Five Easy Pieces

May 19, 2010

Five Easy Pieces (1970) του Bob Rafelson. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας εποχής που τότε άρχιζε στο σινεμά. Με πολλα στοιχεία που υπάρχουν σε αρκετές από τις ταινίες που ακολούθησαν τη δεκαετία του 70, αν είχε λίγο καλύτερο στόρι και πιο συμπαγές σενάριο σίγουρα θα τη μνημονεύαμε πολύ συχνότερα. Η ατμόσφαιρα της εποχής αποδίδεται υπέροχα, πολύ καλή η σκηνοθεσία -άψογο το τελευταίο πλάνο όταν πέφτουν οι τίτλοι- και φοβερές ερμηνείες, προεξέχοντος φυσικά του Jack Nicholson αλλά και το υπόλοιπο cast δεν υστερεί.

Υποψήφιο για 4 οσκαρ στις βασικές κατηγορίες αλλά χωρίς καμία νίκη (τη χρονιά που σάρωσε το Patton) και πληθώρα άλλων διακρίσεων.

Advertisements

Sacco e Vanzetti

May 7, 2010

Sacco & Vanzetti (1971) του Giuliano Montaldo. Ταινία για την αληθινή ιστορία δύο αναρχικών ιταλικής καταγωγής που βρέθηκαν γύρω στα 1920 στις Η.Π.Α. κατηγορούμενοι για ληστεία μετά φόνου που ποτέ δεν διέπρεξαν, καταδικάστηκαν μετά από μία δίκη παρωδία και τελικά τιμωρήθηκαν με θάνατο στα πλαίσια του παραδειγματισμού και εκφοβισμού του κόσμου που φλέρταρε με σχετικές ιδέες. Η εκτέλεση τους έχει αναγάγει από τότε τους Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti σε ήρωες του εργατικού κινήματος.

Δυνατή ιστορία, πολύ καλή ταινία με έξοχες ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές Riccardo Cucciola και Gian Maria Volonte και μουσική του Ennio Moriccone. Υποψήφιο για χρυσό φοίνικα στις Κάνες και βραβείο για τον Gucciola. Τρία βραβεία από το Italian National Syndicate of Film Journalists.

Πρόκειται για μία ταινία που ήθελα καιρό να δω και έπεσε στα χέρια μου πολύ πρόσφατα καθώς κάποια εφημερίδα τη διένειμε με αφορμή την Πρωτομαγιά. Μετά τα προχθεσινά γεγονότα με τον άδικο και χωρίς λόγο θάνατο των εργαζόμενων στην τράπεζα το σκέφτηκα πάρα πολύ για το αν θα έπρεπε να γράψω τώρα για αυτήν καθώς εύκολα γίνονται παρεξηγησείς, ειδικά σε μία χώρα και μία εποχή όπου οι ιδεολογίες έχουν ισοπεδωθεί και μπλεχτεί όσο ποτέ άλλοτε και ο καθένας αυτοαποκαλείται όπως γουστάρει και κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι. Νομίζω όμως ότι οι περισσότεροι καταλαβαίνουν.

Soul Kitchen

May 1, 2010

Soul Kitchen (2009) του Fatih Akin. Ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτης των καιρών μας σε κάτι διαφορετικό, δοκιμάζει την κωμωδία σε κάτι που μοιάζει να είναι ένα διάλειμμα και για τον ίδιο. Μπορεί να πρόκειται για την πιο αδύναμη στιγμή της φιλμογραφίας του αλλά μας άρεσε πολύ γιατί πάνω από όλα, αρπάζοντας την αφορμή και από τον τίτλο, όπως και σε όλες τις ταινίες του έτσι και σε αυτήν έχει βάλει την ψυχή του ο Akin όπως ακριβώς και ο πρωταγωνιστής στο εστιατόριο του. Εξάλλου δεν λείπει το προσωπικό στοιχείο, παιδί μεταναστών στο Αμβούργο ο πρωταγωνιστής, όπως και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, Έλληνας ο ένας, Τούρκος ο άλλος αλλά πόση σημασία έχει αυτό; οι δυο τους είναι φίλοι στην πραγματική ζωή και έγραψαν μάλιστα μαζί το σενάριο.

