Archive for the ‘guest reviews’ Category

Rachel Getting Married (Guest Review by Argram)

February 3, 2010

Έχω 3 μέρες να δω ταινία και επειδή απόψε το πρόγραμμα έχει θέατρο και Lost δεν προβλέπεται νέο post. Ευτυχώς που ο φίλος Argram μου είχε στείλει κάποια κειμενά του και μπορώ να συνεχίσω με άλλο ένα guest review για να μην το κλείσουμε το μαγαζί. Και επειδή την προηγούμενη φορά το ξέχασα, να ευχηθώ στον Argram καλός πολίτης και σύντομα να ξεμπερδέψει. Η ταινία στην οποία ναφέρεται το κείμενο είναι το Rachel Getting Married ( 2008 ) του Jonathan Demme.

Rachel Getting Married ( 2008 ) by Argram

Δύο ευχάριστα θυμήθηκα μέσω της ταινίας. Το φεστιβάλ κινηματογράφου και το εξαιρετικό Μargot at the Wedding. Πολλά και διάφορα είχα ακούσει πριν τη δω. Από τίτλο, πόστερ το ένστικτο μου έλεγε ότι θα είναι στο στυλ μου και θα μου αρέσει. Σκηνοθέτης ο Jonathan Demme. Πολλά και διάφορα έχει δημιουργήσει. Eκείνα που χρίζουν αναφοράς είναι το συμπαθητικό Manchurian Candidate και το μοναδικό Silence of the Lambs. Σε διαφορετικά μονοπάτια κινείται λοιπόν εδώ αφήνοντας πίσω του τα ψυχολογικά θρίλερ που τον έκαναν γνωστό. Πρωταγωνιστεί η Anne Hathaway των χαζοκωμωδίων και του Brokeback Mountain που κέρδισε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Το στόρυ έχει να κάνει με τον επικείμενο γάμο της Rachel και την επιστροφή από το κέντρο αποτοξίνωσης της Κym, της αδερφής της.

Αυτή είναι και η βασική ομοιότητα με την Μargot. Aκριβώς το ίδιο ευτυχές γεγονός, ακριβώς τα ίδια πρόσωπα στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Η ομοιότητα θα ξεχαστεί γρήγορα εξαιτίας της σκηνοθεσίας αλλά και της ανάπτυξης του σεναρίου. Το Margot at the wedding είναι πιο πολυπρόσωπo με εναλλασσόμενες διαρκώς σχέσεις των ηρώων. Κρύβει μέσα του έντονη σαρκαστική και χιουμοριστική διάθεση. Σε αντίθεση το Rachel Getting Married εστιάζει κυρίως στη σχέση των δύο αδερφών και είναι μια καθαρή κραυγή απόγνωσης, άγχους και σύγχυσης. Η μαυρίλα στο δεύτερο είναι διάχυτη παντού χωρίς καμία ωραιοποίηση, ενώ στο πρώτο εμφανίζεται με μικρές πινελιές που βεβαίως είναι δοσμένες με δόσεις χιούμορ. Μαύρου μεν, χιούμορ δε.

Δύο στοιχεία ο τίτλος, δύο και οι κεντρικοί άξονες της ταινίας. Ξεκινάω ανάποδα από το γάμο. Η μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή του ανθρώπου. Ευθύνες, οικογένεια, υποχρεώσεις και άλλα τέτοια δυσάρεστα. Το περίεργο είναι ότι προκαλεί μεγάλη χαρά στα μέλη της οικογένειας. Ετοιμασίες, πανηγύρια, χαρές, τραπέζια, χοροί, έθιμα όλα περνάνε μπροστά από την κάμερα. Πότε σε στυλ Δόγμα 95, πότε αλλά 4 months, 3 weeks, 2 days και συχνά σαν ντοκιμαντέρ. Θέλει να κάνει τις σκηνές ρεαλιστικές χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα κουνημένα πλάνα και παρουσιάζει τα έθιμα του γάμου. Μεγάλο μέρος της ταινίας καταναλώνεται σε αυτά τα θέματα και κυρίως το τέλος της.

Δεύτερος άξονας η Rachel. Καλύτερα οι κόντρες με την αδερφή της. Συνεχείς διαμάχες και εκτονώσεις μεταξύ δύο εγωκεντρικών χαρακτήρων που δύσκολα βάζουν νερό στο κρασί τους. Τα δύο στρατόπεδα παρουσιάζονται χωρίς να μπορεί ο θεατής να διαλέξει σε ποια πλευρά θα ταχθεί. Το δραματικό στοιχείο που προκύπτει είναι και το καλύτερο. Οι εντάσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και είναι καθηλωτικές. Εδώ εμπεριέχεται και η μαυρίλα που ανέφερα νωρίτερα. Σκληρές σκηνές, κρυμμένα μυστικά που διαταράσσουν την υποτιθέμενη ηρεμία και ευχαρίστηση.

