The Blind Side

Έφτασε η ώρα. Ήρθε η στιγμή. Let’s party. The Blind Side (2009) του John Lee Hancock με πρωταγωνίστρια τη θρυλική πια πολυαγαπημένη αυτού εδώ του blog Sandra Bullock. Κανονικά έπρεπε να ζητήσω από τον σταθερό σχολιαστή μας Αργύρη (argiris_cinefil) να γράψει ένα guest review για την ταινία αυτή αλλά δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς τα σχόλια του είναι πάντα ολοκληρωμένα και συχνά καλύτερα και από τα δικά μου post, οπότε σίγουρα θα μας τιμήσει και αυτή τη φορά με την παρουσία του, παρότι ήδη σε άλλο σχόλιο του εκφράστηκε με σκληρά λόγια τόσο για την ταινία, όσο και για την πρωταγωνίστρια.

Για την ταινία δεν θα πω πολλά. Δεν είναι τόσο κακή όσο θα ήθελα για να έρθω εδώ και να κράξω ανελέητα, να στάξω χολή και φαρμάκι. Ούτε  η ερμηνεία της ατάλαντης είναι τόσο απαράδεκτη ώστε να γίνει πραγματικό πάρτυ. Απλά η ταινία βρωμάει αμερικανιά από όπου και αν την πιάσεις. Αλλά πέρα απο αυτό δεν είναι κακή. Βαρετή ίσως γιατί έχουμε κουραστεί να βλέπουμε το ίδιο σενάριο. Όσο για τη γλυκιά μας τη Sandra παίζει πάνω κάτω αυτό που πρέπει να παίξει. Το κατά πόσο αυτο αξίζει όλα αυτά τα βραβεία που πήρε και θα πάρει είναι στην κρίση αυτών που τα μοιράζουν. Προσωπικά δεν θα της έδινα τίποτα και σίγουρα όχι το όσκαρ.

The Hurt Locker

The Hurt Locker ( 2008 ) της Kathryn Bigelow. Ταινία πολυδιαφησμισμένη, που έχει δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες, όπως και οι περισσότερες βέβαια που βλέπουμε αυτόν τον καιρό οδεύοντας προς τα Academy Awards και τις λοιπές τελετές και βραβεύσεις. Θέμα της ο πόλεμος στο Ιράκ μέσα από τα μάτια μίας μικρής ομάδας που ειδικεύεται στην εξεδουτέρωση εκρητικών μηχανισμών.

Η ταινία μου άρεσε αρκετά παρότι δεν πιστεύω ότι ανταποκρίθηκε σε όσα μας είχαν υποσχεθεί οι διαφημιστές της. Σε δύο δηλαδή βασικά σημεία, στο ότι είναι ρεαλιστική και στο ότι είναι αντιπολεμική. Για το πρώτο δεν μπορώ να γνωρίζω βέβαια από πρώτο χέρι τι συμβαίνει εκεί κάτω ή σε οποιδήποτε άλλο πολεμικό μέτωπο αλλά θεωρώ ότι ο βασικός χαρακτήρας, που άψογα υποδύεται ο Jeremy Renner, κουβαλάει αρκετά κλισέ στη συμπερφορά του, είτε ως είμαι-γαμάτος-δεν-μασάω-μία πυροτεχνουργός, είτε ως πονόψυχος και χαβαλές με τους μικρούς Ιρακινούς. Όσο για το αντιπολεμικό του πράγματος, ναι μεν μας γίνεται εντελώς ξεκάθαρο ότι ο πόλεμος είναι εθισμός αλλά στο τέλος μας προκαλεί μία περίεργα αρρωστημένη συμπάθεια προς τον πρωταγωνιστή **SPOILER** που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αδρεναλίνη και προτιμά να παίξει ξανά τη ζωή του κορώνα γράμματα παρά να αράξει με τη γυναίκα και το παιδί του.

Η ταινία πάντως θα επαναλάβω ότι μου άρεσε αρκετά, η ματιά της Bigelow είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα, η σκηνοθεσία και η κάμερα είναι το μεγάλο ατού της ταινίας μαζί με τις καλές ερμηνείες.