Υποψήφιο για τη Χρυσή αρκούδα στο Βερολίνο και βραβεία Special Jury και Young Cinema. 2 υποψηφιότητες στα German Film Awards χωρίς βράβευση.

Το blog σήμερα μπαίνει στον 3ο χρόνο ζωής βρισκόμενο στη χειρότερη περίοδο και στην πιο κρίσιμη φάση του. Ίσως να μην μπορώ πια να ανταποκριθώ στον τίτλο του (πλησιάζει και το μουντιάλ εκτός των άλλων…) αλλά θα το παλέψω.

The Take

April 29, 2010

The Take (2004) του Avi Lewis. Η ιστορία στην Αργεντινή είναι πάνω κάτω γνωστή. Χρεοκοπία, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τράπεζες με κατεβασμένα ρολά και ο κόσμος εξαγριωμένος στους δρόμους. Την ίδια στιγμή κάποιοι έβγαζαν κρυφά από τη χώρα εκατομμύρια δολάρια, έκλειναν τα εργοστάσια που διατηρούσαν μόνο για να τσεπώνουν τις επιδοτήσεις και άφηναν πίσω ανεργία και φτώχεια. Κάπου εκεί αρχίζει το ντοκιμαντέρ αυτό να εξετάζει τις περιπτώσεις εργοστασίων που καταλήφθηκαν από τους εργαζόμενους, που βρέθηκαν στο δρόμο, με σκοπό να αποτραπεί το ξεπούλημα και στη συνέχεια να τα λειτουργήσουν οι ίδιοι χωρίς αφεντικά κάνοντας τα ξανά κερδοφόρα. Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι καθόλου καθώς είχαν απέναντι τους τις αρχές αλλά και τους πρώην ιδιοκτήτες οι οποίοι μάλιστα βλέποντας σε κάποιες περιπτώσεις τα εργοστάσια να είναι αποδοτικότερα από ότι πριν είχαν το θράσος να τα διεκδικήσουν ξανά. Παρότι δύσκολο όμως δεν είναι και αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο. Και αυτό είναι κατά τη γνώμη το πιο ενδιαφέρον σημείο του ντοκιμαντέρ και όχι οι πιθανές ομοιότητες της κατάστασης στην Αργεντινή με τη σημερινή Ελλάδα. Ότι δηλαδή κάποιοι αποδεικνύουν πως μπορούν να εφαρμοστούν σήμερα αναρχικές ιδέες, όχι από αυτές που σκάνε στις τζαμαρίες αλλά από αυτές που η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί ουτοπικές, αυτές που για παράδειγμα έχει διατυπώσει με αρκετή σαφήνεια και πίστη σχετικά πρόσφατα ο Noam Chomsky περί αυτοδιαχείρισης, διοίκησης από κάτω, άμεσης δημοκρατίας (και όχι “δημοκρατικής” ολιγαρχίας που έχουμε σήμερα). Ακόμα και αν πολλοί από τους εργαζόμενους δεν είχαν ιδέα από αυτές τις θεωρίες, ακόμα και αν κάποιοι εξακολουθούσαν να πιστεύουν και να ψηφίζουν τους ίδιους διεφθαρμένους πολιτικούς που τους οδήγησαν στην καταστροφή, εφάρμοσαν στην πράξη τέτοια μοντέλα με ίση κατανομή των κερδών, με πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη των συναδέλφων, με ψηφοφορίες για κάθε απόφαση και πάνω από όλα χωρίς αφεντικά.

Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο AFI και υποψηφιότητες σε IDA και Gemini.

Νήσος

April 25, 2010

Νήσος (2009) του Χρήστου Δήμα. Προσπαθώ να βλέπω τις ελληνικές παραγωγές. Ίσως από βίτσιο ή απλά για να ξέρω τι παίζει στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Η Νήσος βέβαια είναι ένα κλικ πιο πάνω από τη μέση ελληνική κωμική μπαλαφάρα αλλά δεν καταφέρνει να ξεφύγει και πολύ από τα συνηθιμένα. Έχει το γέλιο της και την είδα ευχάριστα. Έχει βέβαια τα συνηθισμένα κλισέ, ειδικά τα σεξουαλικής φύσεως (gay παπάς), αλλά και νέα όπως του αναρχοκομμουνιστή τρομοκράτη δάσκαλου! Κάποια από αυτά είναι βέβαια απαραίτητα (διεφθαρμένοι τοπικοί άρχοντες και μπάτσοι) για να πετύχει το στόχο της, να καυτηριάσει δηλαδή τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία σε μια μικρογραφία της. Αν έλειπαν και κάποιες εξώφθαλμες ομοιότητες ορισμένων χαρακτήρων με ρόλους που έχουν υποδυθεί οι ίδιοι ηθοποιοί σε τηλεοπτικά σίριαλ η κατάσταση θα ήταν σαφώς καλύτερη.

