Archive for the ‘Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2009’ Category

Es kommt der tag

November 20, 2009

Es kommt der Tag (2009) της Susanne Schneider. Πρώην μέλος της RAF ζει μόνιμα στη Γαλλία κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία. Έχει φτιάξει μία νέα ζωή με την οικογένεια της, τα δύο παιδιά και τον άντρα της και ασχολείται με βιολογικά προϊόντα και συγκεκριμένα την παραγωγή κρασιού. Έχει κρύψει καλά την προηγούμενη ζωή της και κυρίως ένα μεγάλο μυστικό, μία κόρη που αναγκάστηκε να αποχωριστεί όταν ήταν μωρό για να μην την εμποδίζει στον επαναστατικό της αγώνα. Η κόρη της όμως θα την ανακαλύψει και τότε η γαλήνη θα διαταραχτεί και θα έρθει η ώρα για να λάβει αποφάσεις.

Καλή ταινία αλλά λιγάκι μονόπλευρη, φαίνεται να παίρνει θέση ανοιχτά κατά της δράσης τέτοιων οργανώσεων παρότι στο τέλος αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Η ίδια η δημιουργός παρότι στο Q & A αρχικά αρνήθηκε ότι η ταινία παίρνει θέση στη συνέχεια παραδέχτηκε ότι η προσωπική της άποψη είναι πως “καθένας πρέπει να πληρώνει για τις πράξεις του” κατηγορώντας ουσιαστικά όσους ζουν μία τέτοια δεύτερη ζωή.

Επί του ίδιου θέματος προτιμώ το σαφώς ανώτερο Die Innere Sicherheit (2000).

Advertisements

Medal of Honor [Medalia de onoare]

November 19, 2009

Medalia de onoare (2009) του Calin Peter Netzer. Συμπαθητική ταινία της ρουμάνικης σχολής που ανθεί τα τελυεταία χρόνια με ένα ιδιαίτερο είδος κωμωδίας. Ένας 75χρονος λαμβάνει τιμητικό μετάλλιο λόγω της επετείου των 50 χρόνων από το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Στην αρχή απορεί και στην προσπάθεια του να αμακαλύψει το λόγο για τον οποίο έλαβε αυτή την τιμή έρχεται σε επαφή με παλιούς συμπολεμιστές αλλά και με τους υπεύθυνους του υπουργείου. Το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι έκαναν λάθος που του έδωσαν το βραβείο λόγω συνωνυμίας και φυσικά να του ζητήσουν να το παραδώσει πίσω. Και τότε αρχίζει ο αγώνας του για να αποδείξει ότι ήταν πράγματι ήρωας στον πόλεμο…

Ολοκαίνουργια ταινία (ουτε poster της δεν μπόρεσα να βρω), πρεμιέρα για το διαγωνιστικό στη Θεσσαλονίκη παρουσία του σκηνοθέτη.

 

The Optimists [Optimisti]

November 18, 2009

Optimisti (2006) του Goran Paskaljevic. Αφιέρωμα στο Σέρβο σκηνοθέτη, γνωστό κυρίως από την “Πυριτιδαποθήκη” του 1998, αλλά με πολλές καλές ταινές στη φιλμογραφία του. Το Optimisti είναι η προτελευταία του ταινία. Πρόκειται ουσιαστικά για 5 μικρού μήκους ιστορίες με πρωταγωνιστή σε όλες τον απολαυστικό Lazar Ristovski, ο οποίος βέβαια κάθε φορά υποδύεται διαφορετικό χαρακτήρα καθότι οι ιστορίες δεν συνδέονται. Αρκετά καλή σε γενικές γραμμές αν και προσωπικά με έχει κουράσει λίγο ο βαλκανικός κινηματογράφος και ιδιαίτερα ο σέρβικος με αυτή την εμμονή των δημιουργών στους τραβηγμένους χαρακτήρες με τα μουστάκια, τα τσιγάρα, τα ποτά, τα όπλα, τις φωνές και τις απατεωνιές. Αντικειμενικά πάντως πρόκειται για μία αξιόλογη ταινία που παρακολουθείται ευχάριστα.

 

Uzak ihtimal

November 17, 2009

Επιστροφή από Θεσσαλονίκη και μετά τη μεσημεριανή βόλτα από το Πολυτεχνείο καθότι 17/11 σήμερα και τώρα εδώ για να τα πούμε. Για το φεστιβάλ και όχι για το πολυτεχνείο. Τις σκέψεις μας για το πολυτεχνείο και ό,τι άφησε αυτό 36 χρόνια μετά στο νεοέλληνα θα τις κρατήσουμε για μας.

Και ενώ το φεστιβάλ συνεχίζεται ως την Κυριακή, πριν περάσουμε στην παρουσίαση της πρώτης ταινίας που είδαμε εκεί ας πούμε για 2-3 πραγματάκια που μας άρεσαν ή δεν μας άρεσαν τις 3 μέρες που περάσμε στη Θεσσαλονίκη:
Μας άρεσε:

Που δεν ακρίβυνε κι άλλο η τιμή του εισιτηρίου μετά την εξωφρενική περυσινή αύξηση

Η αναβάθμιση της ποιότητας και της ποικιλίας των εμπορικών – αναμνηστικών προϊόντων του φεστιβάλ σε λογικές μάλιστα τιμές

Οι ατάκες των κινηματογραφιστών που απαντούσαν στο ερώτημα – σλόγκαν του φεστιβαλ “Why cinema now?” τις οποίες βλέπαμε στη μεγάλη οθόνη πριν αρχίσει κάθε ταινία

Που οι περισσότεροι έλληνες κινηματογραφιστές σνόμπαραν τα βραβεία ποιότητας

Δεν μας άρεσε:

Τα σποτάκια για την καμπάνια carbon free που δήθεν δίνουν μία εικόνα περιβαλλοντικής ευαισθησίας στο φεστιβάλ τη στιγμή που καλεσμένοι και υπεύθυνοι κυκλοφορούσαν με μερσεντάρες αντί να χρησιμοποιήσουν κανένα μίνι υβριδικό για να δώσουν πρώτοι το παράδειγμα

Ο λίγος κόσμος στην αποθήκη Δ (τουλάχιστον όσα βράδια περάσαμε εμείς από εκεί) που από ότι φαίνεται πλήρωσε το τίμημα της εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου

Που δεν ήταν όλοι οι έλληνες κινηματογραφιστές παρόντες

Η πρώτη ταινία που είδαμε στο φεστιβάλ ήταν το Uzak ihtimal (2009) του Mahmut Fazil Coskun από την Τουρκία. Παρουσία του σκηνοθέτη, ο οποίος όμως λόγω του περασμένου της ώρας δεν παρέμεινε για ερωταπαντήσεις μετά το τέλος της ταινίας. “Το λάθος κομποσκοίνι” στα ελληνικά μιλάει για μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης στην Κωνσταντινούπολη, όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης μα ζήτησε να δούμε την ταινία και όχι ως συκριση-σύγκρουση πολιτισμών, μεταξύ ενός τούρκου μουεζίνη και μίας χριστιανής μοναχής. Συμπαθητική ταινία, λίγο αργή και σχετικά προβλέψιμη, ήρθε στη Θεσαλονίκη με τις δάφνες της βράβευσης από το φεστιβάλ του Ρότερνταμ.