένα. Η ταινία είναι κορυφαία. Απλά αριστούργημα.

Δύο αδέρφια προσπαθούν να μπούν στο καλύτερο club της πόλης όπου μονίμως τρώνε πόρτα ενώ συγχρόνως κάνουν σχέδια για τη δημιουργία του δικού τους club. Στους βασικούς ρόλους Will Ferrell πριν γίνει γνωστός -τουλάχιστον στην Ευρώπη- και Chris Kattan, o οποίος δεν πρέπει να έχει παίξει σε τίποτα άλλο της προκοπής. Αβίαστο γέλιο μέχρι δακρύων, απίθανες ατάκες και ένα φοβερό soundtrack που θα σας γυρίσει αρκετά χρόνια πίσω. Η ταινία με μία φράση: το απόλυτο 90s.

Score!

Το φιλί της ζωής

Το φιλί της ζωής (2007) του Νίκου Ζαπατίνα είναι απλά ότι χειρότερο έχω δει εδώ και αρκετό καιρό. Αισθητική τηλεοπτικού σίριαλ, απαράδεκτο σενάριο, ελάχιστο γέλιο, 2-3 αστείες ατάκες και αυτές μόνο λόγω της -μικρής- παρουσίας Γιαννη Ζουγανέλη και Σάκη Μπουλά. Όταν κετέχει πρωταγωνιστικό ρόλο ο μεγαλοδημοσιογράφος, εκδότης και tv star Θέμος Αναστασιάδης τι μπορείς να περιμένεις; Για το Λαέρτη Μαλκότση τι να πω; όλοι λένε τα καλύτερα, προσωπικά δεν το έχω δει στο θέατρο άλλα όσο εμφανίζεται σε διαφημίσεις, Alter Ego (άλλο έπος…) κτλ θα πρέπει να μάθει δέχεται την κριτική. Και φυσικά για να δέσει το γλυκό και να σιγουρέψουμε τα εισιτήρια βάζουμε και 2 όμορφα κορίτσια στην ταινία, καλοκαίρι είναι, Σίφνος, μαγιό που μπορεί και να βγουν. Ώρες ώρες νόμιζα ότι η ταινία γυρίστηκε απλά για να μας δείξει τα κάλλη της η Κατερίνα Παπουτσάκη. Πάντως αν μου ζητούσατε να διαλέξω ανάμεσα στις 2 πρωταγωνίστριες, προσωπικά θα ψήφιζα δαγκωτό Ζέτα Δούκα.

The Dead Zone

The Dead Zone (1983) του David Cronenberg. Όχι και ο πιο χαρακτηριστικός Cronenberg, καθώς περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το σενάριο του Jeffrey Boam βασισμένο σε βιβλίο του Stephen King ή μάλλον να είμαστε πιο ακριβείς αυτό που τον περιορίζει είναι η ίδια η ιστορία του King. Άσχετο, αλλά αυτός ο τύπος πρέπει να γράφει και στον ύπνο του ή εχει κλωνοποιηθεί. Έριχνα μια ματιά στο πόσες ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές έχουν βασιστεί σε έργα του και παρατήρησα ότι έχουν ήδη ξεπεράσει τις 100.

Στο θέμα μας, ο φιλήσυχος καθηγητής Johnny (Christopher Walken) μετά από ένα συγκλονιστικό τροχαίο παραμένει σε κώμα μερικά χρονάκια και όταν συνέρχεται, η ζωή του, όπως είναι λογικό, έχει αλλάξει τελείως. Εκτός όμως από τις εμφανείς αλλαγές η περιπέτεια αυτή του άφησε ένα χάρισμα, να βλέπει το μέλλον των ανθρώπων που έρχεται σε επαφή μέσα από διάφορα οράματα που έχει όταν τους σφίγγει το χέρι. Όπως είναι φυσικό θα γίνει το πρόσωπο της ημέρας και στη συνέχεια θα του ζητηθεί να χρησιμοποίησει την ιδιότητα του αυτή για διάφορους σκοπούς. Καλή ταινία, παρακολουθείται και σήμερα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρά τα 25 χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη της.

Βραβεία και υποψηφιότητες σε σημαντικά φεστιβάλ του φανταστικού όπως Festival International du Film Fantastique d’Avoriaz στη Γαλλία, Fantafestival στη Ρώμη αλλά και σε Academy of Sience Fiction, Fantasy and Horror Films στην Αμερική και Canadian Society of Cinematographers στην πατρίδα του σκηνοθέτη.

Από το 2002 το ίδιο βιβλίο έχει μεταφερθεί ως σειρά στην T.V. με τον ίδιο τίτλο.

Mr. Magorium’s Wonder Emporium

Mr. Magorium’s Wonder Emporium (2007) του Zach Helm του τύπου που άφησε τόσες πολλές υποσχέσεις με το σενάριο του Stranger Than Fiction (2006). Δε θα έλεγα ότι εδώ απογοητεύει αλλά σίγουρα δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες στο βαθμό που θα θέλαμε. Το σενάριο ισορροπεί ανάμεσα σε ανέμελο παιδικό και μελό αλλά τα χρώματα, οι εικόνες και οι ήχοι πραγματικά μαγεύουν ειδικά στο πρώτο ημίωρο της ταινίας. Υπεραιωνόβιος ιδιοκτήτης μαγικού καταστήματος παιχνιδιών αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αφήσει τη διαχείριση του μαγαζιού στη βοηθό του η οποία αρνείται να αποδεχθεί το ρόλο αυτό αλλά και να πιστέψει ότι όντως το αφεντικό αποφάσισε να την κάνει. Στην ιστορία μπλέκει ένας πιτσιρικάς με ιδιαίτερες ικανότητες και ένας σπασίκλας λογιστής αλλά και το ίδιο το μαγαζί με τον τρόπο του. Συμπαθητικό σε γενικές γραμμές ταινιάκι αλλά ως εκεί. Δυνατό cast με Dustin Hoffman, Natalie Portman, Zach Mills, Jason Bateman και Ted Ludzik.

