Archive for the ‘Σινεμά και ποδόσφαιρο’ Category

The Firm

June 30, 2010

The Firm (2009) του Nick Love. Διακοπή στους αγώνες του μουντιάλ και ευκαιρία για ταινία με θέμα τι άλλο, την μπάλα φυσικά. Αν βέβαια θέλουμε να είμαστε ακριβείς η ταινία έχει θέμα το χουλιγκανισμό και όχι το ποδόσφαιρο αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι τα δύο αυτά είναι αλληλένδετα. Είναι εντυπωσιακή πάντως η συνέπεια του Love στα θέματα που τον απασχολούν στις ταινίες του, δηλαδή η βία. Ειδικά η γηπεδική βία είναι κάτι σαν εμμονή για το συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Το πρόβλημα της προσπάθειας του Love έγκειται στη δυσκολία να μεταφέρεις τα του ποδοσφαίρου ακόμα και τα εξωγηπεδικά στο πανί. Αλλά ο άγγλος το παλεύει και αυτό μας αρέσει. Ειδικά εδώ που πιάνει όμορφα τα 80’s και εκτός από την αργκό που την κατέχει αυτή τη φορά καταπιάνεται με ωραίο τρόπο και με τη μόδα της εποχής.

Βασισμένο στο σενάριο του Al Ashton για το τηλεοπτικό The Firm (1989) του Alan Clarke το οποίο δυστυχώς δεν έχω δει.

Advertisements

Looking for Eric

December 23, 2009

Looking for Eric (2009) του Ken Loach σε σενάριο Paul Laverty. Όπως έχω επανειλημμένα πει το δίδυμο Loach/Laverty αποτελεί εγγύηση για την ποιότητα και την επιτυχία μίας ταινίας. Αυτή τη φορά δοκιμάζουν ένα πείραμα εμπλουτίζοντας την ταινία με λίγο παραπάνω ποδόσφαιρο εξασφαλίζοντας και τη συμμετοχή του ίδιου του Eric Cantona μάλιστα σε αυτή. Η ιστορία θα μπορουσε να αποτυπωθεί στο φιλμ και χωρίς όλο αυτό το έντονο ποδοσφαιρικό περιτύλιγμα αλλά προσωπικά επικροτώ την προσπάθεια του Loach να δώσει μία περισσότερο ποδοσφαιρική χροιά και μία πιο ευχάριστη νότα στην ταινία. Στην τελική δεν έχει κάτι να αποδείξει, οι προηγούμενες του ταινίες του μιλάνε από μόνες τους για το κατά πόσο μπορεί να γυρίσει ένα κοινωνικό δράμα. Ίσως η ταινία τελικά να αποδεικνύεται κατώτερη των προηγούμενων δημιουργιών του Loach αλλά  ότι στηρίζουμε το δικαίωμα του δημιουργού να πειραματιστεί.

Φοβερές οι σκηνές με τον Cantona και τον πρωταγωνιστή -φανατικό οπαδό της Man U– να συζητάνε και να θυμούνται γκολ και άλλες φάσεις από αγώνες που έλαβαν χώρα μία δεκαετία πριν και την ίδια στιγμή ο σκηνοθέτης να φρεσκάρει τη μνήμη μας με μαγικές στιγμές του γάλλου ποδοσφαιριστή επί της οθόνης. Ως φανατικός εχθρός της Man U ποτέ δεν συμπάθησα τον Cantona αλλά ο χρόνος τα γιατρεύει όλα, σήμερα δεν μπορώ να μη δηλώσω θαυμαστής των περίτεχνων και εγκεφαλικών ενεργειών του, εντός του γηπέδου. Τέλος μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται στην ταινία (το σκηνικό στην pub, όποιος τη δει θα καταλάβει) η απέχθεια του -έστω και λίγο σκεπτόμενου- οπαδού σήμερα για τις διοικήσεις των ομάδων (πολυεθνικές, λαμόγια, εμπορευματοποίηση κτλ) αλλά συγχρόνως η αδυναμία του να γυρίσει την πλάτη και να μείνει μακριά από την ομάδα που ανιδιοτελώς αγαπάει, παρότι ξέρει καλά ότι αυτό θα έπρεπε να κάνει. Μόνο που σε κάποιες περιπτώσεις η καρδιά υπερισχύει της λογικής…

The Damned United

September 20, 2009

damned unitedThe Damned United (2009) του Tom Hooper.

Σε μία πρόταση: η ιστορία του προπονητή Brian Clough και η καριέρα του στις Derby County και Leeds United.