Sukiyaki Western Django

April 19, 2010

Sukiyaki Western Django (2007) του Takashi Miike. Άλλο ένα noodle western, όπως επιτυχημένα τα αποκάλεσαν αρκετοί, αυτή τη φορά από την Ιαπωνία. Παρότι ο Miike έχει κέφια και δεν λείπουν ούτε από εδώ ο χαβαλές και η τρέλα δεν μπορώ να πω ότι το διασκέδασα όσο το The Good, The Bad, The Weird. Στα θετικά του βέβαια λογίζεται και η συμμετοχή του Quentin Tarantino που σίγουρα ήταν κάτι παραπάνω από διαφημιστικό τρυκ. Γεμάτο συμβολισμούς (λευκοί-κόκκινοι κτλ) αλλά και ανακάτεμα στοιχέιων της Ιαπωνικής παράδοσης με την κουλτούρα του φαρ ουέστ αποτελεί σίγουρα άλλη μία ενδιαφέρουσα προσπάθεια από την Άπω Ανατολή. Για τον Miike δεν χρειάζονται πολλά λόγια όλοι γνωρίζουν καλά το πόσο σημαντικός σκηνοθέτης είναι.

Υποψήφιο για το χρυσό λιοντάρι στη Βενετία και βραβεία σε Fant-Asia, στα ιαπωνικά Mainichi αλλά και στα Sitges! Φαίνεται ότι εκεί στη Βαρκελώνη αγαπάνε πολύ τους ασιάτες και ειδικά όσους τολμούν τα westerns.

The Good, the Bad, the Weird [Joheunnom nabbeunnom isanghannom]

April 15, 2010

The Good, the Bad, the Weird ( 2008 ) του Ji-woon Kim. Χωρίς πολλά λόγια για αυτό το μεγάλο διάλειμμα και στην προσπάθεια  να διατηρηθεί το blog ενεργό ας συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε μείνει πριν περίπου ένα μήνα. Από την Κορέα δηλαδή αν και η αλήθεια είναι ότι με το Tapas είχαμε πεταχτεί  μέχρι Ισπανία για λίγο, κινηματογραφικά πάντα, καλά θα ήταν αν θα μπορούσαμε και στην πραγματικότητα να ταξιδεύουμε τόσο εύκολα από τη μία άκρη της γης στην άλλη.

Αυτή τη φορά πάμε Κορέα για ένα  western! Έχώ δει πολλά τόσα χρόνια σε ταινίες αλλά ασιάτη cowboy με σκάφανδρο δεν είχα φανταστεί ότι θα έβλεπα ποτέ (θα τρελαθεί ο ανιψιός μου όταν το δει). Η ταινία φυσικά αναφέρεται άμεσα στο γνωστό The Good, the Bad and the Ugly (1966) αλλά βλέπεται ασφαλώς αυτόνομα αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποιος που θα θελήσει να την παρακολουθήσει και δεν έχει δει ποτέ το αριστούργημα του Sergio Leone, ακρογωνιαίο λίθο του είδους. Η ταινία του Kim διατηρεί τη φόρμα του western και αν κάποιος ξεπεράσει γρήγορα το παράδοξο των ασιατών πρωταγωνιστών είναι σίγουρο ότι θα την κατα-ευχαριστηθεί, όπως κάναμε και εμείς άλλωστε, καθώς η ταινία έχει τρελό χαβαλέ και μπόλικο πιστολίδι. Εύγε στον Kim που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι έχει πολλά να δώσει.

Υποψηφιότητες και βραβεία κυρίως στην Ασία αλλά και στο καταλανικό Sitges.

