Archive for the ‘Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2008’ Category

Of Time and the City

December 1, 2008

of-time-and-the-cityΤελευταία ταινία από το φεστιβάλ το Of Time and the City ( 2008 ) του Terence Davies, ο οποίος επανήλθε μετά από μία σιγή 8 χρόνων. Ντοκιμαντέρ με πολύ έντονο το προσωπικό όμως στοιχείο για τη γενέτειρα πόλη του άγγλου δημιουργού, το Λίβερπουλ. Όπως είπε και ο ίδιος πριν αρχίσει η προβολή της ταινίας, πρόκειται για ένα φιλμ που έφτιαξε με την καρδιά του και έτσι ήθελε να το δει και ο θεατής. Ως τέτοιο λοιπόν του αναγνωρίζουμε ότι έχει φτιάξει ένα πολύ όμορφο έργο. Βλέποντας το ψυχρά ως κινηματογραφικό δημιούργημα μπορούμε απλά να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Δεν θα χάσεις και τίποτα αν δεν το δεις ποτέ.

Advertisements

Serbis

November 30, 2008

serbisposterSerbis ( 2008 ) του Brillante Mendoza από τις Φιλιππίνες. Η ιστορία μίας οικογένειας  γύρω από το τσοντοσινεμά που διατηρεί. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν και το εστιατόριο που επίσης διατηρεί η οικογένεια στον ίδιο χώρο. Από τη γιαγιά σε ρόλο πάτερ-φαμίλια μέχρι τον εγγονό που γυρνάει από το σχολείο και μπλέκεται στα πόδια των θαμώνων του κινηματαγράφου με την -γεμάτη ειρωνία- ονομασία Family. Ο εν λόγω κινηματογράφος φυσικά λειτουργεί και ως χώρος για να ψωνίζονται ανήλικα αγοράκια και να κάνουν πιάτσα έφηβες τραβεστί ενώ η κυριολεκτική αλλά και μεταφορική μπόχα που αναδύεται από αυτόν ήταν τόσο έντονα αποτυπωμένη στο πανί που ορισμένοι από τους θεατές στην “αίθουσα” Παύλος Ζάννας είχαν αρχίσει να ανακατεύονται. Γενικά η ταινία είναι εκεί σαν ένα κακό σπυρί, όπως ακριβώς αυτό στον κόλο του πρωταγωνιστή, έτοιμο οποιαδήποτε στιγμή να εκραγεί.

Αλλά επειδή καμιά φορά πρέπει όταν διαβάζουμε κάτι που μας αρέσει να το αφήνουμε να μιλάει και για μας, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το κείμενο από το blog panseven που μου άρεσε ιδιαίτερα ως σχολιασμός, παρότι δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του Κώστα Ποτακίδη για την ταινία.

Winds of September [Jiu jiang feng]

November 29, 2008

winds-of-september-movieposter-240Winds of September ( 2008 ) του Tom ( Shu-Yu) Lin από την Ταϊβάν. Πρόκειται ουσιαστικά για συρραφή διαφόρων επεισοδίων από τη μαθηματική ζωή μίας παρέας 9 εφήβων και το πως μεγαλώνουν μέσα από διάφορα γεγονότα που τους επηρεάζουν όπως ο σοβαρός τραυματισμός ενός φίλου τους σε τροχαίο ή η αποκάλυψη πως οι αθλητές της αγαπημένης τους ομάδας baseball στήνουν παιχνίδια. Περίμενα κάτι καλύτερο για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε κάτι ιδιαίτερο στο τέλος πέρα από την καταγραφή μίας ανήσυχης εφηβείας αλλά δεν μπορώ να μην αποδώσω τα εύσημα στο νεαρό σκηνοθέτη για την προσπαθειά του με αρκετά χαμηλό μπατζετ όπως είπε και ο ίδιος και με πολλούς μαθητές να συμμετέχουν αφιλοκερδώς στα γυρίσματα.

Tony Manero

November 28, 2008

tony-maneroTony Manero ( 2008 ) του Pablo Larrain. Το πάθος ενός ανθρώπου με το χορό και ειδικότερα με το χαρακτήρα που ενσαρκώνει ο John Travolta στο Saturday Night Fever (1977) σε βαθμό που γίνεται για αυτόν ο αποκλειστικός λόγος ύπαρξης. Η μανία που τον κατακυριεύει στην προσπάθεια να μοιάσει στο ίνδαλμα του τον εξωθεί σε ένα σωρό φόνους, ληστείες, καταστροφές. Όταν διαπράττει όλες αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις κυριαρχείται από ηρεμία και γαλήνη που πραγματικά σε τρομάζουν. Όλα αυτά με φόντο τη Χιλή την εποχή της δικτατορίας του Πινοσέτ σε μία ταινία πολύ πιο σκληρή και δύσκολη από αυτό που μπορεί να αποτυπωθεί σε μία μικρή περίληψη της.