Το τέλος ίσως κάποιος θεωρήσει ότι πέφτει σε συμβάσεις. Έτσι φαίνεται τουλάχιστον στην αρχή. Τελικά απλά δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Τίποτα δεν άλλαζει ουσιαστικά και ας προσποιούνται όλοι. Από τις καλές ταινίες που κυκλοφορούν. Ακούστε με μια φορά, θα με θυμηθείτε.



W. (Guest Review by Argram)

January 24, 2010

Για ακόμα μία  φορά φιλοξενούμε ένα κείμενο που δεν είναι δικό μας αλλά γράφτηκε από έναν επισκέπτη του blog. Αυτή τη φορά την τιμή μας κάνει ο Argram, ο οποίος διατηρεί το blog ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ στο οποίο φυσικά μεταξύ άλλων ασχολείται και με τον κινηματογράφο. Η ταινία στην οποία αναφέρεται το κείμενο δεν είναι άλλη από το γνωστό W. (2008) του Oliver Stone, το οποίο ασφαλώς αφορά στον George W. Bush και δυστυχώς δεν έχω δει ακόμα. Ευχαριστούμε λοιπόν τον Argram και περνάμε στο κείμενο του, αφού υπενθυμίσουμε ότι όποιος θέλει να γράψει σε αυτό το blog είναι πάντα ευπρόσδεκτος.

W. (2008) by Argram

Τελευταίο δημιούργημα του Όλιβερ Στόουν. Συνεχίζει να κάνει ταινίες για Αμερικάνους πολιτικούς. Για τον Κέννεντυ έφτιαξε ένα αριστούργημα για τον Μπους τον νεώτερο μια χλιαρή. Μπορεί να χρησιμοποιεί μια απλή λογική. Όσο πιο σπουδαίος ο πρόεδρος τόσο πιο καλή πρέπει να είναι και η ταινία. Ανάλογα μεγέθη. Ο Κέννεντυ από την μια είναι ένας από τους ανθρώπους που κατέχουν μια θέση στην ιστορία. Ο Μπους πάλι όχι. Αυτός έχει ταυτιστεί με τον ηλίθιο πρόεδρο που δεν μπορεί να διοικήσει περίπτερο. Δεν διάλεξε και την καλύτερη δυνατή προσωπικότητα για να αναλύσει ο Στόουν. Πιθανότατα κάποιοι να νόμιζαν ότι θα ήταν επιεικής γιατί ο πρώην πρόεδρος είναι ακόμα εν ζωή και θα φοβόταν τα αντίποινα. Οι προηγούμενες δουλειές του πάλι δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Προσπαθεί και τα καταφέρνει αρκετά καλά να είναι πιστός στα ιστορικά γεγονότα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε αυτό το εγχείρημα του.

Όσοι περίμεναν επιείκεια μάλλον έπεσαν λάθος. Η αυστηρότητα και η σκληρή κριτική κυριαρχούν. Ο Μάικλ Μουρ στα δικά του ντοκιμανταίρ δεν ήταν τόσο καυστικός. Τι έχει να μας πει η ταινία; Ότι ο Τζορτζ Μπους από μικρός ήταν ένα κακομαθημένο και αφελές παιδάκι. Δεν λογάριαζε τις συνέπειες των πράξεων του, πέρασε μερικά βράδια στο κρατητήριο, αντιμετώπιζε προβλήματα αλκοολισμού. Τις αποφάσεις τις έπαιρνε πάντα εν θερμώ χωρίς να σκεφτεί και πολύ. Πολλά πλάνα του είναι ιδιαίτερα αποκρουστικά προσπαθώντας να περάσουν την εικόνα ενός άξεστου χωριάτη. Ίσως εδώ υπάρχει ένα λάθος από σκηνοθετικής πλευράς. Δεν θα έπρεπε να τονιστούν με τόσο προκλητικό τρόπο.

Ο αιώνιος καημός του W ήταν η σύγκριση με τον πατέρα του. Τον καταδίωκε σε ολόκληρη την ζωή του. Θα έπρεπε να συνεχίσει το μεγάλο όνομα των γονιών του. Αυτόν όμως δεν τον ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Ένας τύπος ήταν που ήθελε να ασχοληθεί με το μπέηζμπολ και να τρέχει καθημερινά τα τρία του μίλια. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, με μια χαζή δικαιολογία σαν πρόφαση, οι γονείς του δεν τον στήριξαν. Δεν του έδειξαν εμπιστοσύνη. Έπρεπε συνεχώς να παλεύει για να αποδείξει σε όλους ότι μπορεί να τα καταφέρει, να ανταπεξέλθει στην πίεση που του ασκούσαν.