Η ιστορία: *Απόλυτο spoiler για την ταινία*  Στα μέσα της δεκαετίας του 60 ο Brian Clough και ο φίλος και συνεργάτης του Peter Taylor ξεκινούν προπονητική καριέρα και μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Hartlepools United αναλαμβάνουν την Derby County η οποία βρίσκεται χαμηλά στο βαθμολογικό πίνακα της δεύτερης εθνικής. Μέσα σε μία πενταετία την οδηγούν στην κατάκτηση του τίτλου στην Αγγλία και σε αξιόλογες πορείες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Παρά την άκρως επιτυχημένη πορεία τους θα δουν την πόρτα της εξόδου από την Derby λόγω διαφωνιών με τη διοίκηση αλλά και λόγω του εκκεντρικού χαρακτήρα του Clough. Επόμενος σταθμός του διδύμου η τρίτης κατηγορίας Brighton and Hove Albion. Παρότι η πορεία της ομάδας είναι κακή σύντομα την πόρτα του ιδιόρρυθμου προπονητή θα χτυπήσει η Leeds United, η οποία έμεινε χωρίς προπονητή καθότι ο Don Revie, ο πλέον επιτυχημένος προπονητής στο νησί εκείνη την εποχή δέχτηκε να αναλάβει την εθνική Αγγλίας αποχωρώντας από το σύλλογο. Μία ανέλπιστη πρόταση συνεργασίας για τον Clough για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η Leeds ήταν η κορυφαία ομάδα σε τίτλους στη χώρα την τελευταία δεκαετία ενώ ο ίδιος βολόδερνε πλέον κάπου στην τρίτη εθνική. Δέυτερον γιατί ο ίδιος ο Clough συνήθιζε να ασκεί δημόσια έντονη κριτική στη Leeds και τον Revie όλα αυτά τα χρόνια υποστηρίζοντας ότι παίζει αντιποδόσφαιρο και ότι έχει κατακτήσει όλους τους τίτλους άδικα και βρώμικα. Φυσικά ο Clough θα δεχτεί τη θέση με σκοπό να ξεπεράσει σε επιτυχίες τον Revie και να αποδείξει ότι αυτός είναι Νο1. Αυτή τη φορά μάλιστα μόνος του χωρίς τον πιστό του συνεργάτη Peter Taylor ο οπόιος αρνήθηκε να τον ακολουθήσει. Η θητεία του στη Leeds στέφθηκε από πλήρη αποτυχία και διήρκησε μόλις 44 μέρες. Επίμονος και εγωιστής καθώς ήταν ο Clough δεν το έβαλε κάτω. Ξαναμπήκε στο κόλπο μαζί με τον Taylor πάλι αναλαμβάνοντας τη Nottingham Forest που βρισκόταν στη δεύτερη κατηγορία εκείνη την εποχή με σκοπό να επαναλάβουν το θαύμα της Derby. Όχι μόνο το κατάφεραν αλλά το ξεπέρασαν κατακτώντας εκτός από τους εγχώριους και δύο ευρωπαϊκούς τίτλους και μάλιστα συνεχόμενους. Στη Nottingham o Clough παρέμεινε για μία εικοσαετία περίπου ενώ στο μεταξύ είχε ξαναχωρίσει με τον Taylor ο οποίος γύρισε για δύο χρόνια στη Derby πριν εγκαταλείψει την προπονητική.

Η ταινία: Όχι απόλυτα αλλά αρκετά πιστή στα πραγματικά γεγονότα και γι’ αυτό είναι δύσκολο να απογειωθεί. Γιατί στην τελική δεν παύει να είναι η ιστορία ενός προπονητή ποδοσφαίρου. Στην προσπάθεια πάντως να γίνει πιο κινηματογραφική δίνεται πολύ μεγάλη σημασία και κάπου διογκώνεται η διαμάχη του Clough με τη Leeds κατά το διάστημα που ο ίδιος ήταν στη Derby. Πολύ προσεγμένη ταινία, σε εντυπωσιακό βαθμό θα έλεγα σε σχέση με άλλες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Πολύ καλή αποτύπωση της τότε εποχής, του ποδοσφαίρου και των media πριν 35-40 χρόνια στην Αγγλία. Η ιστορία δίνεται σε δύο χρόνους, στο παρόν ο Clough αναλαμβάνει τη Leeds και με διαδοχικά flashbacks που ξεκινούν από περίπου μία πενταετία νωρίτερα, βλέπουμε την πορεία του στη Derby. Ωραίο cast, καλές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές και ειδικά από τον Michael Sheen, τον οποίο έχω αρχίσει να πιστεύω πάρα πολύ. Από τους υπόλοιπους θα μου επιτραπεί να ξεχωρίσω τον Stephen Graham, είναι φοβερή φάτσα ο τύπος.