Και ένα tip για τους πιο υπομονετικούς: Μία σκηνή αφού πέσουν όλοι οι τίτλοι στο τέλος.

Tous à l’Ouest: Une aventure de Lucky Luke

Tous à l’Ouest: Une aventure de Lucky Luke (2007) του Olivier Jean Marie. Δεν ξέρω για εσάς πάντως προσωπικά πάντα μου αρεσε περισσότερο ο Αστερίξ από το Λούκι Λουκ. Επίσης σχεδόν ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα καμία μεταφορά κάποιου εκ των δύο στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη είτε σε animation είτε σε κανονική ταινία. Δεν αποτέλεσε εξαίρεση και η τελευταία αυτή γαλλική προσπάθεια. Μου φάνηκε πολύ παιδικό (είχα και την ατυχία να το δω μεταγλωτισμένο). Δεν είναι κακή προσπάθεια πάντως και στην αρχή της ταινίας υπάρχει ένα ωραίο κυνηγητό με πολύ ταιριαστή μουσική υπόκρουση. Κάποιες πρωτοτυπίες του δημιουργού στο τεχνικό και καλλιτεχνικό κομμάτι μου άρεσαν χωρίς να με εντυπωσιάσουν ενώ κάποιες αλλαγές στους χαρακτήρες και στην ιστορία (¨Το Καραβάνι” των Morris-Goscinny) δεν με ενθουσίασαν.

Κέρδισε το Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix στο Βερολίνο.

Ιστορία 52

Δεν καταλαβαίνω γιατί πάντα σε αυτή τη χώρα πρέπει να είμαστε τόσο υπερβολικοί και ακραίοι. Η ταινία Ιστορία 52 ( 2008 ) του Αλέξη Αλεξίου από τη μία περιγράφεται ως αριστούργημα και η καλύτερη ελληνική ταινία όλων των εποχών και από την άλλη ως απάτη, αντιγραφή και μίξερ γεμισμένο με άλλες ταινίες. Δεν συμφωνώ με καμία από τις δύο απόψεις. Είναι μία καλή ταινία την οποία παρακολούθησα με ενδιαφέρον, καλή παραγωγή που δεν έχει κάτι να ζηλέψει από αντίστοιχες του εξωτερικού και σχετικά πρωτότυπη για ελληνική. Οι αναφορές ( θέλετε αντιγραφές; ) που περιέχει από άλλες ταινίες και δημιουργούς δεν με ενόχλησαν, ούτε και το πολυσυζητημένο voice over. Για το σενάριο φυσικά θα δεχόμουν ο καθένας να έχει τις αντιρρήσεις του αλλά εμένα τουλάχιστον δεν μου χάλασε τη συνολική εικόνα για την ταινία.

Υποψηφιότητα στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) του Andrew Dominik. Χωρίς πολλά λόγια μια εκπληκτική ταινία με εξαιρετική σκηνοθεσία, ένα ισορροπημένο και λίγο μονότονο σενάριο χωρίς κοιλιές ή κορυφώσεις, άψογη φωτογραφία και φανταστικές ερμηνείες, ειδικά από τους Brad Pitt και Casey Affleck. Όσο για τη μουσική των Nick Cave και Warren Ellis ό,τι και να πω είναι λίγο, όποτε την ακούω ανατριχιάζω εδώ και τόσο καιρό, ακόμα και πριν δω την ταινία. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο η ταινία αυτή αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα αργής και μεγάλης διάρκειας ταινίας (κοντά 3 ώρες), που δεν είναι καθόλου βαρετή.

2 υποψηφιότητες για OSCAR, 1 για χρυσή σφαίρα και πολλές άλλες ακόμα κυρίως για τον Affleck. Υποψήφια και για το χρυσό λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας, όπου ο Pitt απέσπασε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού.

Η δίκη της χούντας

Η δίκη της χούντας (1981) του Θεοδόση Θεοδοσόπουλου. Επειδή σήμερα είναι η μαύρη επέτειος και επειδή σε αυτό τον τόπο ξεχνάμε. Επειδή μας μένουν τα φαιδρά και λησμονούμε τα σοβαρά. Καλή η διακωμώδηση του ξεφτίλα Παπαδόπουλου και των λοιπών καραγκιόζηδων, καλή η πλάκα με τη Δέσποινα, τον Ασλανίδη και τον Ερυθρό Αστέρα αλλά να θυμόμαστε και τις εξορίες, τα βασανιστήρια, το ξύλο και τους νεκρούς. Το ντοκιμαντέρ αυτό δεν αποτελεί απλά ένα ντοκουμέντο της εν λόγω δίκης αλλά μία ανασκόπηση όλων των γεγονότων και των προσώπων από το ‘36 και μετά που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.