Στο τελευταίο μέλος της η ταινία γίνεται σαν εκείνες τις παλιές του Στόουν. Χρησιμοποιεί πραγματικές εικόνες συνδυάζοντας ντοκιμανταιρ με κινηματογράφο επικεντρώνοντας στην πολιτική σκηνή. Τι βλέπουμε εδώ; Ότι στα συμβούλια ο Μπους δεν έχει κανένα λόγο, ότι οι συνεργάτες του είναι αυτοί που αποφασίζουν τα πάντα και ότι οι πόλεμοι γίνονται για το πετρέλαιο. Όταν ένας σκηνοθέτης ξοδεύει δύο ώρες για να μας πει αυτό τότε απλά είναι εκτός τόπου και χρόνου. Σε μια πορεία του ΚΚΕ να πήγαινε θα τα μάθαινε όλα.

Τι μένει όμως στο τέλος; Η ιστορία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε σε λάθος οικογένεια. Η ιστορία ενός ανθρώπου που ήταν μόνιμα σε λάθος θέση την λάθος στιγμή. Κάποιου ο οποίος μάταια προσπαθούσε να αποδείξει ότι είναι κάποιος που ποτέ δεν υπήρξε. Κυνηγημένος από όλους και από όλα ποτέ δεν κατόρθωσε να επιτύχει τον στόχο του. Αν τον αντιμετώπιζε παραπάνω σαν τραγική φιγούρα και λιγότερο σαν άπληστο παιδί θα παρουσίαζε πιο πολύ ενδιαφέρον. Αν δεν ήταν τόσο ασύνδετη θα ήταν σίγουρα καλύτερη. Δεν λειτουργεί όμως έτσι. Περνάνε δυο ώρες χωρίς να λέει κάτι καινούριο, κάτι άγνωστο. Όπως είπα και στην αρχή, είναι απλά μια χλιαρή ταινία.

Οι 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας 2000-2009 by Tore

November 27, 2009

Ευχαριστούμε και τον Tore για τη συμμετοχή και κατευθείαν στο ψητό:

1)       AMORES PERROS (2000)


2)       JEUX D ENFANTS (2003)


3)       MULHOLLAND DR. (2001)


4)       REQUIEM FOR A DREAM (2000)


5)       OLD BOY (2003)


6)       REVOLUTIONARY ROAD (2008 )


7)       ETERNAL SUNSHINE OF A SPOTLESS MIND (2004)


8)       LET THE RIGHT ONE IN (2008 )


9)       DIE WELLE (2008 )


10)   SNATCH (2000)


11)   NIGHT WATCH (2004)


12)   MEMENTO (2000)


13)   ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (2002)


14)   THE 3 BURIALS OF MELQUIADES ESTRADA (2005)


15)   9 QUEENS (2000)


16)   LORD OF THE RINGS (2001)


17)   ZODIAC (2007)


18)   2046 (2004)


19)   IN BRUGES (2008 )


20)   GOOD BYE LENIN !


Οι 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας 2000-2009 by Fauntleroy

November 26, 2009

Xωρίς πολλά σχόλια και εισαγωγές από εμάς ακολουθεί η λίστα  για την ψηφοφορία του seagazing που μας έστειλε ο φίλος Fauntleroy,τον οποίο ευχαριστούμε για τη συμμετοχή μέσω του blog μας. Τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθούν η λίστα του ΤΟRE και η δική μου.

Η παρακάτω λίστα και τα σχόλια είναι ο τρόπος που είδα εγώ την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, όπως καθρεφτίστηκε αυτή στα δικά μου μάτια,φιλτραρισμένη από τις δικές μου εμπειρίες και τα δικά μου ψυχοσωματικά βιώματα. Κάθε παρατήρηση και διαφωνία είναι δεκτή, μέσα στα πλαίσια της αγάπης για τον Κινηματογράφο.


1. MEMENTO (Chris Nolan, 2000)

Δαιδαλώδες αλλά τόσο απλό και κοφτό εντρύφημα στην πολυστρωματικότητα, περιπλοκότητα,εμμονοληψία, αυτοκαταστροφή και εν τέλει οικειοθελή και ενσυνείδητη αυταπάτη του ανθρώπινου νου, που συνεχώς ζητάει νόημα και σκοπό ύπαρξης, ακόμα και με το τίμημα της ίδιας τους της αυτογνωσίας. Βασισμένος στο διήγημα του αδερφού του Memento Mori (Θυμήσου πως πρέπει να πεθάνεις),ο Christopher Nolan χτίζει πάνω σε μια ευφυή ιδέα ένα αριστουργηματικό αψεγάδιαστο σενάριο, το οποίο σκηνοθετεί με απαράμιλλη επιμέλεια και δεξιοτεχνία ως ένα μυστηριώδες μείγμα Neo-noir και thriller,δημιουργώντας την προσωπική αγαπημένη μου ταινία της δεκαετίας που φεύγει.