Προβολή στο Τορόντο και σχετικά περιορισμένη διανομή παγκόσμια. Παρότι μου άρεσε αρκετά θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνει εισιτήρια εκτός Αγγλίας.

Goal! III

August 1, 2009

goal3Goal! III (2009) του Andrew Morahan. Πιθανότατα η πρώτη ταινία σε ένα βιογραφικό που περιεχει ένα μακρύ κατάλογο video clips πολλών γνωστών μουσικών συγκροτημάτων. Κατώτερο των περιστάσεων και των δύο πρώτων ταινιών της σειράς, οι οποίες παρά τα προβλήματα τους στέκοταν αξιοπρεπώς, το τρίτο μέρος είναι κακό σεναριακά και καθόλου προσεγμένο στο τεχνικό κομμάτι. Επιπλέον ο ήρωας των δύο πρώτων ταινιών Santiago Munez εδώ παραγκωνίζεται σε ρόλο κομπάρσου για να αναδειχθούν δύο αγγλούρια που θα πάνε στο παγκόσμιο κύπελο της Γερμανίας για να οδηγήσουν την Αγγλία στο σύνηθη αποκλεισμό. Στο μεταξύ συμβαίνουν διάφορα άλλα τραγικά και δυσάρεστα περιστατικά αλλά στο τέλος το -μη ποδοσφαιρικό- happy end είναι εκεί. Μετά από αυτή την πραγματικά αχρείαστη συνέχεια ευελπιστώ ότι δεν θα υπάρξει και 4ο μέρος.

Rivales

July 28, 2009

rivalesRivales ( 2008 ) του Fernando Colomo. Συμπαθητική κωμωδία από την Ισπανία με την πλοκή να περιστρέφεται γύρω από τον τελικό του παιδικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος ανάμεσα στην ομάδα της Μαδρίτης και την αντίστοιχη της Βαρκελώνης, με ουσιαστικούς πρωταγωνιστές όμως τους μπαμπάδες, τις μαμάδες και λοιπούς κηδεμόνες των εκκολαπτόμενων ποδοσφαιρικών αστέρων και με φόντο φυσικά την αίωνια κόντρα μεταξύ Real και Barca. Στα αξιοσημείωτα η προσπάθεια του σκηνοθέτη για αφήγηση της ίδιας ιστορίας από διαφορετικές οπτικές γωνίες με σκοπό την κατάληξη όλων των πρωταγωνιστών στη Σεβίλλη όπου και πρόκειται να λάβει χώρα ο μεγάλος τελικός. Κάτι παρεμφερές δηλαδή, σε ό,τι αφορά την τεχνική της διήγησης, με È pericoloso sporgersi (1992) και Pulp Fiction (1994) για να γίνω πιο κατανοητός. Κάποιοι θα πουν για φτηνή αντιγραφή, κάποιοι ότι δεν υπάρχει παρθενογέννεση στην τέχνη, εμείς λέμε ότι αν κλέβεις από τον Quentin Tarantino δεν φοβάσαι μην σε πουνε κλέφτη. Δεν μειώνω την αξία του σπουδαίου QT αλλά σε αυτό το θέμα είναι πρωταθλητής.

Green Street Hooligans 2

May 27, 2009

green street 2 stand your groundΉ αλλιώς Green Street 2: Stand Your Ground του Jesse V. Johnson. Τελικός champions league απόψε και έψαχνα κάτι σχετικό. Όχι ότι πρέπει να συνδέουμε το χουλιγκανισμό με την μπάλα, αλλά αυτό είχα πρόχειρο. Εδώ που τα λέμε τελικά δεν είχε και καμία σχέση η συγκεκριμένη ταινία με το ποδόσφαιρο. Να υποθέσω ότι για το καλό του αθλήματος οι δημιουργοί της ταινίας μετέφεραν τη δράση από το γήπεδο στη φυλακή; χλωμό. Μάλλον ήθελαν να δείξουν 90 λεπτά βρωμόξυλο και έγραψαν ένα βλακώδες σενάριο στο οποίο οι αντιμαχόμενοι τρόφιμοι φυλακών υποστηρίζουν τις West Ham, Chealsea και Millwall και φτιάχνουν τις συμμορίες τους ανάλογα. Κράτησαν και το όνομα της πρώτης ταινίας για να ψαρώσουν κάτι θύματα σαν και εμένα, που έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να δουν όλες τις σχετικές με ποδόσφαιρο ταινίες (όχι ότι η πρώτη μου άρεσε ιδιαίτερα αλλά ήταν σε σχετικά γηπεδικό κλίμα) και να τη πετάχτηκε η πατάτα.