9 υποψηφιότητες για όσκαρ και δεκάδες άλλες διακρίσεις για μία ταινία που περιπλανιέται άδικα εδώ και καιρό ανάμεσα σε μεμονωμένες προβολές σε φεστιβάλ και περιορισμένη διανομή. Εϊχα αποφασίσει να κρατηθώ και να τη δω στο σινεμά, κρίνοντας από το ύφος και το είδος της ταινίας αλλά τελικά βαρέθηκα να περιμένω την ελληνική έξοδο στις αίθουσες. Κακώς, οφείλω να ομολογήσω…

Choke

Μόλις έκλεισα το ομώνυμο βιβλίο του Chuck Palahniuk πάτησα το play για να δω την ταινία Choke ( 2008 ) του Clark Cregg. Η υπόθεση με δύο λόγια: Ο σεξομανής Victor για να συντηρήσει την κλεισμένη σε ίδρυμα μητέρα του και τον εαυτό του εκτός από την “κανονική” δουλειά του, σε θεματικό πάρκο της Αμερικής του 1700, συχνά πυκνά εφαρμόζει το κόλπο του πνιγμού σε εστιατόρια για να έχει ένα έξτρα εισόδημα. Πνίγεται μπροστά στους θαμώνες εστιατορίου, ώστε να βρεθεί κάποιο θύμα να τον σώσει, να νοιώσει ήρωας και παράλληλα υπεύθυνος για τη ζωή του Victor βοηθώντας τον μετά οικονομικά ή και με άλλους τρόπους για χρόνια. Σε όλα τα παραπάνω έχει σύμμαχο και βοηθό τον καλύτερο του φίλο Denny επίσης σεξομανή και συνάδελφο επαγγελματία άποικο του 18ου αιώνα.

Ο Palahniuk είναι ο συγγραφέας του Fight Club. Μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ένας σκηνοθέτης, ο David Fincher δηλαδή, καταφέρνει να πάρει στα χέρια του ένα βιβλίο και να το απογειώσει μέσω της ταινίας. Στο Choke συμβαίνει το αντίθετο, το σύνηθες δηλαδή φαινόμενο η ταινία να μην μπορεί να αποδώσει το βιβλίο στο βαθμό που θα ήθελε ο αναγνώστης. Παρότι πρόκειται για καλό ταινιάκι κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ δύσκολο να αποδώθει το ύφος αυτού του βιβλίου στο πανί. O Gregg -γνωστός ηθοποιός παίζει και στο Choke- δεν μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα από τα να φτιάξει μία επιφανειακή παρουσίαση, ένας είδος περίληψης του βιβλίου. Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει αρκετά καλά διατηρώντας την ουσία του βιβλίου, χάνοντας πολλά όμως από το πνεύμα του. Σημαντικό πάντως γεγονός η προσεγμένη επιλογή του cast, οι Angelica Huston, Sam Rockwell και Brad William Henke (γνωστή φάτσα τελευταία στο Lost) ταιριάζουν πολύ καλά στους βασικούς ρόλους.

Όσο για αυτούς που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο νομίζω ότι το Choke είναι μία καλή επιλογή για παρακολούθηση αν και με φοβίζει λίγο το γεγονός του να μην εισέλθει ο θεατής στο όλο πνεύμα και απλά να γελάσει σε 2-3 φάσεις, κάτι που αποκλείεται να συμβεί αν έχεις διαβάσει το βιβλίο. Το Special Jury Prize στο Sundance πάντως υπονοεί ότι η ταινία δεν έχει τέτοιο πρόβλημα.