2. OLDBOY (Chan Woo Park, 2003)


Σοκαριστικό και συγκλονιστικό, classily βίαιο, ένας καμβάς ζωγραφικής γυμνός, στιγματισμένος καλλιτεχνικά μόνο με κόκκινο γυαλιστερό αίμα. Ντυμένο με μουσική άλλοτε συγκινητική, άλλοτε οργιαστική, μα πάντα υπέροχη, η ταινία είναι για μερικούς μια δίχως νόημα εντυπωσιακή ιστορία εκδίκησης, που σοκάρει μονάχα για να σοκάρει. Είναι, ωστόσο, κάτι πολύ παραπάνω: μια απογείωση του ανθρώπινου πόνου μέσα από την ανάμνηση και τη μνήμη, μια σκληρή και, δυστυχώς, όπως η ίδια η ζωή αποδεικνύει, αισθητικά ρεαλιστική(ναι,το πιστεύω αυτό) προσέγγιση της αγάπης, του πόθου και της απομόνωσης. Και μόλις φτάνω στο εκθαμβωτικό τέλος του, με τις σκέψεις μου χαοτικές και τα συναισθήματά μου πυρετικά,συνειδητοποιώ πως η ταινία αυτή καταλήγει εκεί που κατέληξε, με διαφορετικό τρόπο, το Memento: στην αμφισβήτηση της ευτυχίας και την αντιπαραβολή της με την ίδια την (επί)γνώση.

3. Mulholland Dr. (David Lynch,2001)

Μια ταινία που μόλις την τέλειωσα την πρώτη φορά, με είχε εξοργίσει με την “επιτήδευση και ακαταληψία της”. Όσο περνούσε, όμως, η ώρα και όσο ζυμωνόταν στο μυαλό μου, τόσο τα κομμάτια του παζλ ενώνονταν, με αποτέλεσμα, και μετά τη δεύτερη θέαση, να τη θυμάμαι ως έναν γοητευτικό, προκλητικό, ονειρικό γρίφο, για τον οποίο απάντηση δε μπορεί να βρεθεί, παρά μόνο εικασία. Έρωτας και ματαιοδοξία, εσωτερικοί δαίμονες και φαινομενική λάμψη που μέσα της κρύβει τη σαπίλα, όλα δοσμένα σε μια ταινία που κυλάει σαν…όνειρο!

4. No Country for Old Men(Coen Bros,2007)

Ακόμα μια ταινία που χρειάστηκε δεύτερη θέαση για να την εκτιμήσω πραγματικά. Και πάλι βία, και πάλι κυνήγι της επιτυχίας και του χρήματος, αίμα και ποδοβολητό, αλλά με έναν ύπουλο μελαγχολικό τρόπο, που δεν εκρήγνυται ποτέ, αλλά τελειώνει με την καταθλιπτική εξομολόγηση ενός γέρου ανθρώπου, του πραγματικού πρωταγωνιστή της ταινίας, που προσωπικά με άγγιξε λες και ήμουν άνθρωπος της τρίτης ηλικίας. Έχουν θέση αυτοί οι άνθρωποι, οι κουρασμένοι, μπουχτισμένοι από την πίκρα και τη γλύκα της ζωής, σε έναν κόσμο που τον βλέπουν να γκρεμίζεται και να χτίζεται ακατάσχετα και ξεδιάντροπα, χωρίς να τους ρωτάει κανείς; Και το κυριότερο, θέλουν, μπορούν να κάνουν κάτι να τον αλλάξουν, ή θα τον αφήσουν μέχρι να βρεθούμε εμείς στα παπούτσια τους, αδύναμοι κρίκοι σε έναν αδυσώπητο φαύλο κύκλο;

5. There Will Be Blood (Paul T. Anderson,2007)

Ξεκινώντας με έναν βουβό, αριστουργηματικό τέταρτο(ή 20λεπτο,δε θυμάμαι!:Ρ), ο Άντερσον γράφει και σκηνοθετεί ένα πορτραίτο υπερφίαλου, επηρμένου μεγαλομανή ανθρώπου που τελικά, αναπόφευκτα, αυτοκτονεί συναισθηματικά, ένα πορτραίτο που εγώ προσωπικά το συγκρίνω μόνο με τον Κέιν και τον Μπάρι Λίντον. Όλα περνάνε από τον μύλο του: θρησκεία, οικογένεια, κοινωνία, χρήμα, δύναμη και ο ίδιος ο άνθρωπος ως δύναμη και ποιότητα. Και, προφανώς, η κορυφαία ερμηνεία της δεκαετίας μας και μια από τις 10 κορυφαίες όλων των εποχών, η μονολιθικών διαστάσεων και προδιαγραφών, ασυναγώνιστη, ανυπέρβλητη, larger-than-life σάρκωση του πρωταγωνιστή από τον αξεπέραστο Daniel Day Lewis, που από μόνη της δίνει στην ταινία μια-δυο κλάσεις παραπάνω και την κατατάσσει τόσο υψηλά.

6. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)

Ένα αργόσυρτο, νωχελικό, ελεγειακό western, χωρίς πιστολίδι και ανθρωποκυνηγητά, αλλά που αναβλύζει πόνο και μελαγχολία σε όλη του τη διάρκεια, μέσα από πανέμορφα πλάνα και την αιθέρια μουσική του Nick Cave. Εξαιρετικές ερμηνείες από όλους, απλή υπόθεση που ξέρουμε εξ αρχής πού καταλήγει, χωρίς κάποιο πανανθρώπινο μήνυμα, αλλά με κάλλος και ευαισθησία, αισθητικά δοσμένη, και ένα τέλος που (απορώ κι εγώ για τον εαυτό μου) και τις 3 φορές που την παρακολούθησα, με έκανε να βουρκώσω!

7. Dolls (Takeshi Kitano, 2002)

Ποιητικός σπαραγμός, παραδεισένια φωτογραφία,εκτυφλωτικά χρώματα, μαγευτική μουσική, κάνουν την ταινία του αλλοπρόσαλλου Κιτάνο, έναν σουρεαλιστικό ύμνο στο υπερβατικό ωραίο, την ακραία και ανεκπλήρωτη αγάπη, που ως άλλος μαριονετίστας καθοδηγεί άκαρδα και βασανιστικά όποιον δύσμοιρο βρεθεί στις άθραυστες κλωστές της.

8. Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom(Ki Duk Kim, 2004)

Φιλοσοφικά αποτυπωμένη ποίηση, μυσταγωγία, αποκρυφισμός, αλληγορία, ομορφιά. Η ταινία αυτή κυλάει σαν ιεροτελεστία και αναδεικνύει την μονιμότητα και κυκλικότητα της ύπαρξης γενικότερα, μέσα από σαγηνευτικούς συμβολισμούς από τη βουδιστική θρησκεία και από υπέροχα πλάνα, περιπλέκοντας θέματα που καλύπτουν κάθε άνθρωπο: αγάπη, αυτοκυριαρχία, πίστη, αυτογνωσία, ζωή.

9. Shi mian mai fu (Yimou Zang, 2004)

Μια εντυπωσιακή πολεμική χορογραφία, υπέροχα σκηνοθετημένη, χάρμα οφθαλμών,  που λέμε!Πανέμορφα τοπία, χρώματα, μουσική, και ένα ερωτικό τρίγωνο-καταδίωξη,που καταλήγει σε ένα αγαπημένο φινάλε, γεμάτο λυρισμό και συναίσθημα.

10. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)


Το στομάχι γίνεται ένας σφιχτός ναυτικός κόμπός. Το στόμα σουφρώνει από αποστροφή και δυσαρέσκεια, αποτροπιασμένο από το σοκαριστικό θέαμα. Οι ιστορίες τριών ανθρώπων, τριών Προμηθέων αλυσοδεμένων στους βράχους των δικών τους ανίκητων παθών, σε μια ταινία που σου χαλάει τη μέρα αλλά σου θυμίζει την πραγματικότητα.

11. The Dark Knight(Chris Nolan,2008)


Η αναπαράσταση του απόλυτου χάους της πόλης, της ανασφάλεια, του κινδύνου και του τυχοδιωκτισμού που καραδοκούν σε κάθε βήμα μας, έτοιμα να μας γονατίσουν. Gothic μυστηριακή ατμόσφαιρα, τέλεια κατάδειξη του ανθρώπινου σκότους, άψογες σκηνές δράσης, ένα εξαιρετικό διαπεραστικό soundtrack από τον Hans Zimmer και η μεγαλειώδης ερμηνεία του αδικοχαμένου Λέτζερ,ως η προσωποποίηση της υπέρτατης παράνοιας:χάος μόνο για το χάος.

12. Lord of the Rings:The Return of the King(Peter Jackson, 2003)

Το αριστούργημα του Τόλκιν σε μια όσο το δυνατόν πιο ισάξια μεταφορά. Το τρίτο μέρος είναι απλά το εξαίσιο επιστέγασμα μιας συναρπαστικής μυθολογίας, ενός σύγχρονου παραμυθένιου έπους που διεισδύει σε έναν κόσμο σαν κι εκείνον που υπάρχει στα όνειρα και τους εφιάλτες μας.

13.The Lives of Others (von Donnersmack, 2006)

Ταινία που μπαίνει στο μεδούλι σου και σε κάνει να δεις τα πράγματα από μέσα, με πανίσχυρο θέμα και μήνυμα. Η καλλίτερη ευρωπαική που έχω δει σε αυτήν τη δεκαετία.

14. Gran Torino(Clint Eastwood, 2008)

Συγκινητικό,άμεσο,αντισυμβατικό, πνευματώδες και με έναν αγέρωχο Κλιντ να σε κάνει ό,τι θέλει. Η αυλαία μιας εποχής, η άρνηση υποταγής,η προσπάθεια για αλλαγή, ακόμα και την τελευταία στιγμή, από έναν άνθρωπο σκληρό που θέλησε επιτέλους να προσφέρει.