The Party

April 8, 2010

The Party (1968) του Blake Edwards. Ίσως και να είναι η μοναδική ταινία που είχαμε δει μαζί. Τότε, πριν 15 περίπου χρόνια, στη Θεσσαλονίκη. Και πόσο είχαμε γελάσει.

Tapas

March 20, 2010

Εβδομάδα ισπανικού κινηματογράφου στην Ταινιοθήκη και ευκαιρία να την επισκεφτώ για πρώτη φορά (χάρηκα που συνείδητοποίησα ότι βρίσκεται σε απόσταση που περπατιέται από το σπίτι μου). Η ταινία που είδαμε (thanx basu για τις προσκλήσεις σε προλαβαίνω για να μην μπεις στον κόπο και σχολιάσεις) ήταν το Tapas (2005) των José Corbacho και Juan Cruz. Συμπαθητικό ταινιάκι που ασχολείται με ένα Tapas Bar στη Βαρκελώνη, τον ιδιοκτήτη και τους εκκεντρικούς θαμώνες του μεταξύ των οποίων μία γιαγιά βαποράκι, μία θείτσα που στις προσωπικές της στιγμές αυνανίζεται κάνοντας chat στο internet και δύο καμμένους πιτσιρικάδες υπάλληλους γειτονικού σούπερ μάρκετ.

Αρκετές υποψηφιότητες και βραβεία στην Ισπανία θα ξεχωρίσουμε τα Goya για καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη και για δέυτερο γυναικείο για την ερμηνεία της Elvira Mínguez.

The Chaser [Chugyeogja]

March 19, 2010

The Chaser ( 2008 ) του Hong-jin Na. Αν μη τι άλλο ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο για τον σκηνοθέτη από την Κορέα. Δυνατό θρίλερ με μανιακό δολοφόνο που αρέσκεται να δολοφονεί call girls και βρίσκεται κυνηγημένος όχι άπο κάποιον σούπερ ντεντέκτιβ ή την αστυνομία που τα κάνει θάλασσα αλλά από το νταβατζή των κοριτσιών. Ο αρχικός θυμός του για την απώλεια κερδών επειδή τα κορίτσια εξαφανίζονται μετατρέπεται σταδιακά σε αγώνα δρόμου για την ανακάλυψη του σπιτιού του δολοφόνου όπου πιστεύει ότι βρίσκεται ακόμα ζωντανή μία κοπέλα και θα προλάβει να τη σώσει. Και είναι τέτοια η προσοχή του σκηνοθέτη στη λεπτομέρεια και το ρυθμό, που όσο περνάει η ώρα μαζί με το λαχάνιασμα  του νταβατζή αρχίζει να χτυπάει πιο γρήγορα και η καρδιά του θεατή.

Ας μην αρχίσω τα κοινότυπα περί καθυστερημένης κατά 2 χρόνια διανομής στην Έλλαδα, ούτε περί του τι παίρνουν οι Κορεάτες και φτιάχνουν τόσο καλές ταινίες. Και για να φρεσκάρω με μερικά ονόματα τη μνήμη όσων αμφισβητήσουν αυτή τη διαπίστωση αλλά και για όσους φίλους του κορεάτικου θέλουν να προσδιορίσουν το ύφος της ταινίας θα αναφέρω ότι πλησιάζει σε Joon-ho Bong και λιγότερο ίσως σε Chan-wook Park ή Kim Ji-woon και σίγουρα ακόμα λιγότερο σε Kim Ki-duk.

Βραβείο για μοντάζ στα Asian Film Awards και άλλες 2 υποψηφιότητες εκεί και βραβείο Orient Express (!) στο Sitges.

Thirst [Bakjwi]