Up In The Air

Up In The Air (2009) του Jason Reitman. Πολύ κακό για το τίποτα. Πολύς ντόρος για μία απλά συμπαθητική, καλογυρισμένη ταινία στην οποία ο Reitman αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι το έχει (παρότι είχα κράξει το Juno για άλλους λόγους, πάντα τον πίστευα και ειδικά με το Thank You For Smoking) και o George Clooney ότι είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός, χωρίς πάντως να δίνει καμιά ερμηνεία ζωής εδώ. Υποδύεται τύπο που η επαγγελματική του ενασχόληση είναι να ανακοινώνει σε εργαζόμενους διαφόρων εταιριών την απόλυση τους και ως αποτέλεσμα της φύσης της δουλειάς του ταξιδεύει πολύ και διαμένει σε ξενεδοχεία το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου. Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα λίγο, γιατί μου αρέσεουν πολύ τα ταξίδια και ειδικά αυτά με αεροπλάνο. Αυτό που δεν ζήλεψα καθόλου ήταν η δουλειά του, που στην ταινία όμως δεν είναι το βασικό θέμα όπως πολλοί νόμιζαν ή ήθελαν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι θεωρώ λίγο άδικη την κριτική που δέχεται η ταινία αυτή πως δεν έχει ουσία και δεν εξετάζει σε βάθος το θεμα των απολύσεων, ειδικά τώρα εν μέσω κρίσης που είναι και επίκαιρο. Μα η ταινία αυτή ξεκάθαρα δεν είχε ποτέ σκοπό να κάνει κάτι τέτοιο…

Πολλές υποψηφιότητες για όσκαρ και πολλά άλλα βραβεία σε μία σεζόν που φαίνεται στείρα και σίγουρα ακόμα και ταινίες σαν αυτή έχουν πιθανότητες διάκρισης.

Game 6

Game 6 (2005) του Michael Hoffman. To έκτο παιχνίδι των τελικών ήταν μία μοναδική ευκαιρία για τους Red Sox, ομάδα baseball της Βοστώνης να κατακτήσουν το 1986  το πρωτάθλημα (για πρώτη φορά μετά από περίπου 80 χρόνια) καθώς προηγούνται 3-2 των Mets της Νέας Υόρκης. O θεατρικός συγραφέας και φανατικός οπαδός των Red Sox, Nickey Rogan (Michael Keaton) έχει ένα λόγο παραπάνω να αγωνιά. Ετοιμάζεται για την επίσημη πρεμιέρα του νέου του έργου και αυτό που κυρίως τον απασχολεί είναι τι θα γράψει για αυτό ο αδίστακτος κριτικός θεάτρου Steven Schwimmer (Robert Dawny Jr.) που δεν έχει πει καλή κουβέντα ποτέ στη ζωή του. Αν προσθέσετε σε όλα αυτά ότι τη μουσική της ταινίας υπογράφουν οι Yo La Tengo τότε θα συμφωνήσετε ότι τα αρχικά δεδομένα για το ταινιάκι αυτό δείχνουν ότι πρόκειται για καλή επιλογή. Μετά την προβολή δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε κάτι ιδιαίτερο αλλά ούτε ότι έχασα το χρόνο μου. Ίσως για τους τρελαμένους με το baseball αμερικάνους και ειδικά τους οπαδούς των Red Sox η ταινία να μέτραει λίγο περισσότερο.

Rachel Getting Married (Guest Review by Argram)

Έχω 3 μέρες να δω ταινία και επειδή απόψε το πρόγραμμα έχει θέατρο και Lost δεν προβλέπεται νέο post. Ευτυχώς που ο φίλος Argram μου είχε στείλει κάποια κειμενά του και μπορώ να συνεχίσω με άλλο ένα guest review για να μην το κλείσουμε το μαγαζί. Και επειδή την προηγούμενη φορά το ξέχασα, να ευχηθώ στον Argram καλός πολίτης και σύντομα να ξεμπερδέψει. Η ταινία στην οποία ναφέρεται το κείμενο είναι το Rachel Getting Married ( 2008 ) του Jonathan Demme.

Rachel Getting Married ( 2008 ) by Argram

Δύο ευχάριστα θυμήθηκα μέσω της ταινίας. Το φεστιβάλ κινηματογράφου και το εξαιρετικό Μargot at the Wedding. Πολλά και διάφορα είχα ακούσει πριν τη δω. Από τίτλο, πόστερ το ένστικτο μου έλεγε ότι θα είναι στο στυλ μου και θα μου αρέσει. Σκηνοθέτης ο Jonathan Demme. Πολλά και διάφορα έχει δημιουργήσει. Eκείνα που χρίζουν αναφοράς είναι το συμπαθητικό Manchurian Candidate και το μοναδικό Silence of the Lambs. Σε διαφορετικά μονοπάτια κινείται λοιπόν εδώ αφήνοντας πίσω του τα ψυχολογικά θρίλερ που τον έκαναν γνωστό. Πρωταγωνιστεί η Anne Hathaway των χαζοκωμωδίων και του Brokeback Mountain που κέρδισε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Το στόρυ έχει να κάνει με τον επικείμενο γάμο της Rachel και την επιστροφή από το κέντρο αποτοξίνωσης της Κym, της αδερφής της.

