Archive for the ‘Νύχτες Πρεμιέρας 2009’ Category

City of Life and Death [Nanjing! Nanjing!]

September 30, 2009

city of life and deathNanking Nanking (2009) του Chuan Lu. Εξαιρετική ταινία για μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Για τη σφαγή στην κινέζικη πόλη Nanking από τον ιαπωνικό στρατό. Άψογη σκηνοθεσία και παραγωγή που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μεγάλες αντίστοιχες χολιγουντιανές πολεμικές υπερπαραγωγές με μία διαφόρα -εκτός από εμφανές το ασπρόμαυρo:  ότι εδώ οι άνθρωποι περνάνε και δύο μηνύματα για τη φρίκη του πολέμου και για τη βαρβαρότητα στην οποία μπορεί να φτάσει η “ανθρώπινη” φύση (εντός εισαγωγικών γιατί όταν φτάνει σε τέτοια επίπεδα κτηνωδίας παύει να είναι πια ανθρώπινη). Και μάλιστα το κάνουν σε τέτοιο βαθμό και τόσο επιτυχημένα που πραγματικά μου μαύρισε η ψυχή από αυτό που είδα και δεν μπόρεσε να το αλλάξει ούτε το τελευταίο αισιόδοξο πλάνο. Η ταινία θέλει πολύ γερό στομάχι αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο. Όταν την δείτε σίγουρα θα μείνει καρφωμένη στο μυαλό σας για καιρό.

Adventureland

September 29, 2009

adventurelandAdventureland (2009) του Greg Mottola. Καλοκαίρι του 1987, έφηβο αμερικανάκι πρέπει να μαζέψει λεφτά για τις επερχόμενες σπουδές του και τη μετακόμιση-όνειρο στη Νέα Υόρκη και αναγκάζεται να δουλέψει στο τοπικό παρακμιακό λούνα παρκ, στη χειρότερη ίσως δουλειά που θα μπορούσε να βρει, η οποία όμως του επιφυλάσσει ένα αξέχαστο καλοκαίρι κατά το οποίο θα γνωρίσει τον έρωτα μπλα μπλα μπλα. Βαρέθηκες κιόλας; φαντάσου να το δεις. Τeen movie που διεκδικεί δάφνες σοβαρότητας και αξιόλογης ταινίας. Μην ξεράσω. Και με είχε φτιάξει ο Mottola με το Superbad. Έχει και εδώ 1-2 αναλαμπές κυρίως με κάποιους εμπνευσμένους  χαρακτήρες όπως οι ιδιοκτήτες του λούνα παρκ και ο εβραίος φίλος και συνάδελος του πρωταγωνιστή αλλά το γυρίζει πολύ σε φάση νοσταλγία και αναπόληση εξωθώντας με σε σοβαρά επίπεδα βαρεμάρας. Ίσως αν ήμουν 5-10 χρόνια μεγαλύτερος να με έπιανε εκεί, όπως για παράδειγμα κατάφερε να κάνει το The Wackness που ήταν τοποθετημένο στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μου ξύπνησε κάποια ελαφριά διάθεση γυρίσματος στο χρόνο.

Κατευθείαν σε dvd στην Ελλάδα, ορθά κατά τη γνώμη μου, όχι επειδή δεν άρεσε σε εμένα αλλά γιατί θα ήταν κρίμα να εξαπατηθούν τόσοι νέοι χαβαλέδες που θα πλήρωναν το 8ευρω για να δουν άλλο ένα αυθεντικά κωμικοτραγικό και σαχλό teen movie και θα κατέληγαν να χασμουριούνται αγκαλιά με τον κουβά του pop corn.