15. WallE (Andrew Stanton, 2008)

Η κορυφαία ταινία της θαυματουργικής Pixar, μια Οδύσσεια σε animation,ένα ταξίδι στην παιδικότητα, τον έρωτα, τον άνθρωπο, μέσα από τα μάτια ενός λαμαρινένιου πλάσματος.

16. Inglourious Basterds(Quentin Tarantino, 2009)

Διάλογοι Ταραντίνο, μουσική Μορικόνε, αναφορές στα κορυφαία σπαγκέτι του Λεόνε, αναρχικό και απογειωτικό χιούμορ, σμπαράλιασμα της πολιτικώς ορθής ιστορίας…Με άλλα λόγια η καλλίτερη ταινία του “τρελλού” για τη δεκαετία αυτή.

17. Crash(Paul Haggis.,2004)

Σπαραξικάρδιο δράμα για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, που μέσα από διάφορες ιστορίες αναδεικνύει το δυσβάσταχτο ψυχικό άλγος των ανθρώπων που νοιώθουν ξένοι και τις τραγικές σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον.

18. Sideways (Alexander Payne,2004)


Μια ταινία που απολαμβάνεις με όλες σου τις αισθήσεις! Μια περιήγηση στον μαυλιστικό κόσμο της οινικής εμπειρίας, μια μέθεξη που σε ζαλίζει και σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο με πονηρά αναίτια γελάκια, ανάμεσα στα προβληματισμένα βλέμματα της καθημερινότητας…Όπως ένα ποτήρι καλό κρασί!

19. V for Vendetta(James Mc Teigue, 2005)


Με σοφές πινελιές από 1984 και Θαυμαστό Νέο Κόσμο, η επανάσταση εμφανίζεται στην οθόνη μέσα από φωτιά και αμόνι, πάθος και αγάπη για την ελευθερία,στιλιζαρισμένους διαλόγους και Matrix-like μάχες.

20. Cast Away(Robert Zemeckis, 2001)

Η απόλυτη μοναξιά και εγκατάλειψη μέσα από το απόλυτο οne-man-show. Οι απλοϊκές προσπάθειες ενός ανθρώπου να επιβιώσει,αυτές που θα κάναμε όλοι μας, χωρίς καν μουσική στη μεγαλύτερη διάρκεια, παρά μόνο με την ψυχολογική συμμετοχή για τον άμοιρο ναυαγό, προσωπικά με μαγνήτισαν και με ταξίδεψαν στην ερημιά…Εκεί που όλοι μας ζούμε κάθε μέρα, χωρίς μερικές φορές ούτε έναν Wilson να μας κάνει παρέα.

Και μερικές που, δυστυχώς, δεν τα κατάφεραν:Sin City, Brokeback Mountain, Das Weisse Band, The Prestige, Die Welle, Letters form Iwo Jima, Mystic River, Guizi Lai Le, Zatoichi, Ratatouille, Spirited Away, Okuribito, Road to Perdition, Saw, The Incredibles, Unbreakable, Xin jing cha gu shi, Vals Im Bashir, Kill Bill, Gangs of New York, Million Dollar Baby, Zodiac, Matchpoint

Heat (Guest Review by Costello)

July 5, 2009

heatΓια δεύτερη φορά φιλοξενούμε ένα κείμενο που δεν είναι δικό μας αλλά γράφτηκε από έναν επισκέπτη του blog. Αυτή τη φορά την τιμή μας έκανε ο συνblogger Costello, ο οποίος διατηρεί αυτή την περίοδο το blog Se7en με θέμα φυσικά τον κινηματογράφο. Αφού διευκρινίσω ότι το κείμενο γράφτηκε με αφορμή την έξοδο στις αίθουσες του Public Enemies (2009) καθώς και ότι έχει γραφτεί εδώ και μερικές μέρες, αλλά λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων δημοσιεύεται σήμερα και φυσικά ευχαριστήσω τον Costello περνάω στο ψητό:

Heat (1995) by Costello

heat-large-tmTη στιγμή που αρκετά εκατομμύρια σινεφίλ περιμένουν το επόμενο, πολυαναμενόμενο βήμα ενός τρομερού παιδιού του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά, ας θυμηθούμε τι δημιούργησε δεκατέσσερα χρόνια πριν, όταν πολύ λίγοι τον ήξεραν, όταν το Χόλλυγουντ τον είχε φτυμένο αλλά και ο ίδιος με τη σειρά του είχε γράψει στα απ’ αυτά του κάθε «Ακαδημία». Το βήμα είναι το PUBLIC ENEMIES, το παιδί είναι ο Μάικλ Μαν κι αυτό που δημιούργησε δεκατέσσερα χρόνια πριν ονομάζεται ΕΝΤΑΣΗ και για μένα ανήκει πραγματικά στα τέσσερα ωραιότερα όνειρα του σελιλόιντ που εμφανίστηκαν στη δεκαετία του ’90 (αν μου πείτε να θυμηθώ κι άλλα, θα πω ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟΥΣ, AMERICAN BEAUTY και ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ). Υπερβολή;;; Μπορεί, είναι πάρα πολύ πιθανό. Αυτό που γνωρίζω όμως εγώ είναι ότι από τη στιγμή που είδα να ξεδιπλώνεται μπροστά μου ο κόσμος που δημιούργησε η γραφή και η σκηνοθετική ματιά του Μαν με κέρδισε σε χρόνο ρεκόρ.

Κάθε φορά που βλέπω ξανά και ξανά τη συγκεκριμένη ταινία εντοπίζω με απίστευτη ευκολία και αναγνωρισιμότητα τη μαγεία της, σε πολλές σεκάνς. Στη ληστεία της αρχής, τόσο ιδανικά «ενορχηστρωμένη» σκηνοθετικά. Στην κουβέντα Ντε Νίρο-Πατσίνο στο καφέ-δύο ερμηνευτικά τέρατα μαζί σε μια ηλεκτρισμένη σκηνή! Στο setup σε ένα γκαράζ που έχει κάνει στη συμμορία του Μακ Κόλεϊ ο επιχειρηματίας-συνεργάτης τους. Στην καλύτερη σκηνή καταδίωξης για μένα όλων των εποχών (εκεί κάπου στη μέση που η συμμορία διαπράττει ακόμη μια ληστεία αλλά η αστυνομία καραδοκεί κι έτσι αρχίζει μια φρενήρης καταδίωξη στους δρόμους-ναι, για μένα ανώτερη ακόμη και του ΜΠΟΥΛΙΤ!). Στην εκτέλεση του Γουέινγκρο στο ξενοδοχείο, και, φυσικά, στο αξιομνημόνευτο φινάλε, ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών για μένα από άποψη σκηνοθεσίας (η δικαίωση που περίμενα εγώ θα προτιμούσα να ήταν εντελώς διαφορετική, αλλά δεν πειράζει…). Η δε χημεία των Πατσίνο και Ντε Νίρο απερίγραπτη-αν και σαφώς ερμηνευτικά ξεχωρίζει ο δεύτερος…

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η ταινιάρα που με έκανε να αγαπήσω το σινεμά του Μαν! Αν κοιτάξω πίσω, θα βρω κι άλλες αγαπημένες ταινίες (THE INSIDER, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΜΟΪΚΑΝΩΝ, Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΚΥΝΗΓΟΣ) που για εμένα τον κατατάσσουν στους καλύτερους εν ζωή δημιουργούς του κινηματογράφου! Αλλά επειδή αυτό το συγκεκριμένο έργο με εισήγαγε και με ώθησε να δω κι άλλες, παλιότερες ταινίες του που δεν είχα αξιωθεί να δω, μου έδειξε το δρόμο για τον φιλμικό μικρόκοσμο που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, για αυτό ίσως και να το αγαπώ και να το εκτιμώ τόσο πολύ. Αν ο Σκορσέζε είχε μια πιο μελαγχολική σκηνοθετική άποψη και ματιά, κάπως έτσι θα έμοιαζε. Κι επειδή όλοι είναι ανθρώπινο να κάνουν τα λάθη τους σε κάποια στιγμή στη ζωή τους, ο άνωθεν αναφερόμενος κύριος σχεδόν συγχωρείται για τη μετριότητα του MIAMI VICE, αλλά ανεβάζει πολύ τον πήχη προσδοκιών για την πρεμιέρα του νέου του φιλμ εδώ… μόλις σε δυο μέρες.

BERLINALE 2009 (Guest Review by Akiss)

March 4, 2009

59_ifb_logo_intro1Δύο φίλοι ταξίδεψαν στο Βερολίνο για το πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου και μέσω του blog τους ζήτησα να μας μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους. Ο ένας –basu– το έκανε άμεσα σε μορφή σχολίου στο post στο οποίο τους απηύθυνα την πρόσκληση και τα όσα μας έγραψε θα τα βρείτε εδώ. Ο άλλος –akissμου έστειλε την αναλυτική ανταπόκριση του (αν και αρκετά καθυστερημένα, τον ευχαριστούμε πολύ) συνοδευόμενη από φωτογραφίες και αποφάσισα πως άξιζε να αφιερώσω ένα νέο post εγκαινιάζοντας έτσι την κατηγορία guest reviews η οποία φυσικά από εδώ και στο εξής θα είναι ανοιχτή για οποιονδήποτε θέλει να γράψει στο blog την άποψη του για κάποια ταινία ή κάποιο κινηματογραφικό γεγονός.