Αυτή είναι και η βασική ομοιότητα με την Μargot. Aκριβώς το ίδιο ευτυχές γεγονός, ακριβώς τα ίδια πρόσωπα στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Η ομοιότητα θα ξεχαστεί γρήγορα εξαιτίας της σκηνοθεσίας αλλά και της ανάπτυξης του σεναρίου. Το Margot at the wedding είναι πιο πολυπρόσωπo με εναλλασσόμενες διαρκώς σχέσεις των ηρώων. Κρύβει μέσα του έντονη σαρκαστική και χιουμοριστική διάθεση. Σε αντίθεση το Rachel Getting Married εστιάζει κυρίως στη σχέση των δύο αδερφών και είναι μια καθαρή κραυγή απόγνωσης, άγχους και σύγχυσης. Η μαυρίλα στο δεύτερο είναι διάχυτη παντού χωρίς καμία ωραιοποίηση, ενώ στο πρώτο εμφανίζεται με μικρές πινελιές που βεβαίως είναι δοσμένες με δόσεις χιούμορ. Μαύρου μεν, χιούμορ δε.

Δύο στοιχεία ο τίτλος, δύο και οι κεντρικοί άξονες της ταινίας. Ξεκινάω ανάποδα από το γάμο. Η μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή του ανθρώπου. Ευθύνες, οικογένεια, υποχρεώσεις και άλλα τέτοια δυσάρεστα. Το περίεργο είναι ότι προκαλεί μεγάλη χαρά στα μέλη της οικογένειας. Ετοιμασίες, πανηγύρια, χαρές, τραπέζια, χοροί, έθιμα όλα περνάνε μπροστά από την κάμερα. Πότε σε στυλ Δόγμα 95, πότε αλλά 4 months, 3 weeks, 2 days και συχνά σαν ντοκιμαντέρ. Θέλει να κάνει τις σκηνές ρεαλιστικές χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα κουνημένα πλάνα και παρουσιάζει τα έθιμα του γάμου. Μεγάλο μέρος της ταινίας καταναλώνεται σε αυτά τα θέματα και κυρίως το τέλος της.

Δεύτερος άξονας η Rachel. Καλύτερα οι κόντρες με την αδερφή της. Συνεχείς διαμάχες και εκτονώσεις μεταξύ δύο εγωκεντρικών χαρακτήρων που δύσκολα βάζουν νερό στο κρασί τους. Τα δύο στρατόπεδα παρουσιάζονται χωρίς να μπορεί ο θεατής να διαλέξει σε ποια πλευρά θα ταχθεί. Το δραματικό στοιχείο που προκύπτει είναι και το καλύτερο. Οι εντάσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και είναι καθηλωτικές. Εδώ εμπεριέχεται και η μαυρίλα που ανέφερα νωρίτερα. Σκληρές σκηνές, κρυμμένα μυστικά που διαταράσσουν την υποτιθέμενη ηρεμία και ευχαρίστηση.

Το τέλος ίσως κάποιος θεωρήσει ότι πέφτει σε συμβάσεις. Έτσι φαίνεται τουλάχιστον στην αρχή. Τελικά απλά δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Τίποτα δεν άλλαζει ουσιαστικά και ας προσποιούνται όλοι. Από τις καλές ταινίες που κυκλοφορούν. Ακούστε με μια φορά, θα με θυμηθείτε.