Broken Embraces [Los abrazos rotos]

September 28, 2009

broken embracesLos abrazos rotos (2009) του εξηντάρη εδώ και λίγες μέρες Pedro Almodóvar. Ένας διαφορετικός και πιο φρέσκος Almodóvar που πιθανότατα με αυτήν την ταινία θα απογοητεύσει μεγάλο μέρος του φανατικού του κοινού. Προσωπικά μιά χαρά μου έκατσε, είχα αρχίσει να βαριέμαι τις υστερίες, τις ακρότητες και την περιβόητη “αποθέωση του γυναικείου φύλου”. Ο θάνατος γνωστού επιχειρηματία και η επίσκεψη εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη σε έμπειρο σεναριογράφο με σκοπό την πιθανή τους συνεργασία, γίνονται αφορμή για να ακούσουμε μία ερωτική ιστορία από το παρελθόν αλλά κυρίως για να γίνουμε μάρτυρες της αγάπης κάποιων ανθρώπων για το σινεμά και για το πως τα  δημιουργήματα τους μπορούν να γίνουν το μέσο για την προσωπική τους κάθαρση. Σίγουρα δεν είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του Pedro αλλά είναι μία ευχάριστη αλλαγή κατεύθυνσης. Στα θετικά και το πως παίζει με τον θεατή -και κυρίως με τον πιστό σε αυτόν θεατή- με την ταινία μέσα στην ταινία.

Υποψήφια για το χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Στο μεταξύ με προβολή της συγκεκριμένης ταινίας έπεσε χθες η αυλαία στις Νύχτες Πρεμιέρας με το Moon να κερδίζει τη Χρυσή Αθήνα. Εμείς φυσικά δεν ήμασταν παρόντες κατά τη χθεσινή τελετή αφού την ίδια ώρα βρισκόμασταν στο ΟΑΚΑ για άλλη μία πίκρα. Αλλά η τεχνολογία σήμερα σου δίνει την ευκαιρία όχι απλά να δεις μία συγκεκριμένη ταινία τη στιγμή που θες αλλά ακόμα και να φτιάξεις ένα μίνι φεστιβάλ στο σπίτι…

Art & Copy

September 27, 2009

art&copyArt & Copy (2009) του Doug Pray. Συμπαθητικό ντοκιμαντέρ για τον πλέον αντιπαθητικό χώρο αυτόν της διαφήμισης. Αποφεύγω τις διαφημίσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Στη λιγοστή TV που βλέπω αλλάζω αμέσως το κανάλι όταν σκάνε τα διαφημιστικά. Προσπαθώ όσο μπορώ να μην επηρεάζομαι ποτέ από διαφημίσεις, είναι κάτι που το θεωρώ χαζό έτσι κι αλλιώς. Να αγοράσεις ή να προτιμήσεις δηλαδή κάτι επειδή στο πλασάρουν ωραία και όχι επειδή έχει κάποια αντικειμενικά πλεονεκτήματα. Εκνευριστική και η αναπαραγωγή τους σε παρέες και κουβέντες σαν να μην είναι απλά και μόνο τρόπος προώθησης ενός προϊόντος αλλά κάτι περισσότερο. Που δεν είναι. Τίποτα περισσότερο. Η διαφήμιση είναι απλά ένας μηχανισμός παραπλάνησης και δημιουργίας ψεύτικων αναγκών. Δεκανίκι του υπερκαταναλωτισμού. Και σίγουρα δεν είναι τέχνη. Ούτε καν “Τεχνη στην υπηρεσία του καπιταλισμού” όπως περήφανα μας ανακοινώνει ένας γκουρού του χώρου συνεντευξιαζόμενος στο εν λόγω ντοκιμαντέρ. Έχετε μπερδευτεί κύριοι. Αν έχετε κάποια δημιουργικότητα και θέλετε να την ξοδεύετε εκεί -γιατί πληρώνει και καλά- δικαίωμα σας. Αλλά μην μας λέτε ότι κάνετε τέχνη.