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ 59η BERLINALE

by akiss

Μετά από λαϊκή απαίτηση αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια με τις εντυπώσεις μου από το 59ο φεστιβάλ Βερολίνου ( 59th berlinale) – ίσως κιόλας να απαντήσω στα σχόλια του αγαπητού basu.

Φέτος, έμεινα λίγες μέρες παραπάνω από ότι συνήθως στο Βερολίνο, παρόλα αυτά δεν μπορώ να πω ότι είδα πολλές ταινίες. Αρκέστηκα στις 8 ταινίες (7 μυθοπλασίας και 1 ντοκιμαντέρ) – βλέπετε δεν με άφησαν τα ποτά και τα ξενύχτια.

Η μια και μοναδική ταινία που είδα από το διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ είναι το Alle Anderen (Everyone Else) της Maren Ade, που βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο μεγάλο βραβείο επιτροπής και Αργυρή Άρκτο στην ηθοποιό Birgit Minichmayr. Ήμουν αρκετά τυχερός θα έλεγα και να σημειώσω πως ήταν η τελευταία ταινία που είδα στο φεστιβάλ. Πραγματικά πολύ καλή η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας – είμαι σίγουρος πως θα βγει στις ελληνικές αίθουσες, Η επιτυχία μου αυτή θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν ο basu δεν είχε δει το Gigante που και αυτό κέρδισε την αργυρή άρκτο – έπρεπε να είχα ξυπνήσει και εγώ εκείνο το πρωί.

Είχα βγάλει και εισιτήριο και για την ταινία Cea mai fericita fata din lume από τη Ρουμανία που κέρδισε το C.I.C.A.E. Award (Art Cinema Award), αλλά δεν πήγα καθώς προτίμησα να μην αφήσω τον basu μόνο του σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα προβολής ταινίας του 2001 Berlin Is in Germany (σημειωτέων αυτή υπήρχε και σε dvd και στο μαγαζάκι του μουσείου). Να σημειώσω πως ο Radu Jude σκηνοθέτης του Cea mai fericita fata din lume ήταν βοηθος σκηνοθέτη της ταινίας Ο θάνατος του κυριου Λαζαρέσκου (2005) με τις πολλές διακρίσεις.

berlinale12

Michel Vaujour

Αξιζει να δεις το ντοκιμαντέρ Ne me libérez pas, je men charge (My Greatest Escape) της Fabienne Godet που αφορά τη ζωή του Michel Vaujour διαβόητου ισοβίτη που απέδρασε πάμπολλες φορές από τη φυλακή και αυτός με ελικόπτερο. Επίσης, η ασιατική περιπέτεια The Beast Stalker (Hong Kong, China) είχε καλή δράση και καλό σενάριο. Το Absolute Evil του Ulli Lommel να το αποφύγεις, ακόμα και αν σου αρέσουν τα γούεστερν. Άξιζε πάντως το απόσπασμα από το αρχείο του φεστιβάλ, 40 χρόνια πριν, με τα γιουχαρίσματα που επιφύλαξαν οι Γερμανοί στον συμπατριώτη τους σκηνοθέτη Rainer Werner Fassbinder και τον τότε πρωταγωνιστή Ulli Lommel για την ταινία Love is Colder than Death (1969).

berlinale-23

Ulli Lommel

Όσο για τα σχόλια του basu για τα εισιτήρια που έβγαλε τι να πω; του αρέσει άλλωστε να ακκίζεται … όλος ο λόγος γίνεται για ένα εισιτήριο που μου έβγαλε μέσω ιντερνετ- της ταινίας του Σαββάτου Aguas Verdes (Green Waters) – τον ευχαριστώ πολύ. Όλα τα αλλά εισιτήρια τα έβγαλα στο Arkaden την πρώτη μέρα. Αν ήθελα να δω καμιά extra ταινία, πήγαινα στις αίθουσες πριν τη προβολή.

Όντως δεν πρόλαβα να βγάλω εισιτήριο για το συγκεκριμένο σετ μικρού μήκους ταινιών, γιατί είχαν εξαντληθεί, σε όλες τις άλλες ταινίες δεν είχα κανένα πρόβλημα. Άλλωστε κάθε χρόνο ανοίγουν και άλλες αίθουσες με συνέπεια να υπάρχουν περισσότερες μέρες προβολής των ταινιών και σίγουρα άδειες θέσεις. Ίσως για αυτό καταργήθηκε και το εισιτήριο μισής τιμής, αν το αγόραζες πριν τη προβολή.

Συνολικά οι ταινίες που είδα είναι:

Human Zoo

Aguas verdes

Absolute Evil

The Beast Stalker (Ching yan)

Kill Daddy Goodnight (Das Vaterspiel)

Ne me libérez pas, je m’en charge (My Greatest Escape)

Berlin Is in Germany

Alle Anderen