An Education

An Education (2009) της Lone Scherfig. Νεαρά μαθήτρια, άριστη στο σχολείο και προσηλωμένη στο στόχο της εισαγωγής στο καλύτερο πανεπιστήμιο, παρασύρεται από απατεωνάκο τριανταπεντάρη σε μποέμικη ζωή, κουλτουρέ διασκέδαση, ταξίδια κτλ. Παρά τα πολλά απαίδευτα σημεία του σεναρίου του αγαπητού Nick Hornby, η ταινία λόγω του ύφους και του στυλ που της προσδίδει η Scherfig αλλά και της καταπληκτικής ερμηνείας της Carey Mulligan μου άφησε στο τέλος με μία γλυκιά γεύση και μία ιδιαίτερα καλή διάθεση. Πέτυχε δηλαδή αυτό για το οποίο διαφημίστηκε, ότι αποτελεί μία “feelgood” ταινία. Διαφωνώ με πολλά στο σενάριο, όπως ήδη ανέφερα και κυρίως με το happy end που διδάσκει ότι μπορείς να παρεκκλίνεις από την πορεία σου χωρίς συνέπειες. Δεν δηλώνω αντίθετος του να δρα κανείς με παρόρμηση και σύμφωνα με το πάθος της στιγμής ακόμα και στις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής του, αλλά πόσες φορές αυτό δεν είχε την ίδια στιγμή και οδυνηρά αποτελέσματα;

Χαμός από υποψηφιότητες και βραβεία με την Mulligan να ξεχωρίζει και να αποτελεί πλέον την ύσταστη ελπίδα μου για να μην πάει το όσκαρ στην ατάλαντη.

Tell Tale

Tell Tale (2009) του Michael Cuesta, βασισμένο σε ιστοριούλα του Edgard Allan Poe. Η νέα καρδιά που απέκτησε μετά από επέμβαση μεταμόσχευσης ο Terry, χωρισμένος και πατέρας μικρής που πάσχει από σπάνια ασθένεια των οστών, του ξυπνάει αναμνήσεις που δεν είναι δικές του αλλά σχετίζονται με το φόνο του δωρητή. Όχι μόνο τον καθοδηγεί ώστε να εντοπίσει τους δολοφόνους αλλά του οπλίζει το χέρι για να τους ξεκάνει έναν έναν. Καλή ιδέα, μέτρια εκτέλεση, μικρή διάρκεια, σύντομο και το διάστημα που θα παραμείνει στη μνήμη μου.

The Girl Who Played with Fire [Flickan som lekte med elden]

The Girl Who Played with Fire (2009) του Daniel Alfredson. Δεύτερο μέρος της βασισμένης στα βιβλία του Stieg Larsson σουηδικής τριλογίας. Το γνωστό κορίτσι και ο γνωστός δημοσιογράφος επανέρχονται για μία νέα περιπέτεια με τον υπόκοσμο που αυτή τη φορά περιλαμβάνει κυρίως νταβατζήδες. Παράλληλα παρακολουθούμε ένα προσωπικό ξεκαθάρισμα στη ζωή της Lisbeth. Κατώτερο του The Girl with the Dragon Tattoo ( 2008 ) και με διαφορετικό σκηνοθέτη, αν και δεν νομίζω ότι αυτή είναι η αιτία που δεν φτάνει στα επίπεδα του πρώτου. Μάλλον η ιστορία δεν έχει τόσο στιβαρό υπόβαθρο όσο αυτή του πρώτου μέρους, ούτε το ανάλογο μυστήριο γεγονός που επηρεάζει και την ατμόσφαιρα της ταινίας. Επιπλέον κάπου χάνεται η πρωτοτυπία, που προκύπτει και από την εκκεντρική εμφάνιση της Noomi Rapace η οποία πλέον δεν κάνει τόση εντύπωση.Κυλάει και αυτό πάντως πολύ άνετα αφού και αυτή τη φορά η δράση είναι πυκνή και η πλοκή περιλαμβάνει και πάλι λίγο από όλα (σεξ, ξύλο, φόνους, μυστήριο κτλ). Θα περιμένουμε και τρίτο μέρος…

Where the Wild Things Are

Where the Wild Things Are (2009) του Spike Jonze. “Let the wild rumpus start!“. Δεν γίνεται να μην ενθουσιαστείς με αυτήν την ταινία. Εκτός αν δεν υπήρξες ποτέ σου παιδί. Ασταμάτητο παιχνίδι. Ζαβολιές και ζημιές. Παίζουμε πόλεμο, καλούς κακούς, κηνυγητό, σπάμε και καταστρέφουμε. Είμαστε ινδιάνοι, είμαστε ιππότες, είμαστε πειρατές. Χτίζουμε κάστρα, φρούρια, φτιάχνουμε καράβια. Φτιάχνουμε φρούρια που είναι και καράβια. Κι αν δεν παίζει κανείς μαζί μας, φτιάχνουμε και φανταστικούς φίλους.