**UPDATE** Το ξέχασα νωρίτερα αλλά είναι κορυφαία φάση: 15-20 λεπτά πριν τελειώσει η ταινία μπαίνουν στην αίθουσα 2 θείτσες και ενώ ψάχνουν για θέση λέει η μία στην άλλη “Εντάξει διαφημίσεις παίζει”…

In the Loop

September 26, 2009

intheloopIn the Loop (2009) του Armando Iannucci. Ενδιαφέρουσα, αστεία και έξυπνη πολιτική σάτιρα βασισμένη στους χαρακτήρες και τους διαλόγους. Πολύ τηλεοπτική όμως για τα γούστα μου, κάπου προς το τέλος με κούρασε. Αναμενόμενο βέβαια καθότι ο Iannucci έχει καθαρά τηλεοπτικό παρελθόν και παρότι δεν έχω δει τίποτα δικό του, άκουσα ότι παλαιότερα έχει κάνει καλύτερα πράγματα. Στην ταινία μπαίνει βαθειά στο πολιτικό παρασκήνια των Η.Π.Α. και της Μεγάλης Βρετανίας για να μας δείξει τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται διεθνώς και εν προκειμένω για τη λήψη απόφασης έναρξης ενός πολέμου. Τα σκηνικά που παρουσιάζονται στην ταινία μοιάζουν να είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μάθαινα ότι συμβαίνουν στην πραγματικότητα.

Στο μεταξύ τσεκάραμε και το Β σετ ταινιών μικρού μήκους του φεστιβάλ, το οποίο μάλλον μας άρεσε λίγο περισσότερο από το Α αλλά και αυτή τη φορά χωρίς να μας εντυπωσιάσει κάτι ιδιαίτερα.

Anvil! The Story of Anvil

September 25, 2009

anvilAnvil! The Story of Anvil ( 2008 ) του Sacha Gervasi. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 μάζι με άλλα τραγικά συγκροτήματα που μεσουρανούσαν εκείνη την εποχή στην hard rock soft metal σκηνή -όπως Scorpions, Bon Jovi κτλ- υπήρχε και ένα γκρουπ από τον Καναδά με το όνομα Anvil. Είχε όλα τα φόντα να κάνει την επιτυχία που έκαναν και οι υπόλοιποι γεμίζοντας στάδια και πουλώντας εκατομμύρια δίσκους. Τόσο μουσικά όσο και εμφανισιακά δεν είχε κάτι να ζηλέψει από τους προαναφερθέντες κολοσσούς και εδώ που τα λέμε δεν ήταν και πολύ δύσκολο αυτό. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο και παρότι η καλλιτεχνική τους ποιότητα εκθειάζεται ακόμα και σήμερα από όλα τα γνωστά ονόματα του χώρου -Slash, Lemmy, Ulrich κ.α.- κατέφεραν μετά από 2-3 επιτυχημένους δίσκους να πατώσουν για πάντα. Σήμερα, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, οι Anvil υπάρχουν ακόμα έστω και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και μάλιστα με τη σύνθεση τους να παραμένει κατά το ήμισυ σταθερή από τότε. Παρότι η μουσική για αυτούς  δεν μπορεί πια να αποτελέσει επάγγελμα που θα τους λύσει το βιοποριστικό και αναγκάζονται να δουλεύουν σε δουλειές του ποδαριού εξακολουθούν να διατηρούν ζωντανό το όνειρο της μεγάλης επιστροφής, συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους έχοντας φτάσει στους 13 και εξακολουθύν να παίζουν όπου μπορούν ζωντανά, συνήθως βέβαια μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Φυσικά δεν μπορεί να τους παρεξηγήσει κανείς που διατηρούν ακόμα την ελπίδα του να ξαναγίνουν σπουδαίοι. Πολύ πιθανό να τους είπε κάποιος ότι οι Scorpions γεμίζουν κάθε χρόνο το Καραϊσκάκη στην Ελλάδα και αυτό να τους αναπτέρωσε το ηθικό…

Έχει τις ανθρώπινες και συγκινητικές της στιγμές η ταινία, που πηγάζουν κυρίως από την αφοσίωση και την επιμονή αυτών των τύπων που σίγουρα είναι άξια θαυμασμού αλλά κατά τα άλλα δεν μας είπε και πολλά. Τουλάχιστον σε σχέση με αυτά που περιμέναμε λόγω των βραβεύσεων της σε αρκετά φεστιβάλ (Calgary, Chicago, Galway, Los Angeles και Sydney) καθώς και των προβολών σε ακόμα περισότερα, μεταξύ των οποίων και στα Sundance, Toronto αλλά και Κάννες.