More Than Just A Game

April 3, 2009

more-than-just-a-gameMore Than Just A Game (2007) του Junaid Ahmed. Το ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι το ξέραμε εδώ και καιρό. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, που λέει και ο τραγουδιάρης. Το γιατί στην ελληνική έκδοση του dvd το μόνο ίσως καλο της ταινίας αυτής, ο τίτλος της δηλαδή, έγινε “Ομάδα Πρωταθλητών” είναι άλλο ένα ερώτημα που θα μείνει αναπάντητο, ρίχνοντας βαριά τη σκιά του στην κινηματογραγική ιστορία. Οκ γίνομαι κακός και άδικος, η ιστορία με την οποία καταπιάνεται αυτό το ντοκιμαντέρ -με δραματοποιημένα κομμάτια- έχει κάποια ιστορική αξία αλλά η ίδια η ταινία δεν λέει και πολλά.

Στη Νότια Αφρική (η οποία σήμερα ετοιμάζεται να διοργανώσει το παγκόσμιο κύπελο του 2010) πριν αρκετά χρόνια, την εποχή του apartheid νεαροί αφρικανοί φυλακισμένοι στο απομονωμένο νησί Robben (στην ίδια φυλακή που ήταν έγκλειστος και ο Nelson Mandela) διεκδικούν και κερδίζουν το δικαίωμα να παίζουν ποδόσφαιρο και μέσα από αυτό διατηρούν ζωντανή την ελπίδα και παίρνουν δύναμη για να αντέξουν στις άθλιες συνθήκες κράτησης.

Gracie

June 7, 2008

Έψαχνα μία ταινία σχετική με μπάλα για να γράψω σήμερα που αρχίζει το euro και έπεσα πάνω στο Gracie (2007) του Davis Guggenheim. Μάλλον είναι η χειρότερη ποδοσφαιροταινία που έχω δει αλλά δεν πειράζει. Το στόρι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα της ζωής της  ηθοποιού Elizabeth Shue, η οποία κρατάει μάλιστα στην ταινία και το ρόλο της μητέρας της πρωταγωνίστριας. Εξάλλου και ο σκηνοθέτης, ο οποίος παρεμπιπτόντως είχε σκηνοθετήσει το An Inconvenient Truth (2006), είναι σύζυγος της Shue αλλά και ο αδερφός της συμμετέχει στο σενάριο και την παραγωγή. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η Carly Schroeder.

Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερα σχετικά με σινεμά και ποδόσφαιρο κάντε ένα click στα ψάρια.

Λόγω κάποιων υποχρεώσεων και ταξιδιών έχω παραμελήσει το blog κατά το τελευταίο διάστημα κάτι που θα συνεχιστεί για λίγο καιρό ακόμα καθώς θα λείψω πάλι, πάω μέχρι τα γήπεδα Αυστρίας και Ελβετίας για να δω 2 ματσάκια: Ρουμανία – Γαλλία και Ελλάδα – Σουηδία. Αλλά και όταν γυρίσω δύσκολα θα προτιμήσω ταινία από αγώνα οπότε έως το τέλος του μήνα το blog θα υπολειτουργεί.

Goal II: Living the Dream

October 10, 2007

goal2.jpgΜου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι και το Goal II: Living the Dream του Jaume Collet-Serra πάει κατευθείαν για κυκλοφορία σε dvd χωρίς να περάσει από τις ελληνικές αίθουσες. Όχι δηλαδή ότι είναι και τίποτα το ιδιαίτερο. Μία από τα ίδια με το Goal! είναι, ίσως και χειρότερο. Για τους έλληνες θεατές υπάρχει ένα έξτρα ενδιαφέρον καθώς στην πρώτη νίκη που επιτυγχάνει η ομάδα του πρωταγωνιστή στο Champions League έχει ως αντίπαλο ελληνική ομάδα. Ποια άραγε; 🙂

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι σκηνές από το γήπεδο είναι πολύ δυνατές όπως και στην πρώτη ταινία και πολύ εντυπωσιακό το πάντρεμα φάσεων από πραγματικούς αγώνες με τις αντίστοιχες σκηνοθετημένες.