Σε λίγο καιρό, που θα καταλαβαίνει πιο πολλά και θα διαβάζει υπότιτλους, θα δείχνουμε την ταινία αυτή στον κομάντο ανηψιό μου για να δει πως περίπου ήταν στην προσχολική του ηλικία.

The Men Who Stare at Goats

The Men Who Stare at Goats (2009) του Grant Heslov. Καλύτερο από ότι το περίμενα μετά από αυτά που είχα ακούσει, μάλλον δημιούργησε υπερβολικές απαιτήσεις το βαρβάτο cast, το οποίο περιλαμβάνει τους George Clooney, Jeff Bridges, Kevin Spacey και Ewan McGregor. Οι οποίοι πάντως χωρίς να παίζουν κάτι καινούριο ή διαφορετικό από παλαιότερους ρόλους τους, στέκονται μία χαρά και σίγουρα ανεβάζουν την ταινία. Η ταινία ασχολείται με μία υποτίθεται κρυφή μονάδα του αμερικάνικου στρατού στην οποία συμμετέχουν άτομα με υπερφυσικές ικανότητες, τηλεπάθειες κτλ. Έχει κάποιες πολύ καλές επιμέρους φάσεις, ειδικά στα σημεία που ο σκηνοθέτης γυρίζει στο παρελθόν για να μας περιγράψει την ιστορία της μυστικής αυτής ομάδας. Πάντως η αλήθεια είναι ότι στο σύνολο χάνει λίγο τον προσανατολισμό της και τελικά αμφιβάλλω αν κατάλαβε έστω και ένας θεατής τι ακριβώς ήθελε να μας πει, εκτός από το να περιγράψει τις αστείες φάσεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Της αξίζει πάντως μία ευκαιρία…

Quick Change

Quick Change (1990) των Howard Franklin και Bill Murray. Ευτυχώς έχω φίλο αρρωστάκι με τον Bill Murray και κάθε τόσο με προμηθεύει με κάτι από τη φιλμογραφία του σπουδαίου αυτού κωμικού των καιρών μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για μία φαρσοκωμωδία που περιγράφει τις απίθανες αναποδιές που παθαίνουν τρεις ληστές τράπεζας στο δρόμο για το αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης και κατά συνέπεια για τον εξωτικό τους παράδεισο. Ο Murray είναι όπως πάντα άψογος και εδώ έχει δίπλα του τους Geena Davis και Randy Quaid και τελικά η ταινία κυλάει πολύ ευχάριστα χωρίς να είναι κάτι συγκλονιστικά ιδιαίτερο. Να σημειώσω και τη συμμετοχή του Stanley Tucci σε μικρό ρόλο έκπληξη και να αναφέρω την κορυφαία ατάκα της ταινίας, όπου ο Johnny (Tucci) βάζει ένα περίστροφο στην πλάτη του Grimm (Murray) και του λέει “This ain’t my dick in your back” για να λάβει την απάντηση “That’s a relief!”.