March 18, 2010

Thirst (2009) του Chan-wook Park γραμμένο από τον ίδιο και το συνήθη συνεργάτη του Seo-Gyeong Jeong και εμπνευσμένο από βιβλίο του Émile Zola. Ο τρόπος που σκηνοθετεί ο Park και γενικότερα η αισθητική που περνάει στις ταινίες του με βρίσκει σε μεγάλο βαθμό όχι απλά σύμφωνο αλλά και θαυμαστή του. Από τη στιγμή που άκουσα ότι ετοιμάζει ταινία με βαμπίρ ο ενθουσιασμός μου έφτασε στα ύψη. Και η αλήθεια είναι ότι δεν με απογοήτευσε. Τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι, της κινηματογράφησης. Γιατί στο σύνολο της η ταινία δεν με ξετρέλανε και αυτό οφείλεται στο αδύναμο ή καλύτερα αδιάφορο σενάριο. Ο Park βέβαια κάνει ότι μπορεί για να το απογειώσει πότε με βιρτουόζικη σκηνοθεσία και την εντυπωσιακή φωτογραφία του Chung-hoon Chung, πότε με δόσεις τρόμου ή με χιουμοριστικό τόνο αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι άνισο. Ενώ χαίρεσαι το θέαμα για περισσότερο από δύο ώρες είναι πολύ πιθανό το στόρι να μη σε κρατήσει.

Η σκιά του αριστουργηματικού Oldboy (2003) και όλης της τριλογίας της εκδίκησης θα πέφτει πάντα βαριά πάνω από τον Park, ο οποίος προσπαθεί πάντα να ξεχωρίσει αλλάζοντας ή ανακατεύοντας τα είδη. Οι απαιτήσεις του κοινού από αυτόν είναι όμως πολύ υψηλές και για αυτό νομίζω η προηγούμενη ταινία του I’m a Cyborg, But That’s OK (2006) χαντακώθηκε άδικα και τώρα η “Δίψα” δέχεται σχετικά αυστηρή κριτική παρά τα διαπιστευτήρια που απέσπασε στις Κάννες με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής.

The Anarchists [Anakiseuteu]

March 16, 2010

The Anarchists (2000) του Yong-sik Yu σε σενάριο του Chan-wook Park. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1920 και μία ομάδα κορεατών αναρχικών, που θυμίζει περισσότερο επαναστατική ομάδα ένοπλης δράσης παρά αναρχικούς με τα δικά μας σημερινά δεδομένα, προσπαθεί να πλήξει με κάθε πιθανό τρόπο (βόμβες, δολοφονίες αξιωματούχων και στρατιωτικών κτλ) το ιαπωνικό κράτος με απώτερο σκοπό την απομάκρυνση των ιαπώνων από την Κορέα και την Κίνα (καθότι εκείνη την εποχή τμήματα των δύο χωρών βρίσκοταν υπό Ιαπωνική κατοχή) και την εγκαθίδρυση  της λαϊκής κυριαρχίας. Κάπου ανάμεσα στην μποέμικη ζωή και τα “τρομοκρατικά” χτυπήματα, τις προσωπικές ιστορίες, όπως ο θάνατος του καλύτερου μαχητή της όμαδας ή ο έρωτας του νεαρότερου μέλους με την εγγονή του προσωπικού τους φωτογράφου και τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις όταν κάποιοι σύντροφοι αποκηρύσσουν αυτή τη μορφή πάλης και στρέφονται στον “ορθόδοξο” σοσιαλισμό που για τους πιο σκληροπυρηνικούς της ομάδας αποτελεί απλά άλλη μία μορφή τυρρανίας αλλά και τη σκληρή αλήθεια που περιφρονιτικά ξεστομίζει ιάπωνας προς το τέλος (“Όσους και να σκοτώσετε θα φέρουμε άλλους στη θέση τους”), η ταινία κάπου χάνει τον προσανατολισμό και το στόχο της. Χρειαζόταν λίγη περισσότερη συνοχή και πιο δεμένο σενάριο. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν πρόκειται για ιδιαίτερη καλή, αξιόλογη και ενδιαφέρουσα ταινία που θεωρώ ότι οι οπαδοί του κορεάτικου σινεμά και ειδικά του Park οφείλουν να την αναζητήσουν.

The Informant!