Roskilde

September 24, 2009

roskildeRoskilde ( 2008 ) του Ulrik Wivel. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ο,τι περίμενα, ένα ντοκιμαντέρ δηλαδή για ένα μεγάλο μουσικό φεστιβάλ, το μεγαλύτερο και ιστορικότερο ίσως της Ευρώπης, που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στη Δανία. Επειδή δεν έχω πολλά να πω για την ταινία και επειδή είχα πρόσφατα μία αντίστοιχη εμπειρία σε ένα μεγάλο φεστιβάλ, στο Sziget στην Ουγγαρία, θα μιλήσω για συναυλίες. Και συγκεκριμένα θα δώσω μία συμβουλή σε όποιον ενδιαφέρεται σχετικά. Ας με συγχωρέσουν οι εγχώριοι διοργανωτές συναυλιών, δεν σκοπεύω να τους κόψω την πέλατεία -και όυτε πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο από ένα blog που διαβάζουν 10 άτομα- αλλά θα το πω: Αντί να πηγαίνετε σε 10 live στην Ελλάδα, όπου πληρώνετε μία πενηνταρού για το καθένα, μαζέψτε τα χρήματα και κάντε την το καλοκαίρι για ένα από τα μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Πραγματικά αξίζει τον κόπο.

High Life

September 23, 2009

high lifeHigh Life (2009) του Gary Yates χθες στο Αττικόν παρουσία του σκηνοθέτη. Δεν ξέρω αν εκτός από το σκηνοθέτη έμεινε και κανένας θεατής στην αίθουσα για να συζητήσουν αλλά αυτά έχουν τα μεταμεσονύκτια Q & A. Μια χαρά το ταινιάκι του πάντως με 4 μικροκακοποιούς εθισμένους στη μορφίνη που προσπαθούν να κάνουν τη μεγάλη μπάζα ληστεύοντας ένα ATM, που ήταν κάτι εντελώς νέο στα μέσα της δεκαετίας του 80 οπότε και διαδραματίζεται η ταινία. Το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν τελικά είναι τη μία γκάφα πίσω από την άλλη. Έχει αρκετό γέλιο αλλά δεν είναι τόσο ξεκαρδιστική κωμωδία όσο ακουγέται. Μας άρεσε πάντως και είναι γεγονός ότι για ακόμα μία φορά είδαμε μία καλή ταινία στο φεστιβάλ. Και δεν το λέω για να το παίξω γλυφτράκι και να αποθεώσω όλες τις ταινίες του φεστιβάλ. Μπορεί απλά να είμαι τυχερός. Αν έβλεπα περισσότερες από 1-2 τη μέρα σίγουρα θα έπεφτα και σε πατάτες αλλά προς το παρόν έχω δει μόνο καλές.

Αυτές που δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα ήταν οι Μικρού Μήκους (το Α σετ) που είδα χθες στο μικρό Δαναό. Μόνο τα animation αξίζαν και μάλιστα ξεχώρισα το Monsieur Cok ( 2008 ). Σήμερα δεν έχει προβολή, έχει ντέρμπι και μου φαίνεται ότι πρέπει να ανηφορίσω σιγά σιγά προς ΟΑΚΑ…

The Five Obstructions (De fem benspænd)