A Serious Man

A Serious Man (2009)  των Ethan & Joel Cohen. Δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως σκληροπυρηνικό φαν των αδερφών Cohen (όπως π.χ. είναι ο φίλος coachp). Θεωρώ ότι πέρα από τα αριστουργήματα (Barton Fink, The Big Lebowski) και τις καλές ταινίες, έχουν και κάποιες μέτριες και 1-2 κακές. Μου αρέσουν όμως πολύ. Ακόμα και οι κακές τους ταινίες έχουν αυτό το χαρακτηριστίκο στυλ που λατρεύω. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς, δεν είναι κάποιο πλάνο ή μία ατάκα, απλά οι τύποι είναι γαμάτοι και τους γουστάρω πολύ. Μία ταινία λοιπόν που είναι από την αρχή ως το τέλος βουτηγμένη στο ύφος των Κοέν δεν μπορεί παρά να μου αρέσει. Και η τελευταία ταινία τους αυτό ακριβώς είναι. Από την αρχική σεκάνς, ουσιαστικά μικρού μήκους ταινία αποκομμένη από την υπόλοιπη πλοκή έως το πολύ όμορφο φινάλε η ταινία φωνάζει ότι οι αερφοί Κοέν έχουν κέφια και κάνουν μία ταινία για τη φάση τους. Θα συμφωνήσω ότι σε κάποια σημεία επαναλαμβάνονται και ότι η πιθανή έλλειψη επαφής με την εβραϊκή κουλτούρα είναι πρόβλημα για τη συγκεκριμένη ταινία αλλά δεν παύει να είναι μία ταινία που ευχαριστήθηκα με το παραπάνω.

Για την ιστορία δύο λόγια για το στόρι της ταινιας. Βρισκόμαστε στο 1967 και εβραίος καθηγητής φυσικής βλέπει τα πάντα γύρω από την προσωπική του να καταρρέουν, στο σπίτι και τη σχέση με τη γυναίκα του, τα παιδιά του, το ρεμάλι αδερφό του και τους γείτονες αλλά και τη δουλειά του στο πανεπιστήμιο. Η απόγνωση τον οδηγεί να πάρει σβάρνα τους ντόπιους ραβίνους ώστε να τον κατευθύνουν για να βγει από το αδιέξοδο…

W. (Guest Review by Argram)

Για ακόμα μία  φορά φιλοξενούμε ένα κείμενο που δεν είναι δικό μας αλλά γράφτηκε από έναν επισκέπτη του blog. Αυτή τη φορά την τιμή μας κάνει ο Argram, ο οποίος διατηρεί το blog ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ στο οποίο φυσικά μεταξύ άλλων ασχολείται και με τον κινηματογράφο. Η ταινία στην οποία αναφέρεται το κείμενο δεν είναι άλλη από το γνωστό W. (2008) του Oliver Stone, το οποίο ασφαλώς αφορά στον George W. Bush και δυστυχώς δεν έχω δει ακόμα. Ευχαριστούμε λοιπόν τον Argram και περνάμε στο κείμενο του, αφού υπενθυμίσουμε ότι όποιος θέλει να γράψει σε αυτό το blog είναι πάντα ευπρόσδεκτος.

W. (2008) by Argram

Τελευταίο δημιούργημα του Όλιβερ Στόουν. Συνεχίζει να κάνει ταινίες για Αμερικάνους πολιτικούς. Για τον Κέννεντυ έφτιαξε ένα αριστούργημα για τον Μπους τον νεώτερο μια χλιαρή. Μπορεί να χρησιμοποιεί μια απλή λογική. Όσο πιο σπουδαίος ο πρόεδρος τόσο πιο καλή πρέπει να είναι και η ταινία. Ανάλογα μεγέθη. Ο Κέννεντυ από την μια είναι ένας από τους ανθρώπους που κατέχουν μια θέση στην ιστορία. Ο Μπους πάλι όχι. Αυτός έχει ταυτιστεί με τον ηλίθιο πρόεδρο που δεν μπορεί να διοικήσει περίπτερο. Δεν διάλεξε και την καλύτερη δυνατή προσωπικότητα για να αναλύσει ο Στόουν. Πιθανότατα κάποιοι να νόμιζαν ότι θα ήταν επιεικής γιατί ο πρώην πρόεδρος είναι ακόμα εν ζωή και θα φοβόταν τα αντίποινα. Οι προηγούμενες δουλειές του πάλι δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Προσπαθεί και τα καταφέρνει αρκετά καλά να είναι πιστός στα ιστορικά γεγονότα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε αυτό το εγχείρημα του.