March 15, 2010

The Informant! (2009) του Steven Soderbergh. Με θαυμαστικό παρακαλώ και με τη λέξη unbelievable στο πόστερ (στο άλλο, όχι σε αυτό που βλέπεις αριστερά και έβαλα επειδή μου άρεσε περισσότερο). Όχι άδικα γιατί εδώ που τα λέμε η ιστορία που διηγείται η ταινία παρότι αληθινή είναι ψιλοαπίστευτη. Και περισσότερο από όλα η έναρξη της με καθόλα επιτυχημένο στέλεχος πολυεθνικής εταιρίας που δραστηριοποιείται στο χώρο των τροφίμων να επινοεί υπόθεση εκβιασμού ώστε να μπλέξει στο παιχνίδι το FBI με σκοπό να αποκαλύψει απάτη με προκαθορισμένες τιμές αλά καρτέλ φάση της εταιρίας του με ανταγωνίστριες της. Το μπέρδεμα δεν σταματάει εκεί καθώς ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, εκτός του ότι σχεδόν μετατρέπεται σε μυστικό πράκτορα για λογαριασμό του FBI,  άλλοτε κάνει και άλλοτε επινοεί και άλλες απάτες που μπερδεύουν τους πάντες και περισσότερο από όλους τον μπερδεμένο του εαυτό που πάσχει από σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Μία σοβαρή υπόθεση, που όπως όλες, έχει και την αστεία πλευρά της και αυτήν αναδεικνύει ο Soderbergh. Αυτό είναι και το κλειδί στη συγκεκριμένη ταινία, η οπτική του Soderbergh. Δεν τη λες κωμωδία αλλά το όλο κλίμα, μαζί με τη μουσική του Marvin Hamlisch και την ερμηνεία του Matt Damon (και τα μικρά αλλά διασκεδαστικά voice over του) παραπέμπουν σε κάτι πιο κωμικό και ανάλαφρο από ένα δράμα κατασκοπίας με πληροφοριοδότη από μέσα κτλ κτλ.

Υποψηφιότητες για 2 χρυσές σφαίρες, για τους Damon και Hamlisch.

Η κληρονόμος

March 12, 2010

Η κληρονόμος (2009) του Παναγιώτη Φαφούτη. Με τόση μπάλα τον τελευταίο καιρό έχω ξεχάσει τι θα πει ταινία και έχω τουλάχιστον μία εβδομάδα να γράψω κάτι εδώ. Έτσι είπα να μη βγω τελείως εκτός κλίματος και να δω κάτι σχετικό. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η ταινία δεν βλέπεται, παρότι στην αρχή προσπάθησα να τη δω με συμπάθεια λόγω του αντικειμένου της. Γέλασα σε 2-3 φάσεις πετυχημένης διακωμώδησης των ποδοσφαιρικών πραγμάτων, γέλασα λίγο και με τον Ερρίκο Λίτση στο ρόλο του μεγάλου κόουτς Μπαλανέσκου (καλά δεν είναι και τόσο μεγάλος) αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι το ματς ήταν σούπα.

Crazy Heart

March 4, 2010

Crazy Heart (2009) του Scott Cooper. Μετρήστε κλισέ στο στόρι: Ξεπεσμένος αστέρας της κάντρι, αλκοολικός και μανιώδης καπνιστής, κάπου ανάμεσα στις αγγαρείες εμφανίσεις του μπροστά σε μικρά ακροατήρια αμερικάνων επαρχιωτών που του εξασφαλίζουν τα προς το ζην, γνωρίζει άσημη δημοσιογράφο σε συνέντευξη, την ερωτεύται και για το χατίρι της αποφασίζει να τα αλλάξει όλα και να μπει στον ίσιο δρόμο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ζωή και η καριέρα του να πάρουν την ανιούσα αλλά νη μην καταφέρει να κρατήσει το κορίτσι.

Παρότι το σενάριο βρίθει από κλισέ η ταινία είναι πολύ καλή κυρίως λόγω της εξαιρετικής ερμηνείας του Jeff Bridges. Ούτε με την ταινία, ούτε με την ερμηνεία βέβαια ξετρελάθηκα. Είμαι φαν του Jeff και δεν εξεπλάγην καθόλου από αυτή την ερμηνεία σε ένα ρόλο που τον έχει άνετα, ούτε τη θεωρώ κορυφαία στιγμή του, αλλά χαίρομαι που έστω και τώρα θα λάβει την αναγνώριση και τις διακρίσεις που του αξίζουν, ανάμεσα στις οποίες κατά πάσα πιθανότητα σε μερικές μέρες θα βρίσκεται και το πολυπόθητο αγαλματίδιο.

Αρκετές διακρίσεις κυρίως για τον Bridges και για τα τραγούδια της ταινίας, ήδη 2 χρυσές σφαίρες κερδισμένες και 3 συνολικά υποψηφιότητες για όσκαρ.