September 22, 2009

5 obstructionsThe Five Obstructions (2003) του Jørgen Leth με τη “βοήθεια” βέβαια του Lars von Trier. Κάτι ανάμεσα σε κινηματογραφικό πείραμα και στοίχημα. Σίγουρα όχι μία ταινία με την κλασική έννοια. Σε κάθε περίπτωση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και πρωτοποριακή. Θέμα της η πρόκληση του ενός σκηνοθέτη (Trier) στον άλλο (Leth) να ξαναγυρίσει μία μικρού μήκους ταινία του, The Perfect Human [Det perfekte menneske] (1967), τηρώντας όμως συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς τους οποίους θα διατυπώνει ο πρώτος. Πρόκειται ουσιαστικά για πέντε δοκιμασίες οι οποίες περιλαμβάνουν τεχνικούς πριορισμούς αλλαγές στην τοποθεσία των γυρισμάτων, στους ηθοποιούς και σε ό,τι άλλο μπορεί να κατεβάσει το διαστραμμένο μυαλό του Trier, μεχρί και σε καρτούν τον έβαλε να το ξανακάνει! Πολύ ενδιαφέρον και μάλιστα η παρουσία του σκηνοθέτη στο Δαναό και η ομιλία του πριν την έναρξη της ταινίας έδωσαν το κάτι παραπάνω στην προβολή.

theperfecthumanΣτο μεταξύ είδαμε και το The Perfect Human (1967)για να έχουμε περισσότερο ολοκληρωμένη άποψη. Πρόκειται πράγματι για ένα εξαιρετικό φιλμάκι. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πόσο μπροστά ήταν ο Leth το 1967 για να γυρίσει κάτι τέτοιο που ήταν μάλιστα η 2η-3η ταινία του. Να σημειωθεί ότι στο φεστιβάλ υπάρχει αφιέρωμα στον Leth όπου μεταξύ άλλων θα προβληθεί και η συγκεκριμένη ταινία μικρού μήκους.

The Damned United

September 20, 2009

damned unitedThe Damned United (2009) του Tom Hooper.

Σε μία πρόταση: η ιστορία του προπονητή Brian Clough και η καριέρα του στις Derby County και Leeds United.

Η ιστορία: *Απόλυτο spoiler για την ταινία*  Στα μέσα της δεκαετίας του 60 ο Brian Clough και ο φίλος και συνεργάτης του Peter Taylor ξεκινούν προπονητική καριέρα και μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Hartlepools United αναλαμβάνουν την Derby County η οποία βρίσκεται χαμηλά στο βαθμολογικό πίνακα της δεύτερης εθνικής. Μέσα σε μία πενταετία την οδηγούν στην κατάκτηση του τίτλου στην Αγγλία και σε αξιόλογες πορείες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Παρά την άκρως επιτυχημένη πορεία τους θα δουν την πόρτα της εξόδου από την Derby λόγω διαφωνιών με τη διοίκηση αλλά και λόγω του εκκεντρικού χαρακτήρα του Clough. Επόμενος σταθμός του διδύμου η τρίτης κατηγορίας Brighton and Hove Albion. Παρότι η πορεία της ομάδας είναι κακή σύντομα την πόρτα του ιδιόρρυθμου προπονητή θα χτυπήσει η Leeds United, η οποία έμεινε χωρίς προπονητή καθότι ο Don Revie, ο πλέον επιτυχημένος προπονητής στο νησί εκείνη την εποχή δέχτηκε να αναλάβει την εθνική Αγγλίας αποχωρώντας από το σύλλογο. Μία ανέλπιστη πρόταση συνεργασίας για τον Clough για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η Leeds ήταν η κορυφαία ομάδα σε τίτλους στη χώρα την τελευταία δεκαετία ενώ ο ίδιος βολόδερνε πλέον κάπου στην τρίτη εθνική. Δέυτερον γιατί ο ίδιος ο Clough συνήθιζε να ασκεί δημόσια έντονη κριτική στη Leeds και τον Revie όλα αυτά τα χρόνια υποστηρίζοντας ότι παίζει αντιποδόσφαιρο και ότι έχει κατακτήσει όλους τους τίτλους άδικα και βρώμικα. Φυσικά ο Clough θα δεχτεί τη θέση με σκοπό να ξεπεράσει σε επιτυχίες τον Revie και να αποδείξει ότι αυτός είναι Νο1. Αυτή τη φορά μάλιστα μόνος του χωρίς τον πιστό του συνεργάτη Peter Taylor ο οπόιος αρνήθηκε να τον ακολουθήσει. Η θητεία του στη Leeds στέφθηκε από πλήρη αποτυχία και διήρκησε μόλις 44 μέρες. Επίμονος και εγωιστής καθώς ήταν ο Clough δεν το έβαλε κάτω. Ξαναμπήκε στο κόλπο μαζί με τον Taylor πάλι αναλαμβάνοντας τη Nottingham Forest που βρισκόταν στη δεύτερη κατηγορία εκείνη την εποχή με σκοπό να επαναλάβουν το θαύμα της Derby. Όχι μόνο το κατάφεραν αλλά το ξεπέρασαν κατακτώντας εκτός από τους εγχώριους και δύο ευρωπαϊκούς τίτλους και μάλιστα συνεχόμενους. Στη Nottingham o Clough παρέμεινε για μία εικοσαετία περίπου ενώ στο μεταξύ είχε ξαναχωρίσει με τον Taylor ο οποίος γύρισε για δύο χρόνια στη Derby πριν εγκαταλείψει την προπονητική.