Όσοι περίμεναν επιείκεια μάλλον έπεσαν λάθος. Η αυστηρότητα και η σκληρή κριτική κυριαρχούν. Ο Μάικλ Μουρ στα δικά του ντοκιμανταίρ δεν ήταν τόσο καυστικός. Τι έχει να μας πει η ταινία; Ότι ο Τζορτζ Μπους από μικρός ήταν ένα κακομαθημένο και αφελές παιδάκι. Δεν λογάριαζε τις συνέπειες των πράξεων του, πέρασε μερικά βράδια στο κρατητήριο, αντιμετώπιζε προβλήματα αλκοολισμού. Τις αποφάσεις τις έπαιρνε πάντα εν θερμώ χωρίς να σκεφτεί και πολύ. Πολλά πλάνα του είναι ιδιαίτερα αποκρουστικά προσπαθώντας να περάσουν την εικόνα ενός άξεστου χωριάτη. Ίσως εδώ υπάρχει ένα λάθος από σκηνοθετικής πλευράς. Δεν θα έπρεπε να τονιστούν με τόσο προκλητικό τρόπο.

Ο αιώνιος καημός του W ήταν η σύγκριση με τον πατέρα του. Τον καταδίωκε σε ολόκληρη την ζωή του. Θα έπρεπε να συνεχίσει το μεγάλο όνομα των γονιών του. Αυτόν όμως δεν τον ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Ένας τύπος ήταν που ήθελε να ασχοληθεί με το μπέηζμπολ και να τρέχει καθημερινά τα τρία του μίλια. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, με μια χαζή δικαιολογία σαν πρόφαση, οι γονείς του δεν τον στήριξαν. Δεν του έδειξαν εμπιστοσύνη. Έπρεπε συνεχώς να παλεύει για να αποδείξει σε όλους ότι μπορεί να τα καταφέρει, να ανταπεξέλθει στην πίεση που του ασκούσαν.

Στο τελευταίο μέλος της η ταινία γίνεται σαν εκείνες τις παλιές του Στόουν. Χρησιμοποιεί πραγματικές εικόνες συνδυάζοντας ντοκιμανταιρ με κινηματογράφο επικεντρώνοντας στην πολιτική σκηνή. Τι βλέπουμε εδώ; Ότι στα συμβούλια ο Μπους δεν έχει κανένα λόγο, ότι οι συνεργάτες του είναι αυτοί που αποφασίζουν τα πάντα και ότι οι πόλεμοι γίνονται για το πετρέλαιο. Όταν ένας σκηνοθέτης ξοδεύει δύο ώρες για να μας πει αυτό τότε απλά είναι εκτός τόπου και χρόνου. Σε μια πορεία του ΚΚΕ να πήγαινε θα τα μάθαινε όλα.

Τι μένει όμως στο τέλος; Η ιστορία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε σε λάθος οικογένεια. Η ιστορία ενός ανθρώπου που ήταν μόνιμα σε λάθος θέση την λάθος στιγμή. Κάποιου ο οποίος μάταια προσπαθούσε να αποδείξει ότι είναι κάποιος που ποτέ δεν υπήρξε. Κυνηγημένος από όλους και από όλα ποτέ δεν κατόρθωσε να επιτύχει τον στόχο του. Αν τον αντιμετώπιζε παραπάνω σαν τραγική φιγούρα και λιγότερο σαν άπληστο παιδί θα παρουσίαζε πιο πολύ ενδιαφέρον. Αν δεν ήταν τόσο ασύνδετη θα ήταν σίγουρα καλύτερη. Δεν λειτουργεί όμως έτσι. Περνάνε δυο ώρες χωρίς να λέει κάτι καινούριο, κάτι άγνωστο. Όπως είπα και στην αρχή, είναι απλά μια χλιαρή ταινία.

2012

2012 (2009) του Roland Emmerich. Πραγματικά ό,τι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου. Έκτρωμα. Απαράδεκτο. Αρνούμαι να σχολιάσω οτιδήποτε από αυτή τη γελοία ταινία, κλαίω μόνο τις σχεδόν 3 ώρες που της αφιέρωσα και τα περίπου 10Gb που κατέβασα (ναι το κατέβασα σιγά να μην πλήρωνα για να δω αυτό το αίσχος) για να τη δω σε άριστη ποιότητα.