Μακρόνησος

November 27, 2008

exile_islandΜακρόνησος ( 2008 ) των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου. Καθαρό, στεγνό ντοκιμαντέρ με αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις προσώπων που πέρασαν από το μακρονήσι ως εξόριστοι, ως βασανιστές ή ακόμα και ως μόνιμοι κάτοικοι. Άλλη μία περίπτωση που η ιστορία ξεπερνάει κατά πολύ την ταινία. Παρόλα αυτά πιστέυω ότι οι συντελεστές έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν αν και σε αρκετές επιλογές τους έχω τις αντιρρήσεις μου. Από κάποιους κατηγορήθηκαν ότι δεν έδειξαν τη σκληρότητα και βιαιότητα των βασανιστηρίων σε βαθμό που να πλησιάζει την πραγματικότητα αλλά σε αυτό ευθύνονται περισσότερο αυτοί που έχουν υποστεί όλη αυτή την αγριότητα και σήμερα μπροστά στην κάμερα ομολογούν δεν ζητούν πια εκδίκηση αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος (ή μήπως ο χειρότερος;) γιατρός. Εδώ θα μου πείτε άλλοι πέρασαν από τη Μακρόνησο  και μετά κατέληξαν βουλευτές της δεξιάς, με τον παππού που χαμογελάει για το ξύλο που έφαγε πριν από 60 χρόνια πας να τα βάλεις; Όχι δεν το κατηγορώ, καλά κάνει και είναι υπεράνω απλά ίσως κάποιοι να παίρνουν λάθος εικόνα για το τι ακριβώς συνέβη κάποτε στο “Εθνικό Αναμορφωτήριο”.

Βραβείο κοινού στη Θεσσαλονίκη.

New Town Killers

November 26, 2008

new-town-killersNew Town Killers ( 2008 ) του Richard Jobson. Αν και στο imdb θα το δείτε με ημερομηνία 2009 φαίνεται ότι προέκυψε επίσπευση στην παραγωγή. Ταινία που επέλεξα να δω καθαρά λόγω του ότι είναι γυρισμένη στο Εδιμβούργο, πόλη που έχω ζήσει για κάποιο μικρό διάστημα. Στην πορεία βέβαια έμαθα ότι ο ίδιος σκηνοθέτης έχει γυρίσει το 16 Years of Alcohol (2003) που δεν έχω δει αλλά το είχα βάλει στο μάτι.

Το New Town Killers δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, θα τo χαρακτήριζα συμπαθητικό και αυτό χαριστικά λόγω του απίστευτα χαβαλεδιάρη σκοτσέζου (και ΟΧΙ άγγλου, όπως τόνισε και ίδιος) Jobson αλλά και του τρόπου που το πούλησε στους θεατές. Ήταν από τις περιπτώσεις που η παρουσία του σκηνοθέτη σε μία προβολή ανέβασε αρκετά την ταινία. Με τα δικά του λόγια λοιπόν σήμερα στο Εδιμβούργο υπάρχουν δύο κόσμοι, στον ένα ζουν οι πλούσιοι που καλοπερνάνε και στον άλλο οι φτωχοί μέσα στην ανέχεια. Ο ένας κόσμος προσπαθεί να μην βλέπει τον άλλο και ειδικά τα φτωχά νέα παιδιά με τα πολλά προβλήματα περνάνε σαν αόρατοι μπροστά από τους ευκατάστατους νεόπλουτους. Οι τελευταίοι κυρίως τραπεζίτες, χρηματιστές κτλ κατοικούν στην περιοχή της πόλης που λέγεται New Town. Από όπου και ο τίτλος της ταινίας στην οποία το ολονύκτιο κυνηγητό ενός άφραγκου πιτσιρικά από δύο φραγκάτους τύπους με αντάλλαγμα μερικές χιλιάδες λίρες αν γλιτώσει, παραλληλίζεται από το σκηνοθέτη με όλη την κατάσταση που περιγράφηκε προηγουμένως αλλά θίγεται και η καταπίεση των τραπεζών προς τον κοσμάκη που χρωστάει. Με δύο λόγια ο άνθρωπος μας λέει ότι με ένα κυνηγητό αλά video game κάνει μία αλληγορία για τη σημερινή καπιταλιστική κοινωνία.

Δηλαδή έχει πολύ φαντασία το άτομο. Δικαιολογείται βέβαια σε ένα βαθμό γιατί όπως ανέφερε και πάλι ο ίδιος η ταινία απευθύνεται κυρίως σε εφήβους και έχει ήδη συμφωνήσει για να γίνει πράγματι video game. Όπως ανέφερα πάντως και πριν ο τύπος έχει και πολύ γέλιο, όποιος έμεινε στο Q&A μετά την προβολή θα το διαπίστωσε και μόνος του.

Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη

November 25, 2008

pessoa-kavafyΔεν υπήρχε περίπτωση να χάσω το Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη (2007) του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου καθώς πέρα του ότι θεωρώ ότι ο “Αναρχικός Τραπεζίτης” του Fernando Pessoa είναι ότι σημαντικότερο έχω διαβάσει στη ζωή μου, τυγχάνει αυτή την εποχή να έχω καταπιαστεί με το περιβόητο “Βιβλίο της ανησυχίας” επίσης του πολυγραφότατου πορτογάλου υπό το όνομα όμως Μπερνάρντο Σοάρες (για όσους ενδεχομένως δεν γνωρίζουν ο Πεσσόα είχε δημιουργήσει αρκετούς ετερώνυμους του, οι οποίοι ήταν όλοι και συγγραφείς ή ποιητές).

Στα της ταινίας τώρα ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος πλάθει μία ιστορία συνάντησης των δύο σπουδαίων ποιητών σε ένα ταξίδι του πλοίου Saturnia από την Πάτρα προς την Αμερική. Παρών στο ταξίδι υποτίθεται και ένας έλληνας ο οποίος αποτέλεσε το συνδετικό κρίκο για να φτάσουμε στη ανακάλυψη της συνάντησης. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν έχει συμβεί απλά ο δημιουργός με αυτό το τέχνασμα φέρνει τους Πεσσόα και Καβάφη κοντά όπως πολύ κοντά θεωρεί ο ίδιος ότι βρίσκεται και το έργο τους (και δεν έχει άδικο εδώ που τα λέμε).

Η ταινία κέρδισε το 1ο βραβείο ταινιών τεκμηρίωσης στα κρατικά βραβεία ποιότητας. Μην με ρωτήσετε αν είναι ντοκιμαντέρ ή όχι, θέμα για το οποίο έχει γίνει μεγάλη κουβέντα. Δεν ξέρω άλλα όυτε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Η ταινία μου άρεσε αρκετά και αυτό μετράει αν και θα ήθελα ακόμη περισσότερη συμμετοχή του έργου των Πεσσόα και Καβάφη με περισσότερες αναγνώσεις ποιημάτων και κειμένων σε βάρος της πλοκής της συνάντησης ή ακόμα και με τράβηγμα της διάρκειας της ταινίας που δεν ήταν και ιδιαίτερα μεγάλη στην τελική.

Οι σφουγγαράδες [Lovtsy gubok]

November 24, 2008

the_sponge_diversΜετά από φεστιβάλ συνηθίζω να γράφω τις ταινίες με τη σειρά που τις είδα χρονολογικά. Αυτή τη φορά θα κάνω μία εξαίρεση καθότι αυτή ήταν η ταινία που κυρίως ήθελα να δω στη Θεσσαλονίκη. Οι σφουγγαράδες (1960) του Μάνου Ζαχαρία ή μήπως του Manos Zakharias; Πέρα από το προσωπικό συναισθηματικό δέσιμο με τη συγκεκριμένη ιστορία, που κατέγραψα και για την ταινία Κάλυμνος πριν από λίγο καιρό, ήθελα οπωσδήποτε να δω κάποια ταινία αυτού του σπουδαίου δημιουργού. Μία ματιά στο βιογραφικό του (όχι απλά στη φιλμογραφία του) αλλά και τα λόγια που ακούστηκαν από αυτόν στο masterclass και στην προβολή της ταινίας αρκούν για να καταλάβει κανείς ότι εκτός από σημαντικός δημιουργός είναι και ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ο οποίος πάνω από όλα διακρίνεται από μετριοφροσύνη και ταπεινότητα.

Για την ταινία δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, είναι η πρώτη ταινία του Ζαχαρία και πρόκειται όπως και ο ίδιος είπε για μία ιστορία αγάπης με φόντο τους έλληνες σφουγγαράδες την εποχή του μεσοπολέμου. Η ταίνία στη Ρωσία έκοψε 21 εκατομμύρια εισιτήρια, ασύλληπτο πραγματικά αριθμό, για τον οποίο όμως ο σκηνοθέτης δεν σταμάτησε να επαναλαμβάνει ότι είναι το 1/10 ενός πληθυσμού που ίσως η μόνη μαζική διασκέδαση του τότε ήταν ο κινηματογράφος αλλά και για το πόσο σημαντικά εφόδια παρείχε η Mosfilm εκείνη την εποχή στους δημιουργούς στην ΕΣΣΔ ώστε να μπορούν να γυρίσουν ταινίες.

Στην ίδια προβολή είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε και τη δεύτερη ταινία του Ζαχαρία, το μεσαίου μήκους Notsnoi pasazir (1962) δηλαδή “Νυχτερινός επιβάτης”, που αναφέρεται στο νυχτερινό ταξίδι στη Γαλλία ενός παράνομου αλγερινού και ενός γάλλου την εποχή του γαλλοαλγερινού πολέμου. Ο Ζαχαρίας επικεντρώνεται όπως πάντα στον άνθρωπο και ιδιαίτερα στη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο ταξιδιωτών και μάλιστα ο ίδιος υποδύεται τον έναν από τους δύο, για την ακρίβεια τον αλγερινό.