Η ταινία: Όχι απόλυτα αλλά αρκετά πιστή στα πραγματικά γεγονότα και γι’ αυτό είναι δύσκολο να απογειωθεί. Γιατί στην τελική δεν παύει να είναι η ιστορία ενός προπονητή ποδοσφαίρου. Στην προσπάθεια πάντως να γίνει πιο κινηματογραφική δίνεται πολύ μεγάλη σημασία και κάπου διογκώνεται η διαμάχη του Clough με τη Leeds κατά το διάστημα που ο ίδιος ήταν στη Derby. Πολύ προσεγμένη ταινία, σε εντυπωσιακό βαθμό θα έλεγα σε σχέση με άλλες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Πολύ καλή αποτύπωση της τότε εποχής, του ποδοσφαίρου και των media πριν 35-40 χρόνια στην Αγγλία. Η ιστορία δίνεται σε δύο χρόνους, στο παρόν ο Clough αναλαμβάνει τη Leeds και με διαδοχικά flashbacks που ξεκινούν από περίπου μία πενταετία νωρίτερα, βλέπουμε την πορεία του στη Derby. Ωραίο cast, καλές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές και ειδικά από τον Michael Sheen, τον οποίο έχω αρχίσει να πιστεύω πάρα πολύ. Από τους υπόλοιπους θα μου επιτραπεί να ξεχωρίσω τον Stephen Graham, είναι φοβερή φάτσα ο τύπος.

Προβολή στο Τορόντο και σχετικά περιορισμένη διανομή παγκόσμια. Παρότι μου άρεσε αρκετά θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνει εισιτήρια εκτός Αγγλίας.

Moon

September 18, 2009

moonMoon (2009) του Duncan Jones. Κοπάνα από τη δουλειά 🙂 και πρωινή προβολή. Ό,τι πρέπει. Ειδικά αν η ταινία αξίζει. Και το Moon πραγματικά αξίζει τον κόπο. Δεν ξέρω τι μου άρεσε περισσότερο. Μάλλον η καλή δουλειά του σκηνοθέτη – btw γιος του David Bowie – και η αγάπη που εμφανώς έχει βάλει στο δημιούργημα του. Ίσως να ήταν η άριστη ερμηνεία του Sam Rockwell. Μπορεί απλά η φωνή του Kevin Spacey. Αυτό που αναμφίβολα με ενθουσίασε πάντως ήταν η μουσική του Clint Mansell. Οι μουσικές που γράφει αυτός ο τύπος μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη την ταινία. Από την άλλη το σενάριο δεν με ενθουσίασε, μία μέτρια sci fi ιστορία και δεν μου άρεσε καθόλου το κλείσιμο, το τελευταίο λεπτό της ταινίας πριν πέσουν οι τίτλοι. Αλλά συνολικά ξεπερνάω τις αντιρρήσεις μου και την τοποθετώ στις καλύτερες ταινίες της σεζόν που μόλις άρχισε. Από τα καλύτερα ξεκινήματα που έχω κάνει σε φεστιβάλ.

Πολύ καλή πορεία στα φεστιβάλ, ξεκίνησε αρχές του 2009 στο Sundance και συνεχίζεται…