Once in a Lifetime: The Extraordinary Story of the New York Cosmos

July 9, 2007

cosmos.jpgΠολύ ωραίο ντοκυμαντέρ το Once In a Lifetime: The Extraordinary Story of the New York Cosmos (2006) των Paul Crowder και John Dower. Όπως φαίνεται και από τον υπερμεγέθη τίτλο πρόκειται για την ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας Cosmos της Νέας Υόρκης η οποία μεσουράνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Έφτασε μάλιστα να έχει στις τάξεις της ποδοσφαιριστές όπως ο Pele, o Franz Beckenbauer και άλλοι αστέρες. Εξαιρετικά ενδιαφέρον και για τη γενικότερη κατάσταση με το ποδόσφαιρο στις Η.Π.Α.

Μοναδικό μελανό σημείο η άρνηση του Pele να παραχωρήσει συνέντευξη στους δημιουργούς της ταινίας (για οικονομικούς άραγε λόγους; έχει δίκιο ο Diego που βγαίνει και του τα χώνει μου φαίνεται, αν και καλός είναι του λόγου του κι αυτός, μέχρι που τα πήρε από κάποιους εδώ για να κάνει τον περιπλανώμενο θίασο και να γίνει μέλος!!!!)

Victory

June 12, 2007

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες ταινίες γύρω από το θέμα του ποδοσφαίρου τις οποίες δεν έχουμε δει ή απλά ξεχνάμε. Θα κλείσουμε πάντως αυτό το μίνι αφιέρωμα “Σινεμά και ποδόσφαιρο” με την πλέον ιστορική “Απόδραση των 11” ή αλλιώς Victory (1981) του John Huston. Αιχμάλωτοι των Γερμανών σχηματίζουν ποδοσφαιρική ομάδα για να δώσουν ένα αγώνα εναντίον των κατακτητών με σκοπό να αποδράσουν στο ημίχρονο…

Ασφαλώς δεν είναι η καλύτερη ταινία, δεν ξέρω αν είναι καν μια καλή ταινία, αλλά αναμφίβολα είναι στο μυαλό όσων εχουν το μικρόβιο της μπάλας μέσα τους. Και μόνο η παρουσία θρύλων του ποδοσφαίρου όπως Pele, Bobby Moore, Ardiles είναι αρκετή. Και απο κοντά Sylvester Stallone τερματοφύλακας, Michael Caine προπονητής και Max von Sydow ο κακός γερμανός.

Χούλιγκανς – Κάτω τα χέρια από τα νιάτα

June 11, 2007

Η cult ταινία Χούλιγκανς – Κάτω τα χέρια από τα νιάτα (1983) του Κώστα Καραγιάννη έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του μυθικού. Ειδικά μετά την προβολή της στο 5ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ CULT ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ στο Gagarin 205 όπου και είχα την τύχη να την παρακολουθήσω. Απερίγραπτος χαβαλές και πραγματική αποθέωση τη στιγμή που ακούγεται η ιστορική ατάκα: “‘Οχι πατέρα, η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols“.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος για σχόλια και κριτικές…

Η Φανέλα με το 9

June 10, 2007

Ότι πιο αξιόλογο έχει να επιδείξει ο ελληνικός κινηματογράφος σε ταινία σχετική με το ποδόσφαιρο, Η Φανέλα με το 9 (1988) του Παντελή Βούλγαρη, βασισμένη στο βιβλίο του Μένη Κουμανταρέα. Η πορεία του ποδοσφαιριστή Μπιλ Σερέτη προς την κορυφή, από τα τοπικά πρωταθλήματα στη Θεσσαλονίκη και στη Β’ Εθνική κατηγορία εώς τη μεγάλη ομάδα της Αθήνας και τον πρωταθλητισμό, μέσα στο βρώμικο χώρο του ποδοσφαίρου και τελικά η πτώση και το γκρέμισμα των ονείρων από τα συμφέροντα και το κατεστημένο.

Θρυλικές οι σκηνές από τα γυρίσματα στο κατάμεστο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια με τη σκεπαστή σε μεγάλες δόξες.

Η ταινία προβλήθηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Βερολίνο όπου ήταν και υποψήφια για τη Χρυσή Αρκούδα.

The Year My Parents Went On Vacation [O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias]

June 9, 2007

The Year My Parents Went On Vacation (2006) του Cao Hamburger, Βραζιλία. Άλλη μια ταινία γύρω από το ποδόσφαιρο με πρωταγωνιστή ένα μικρό παιδί σε περίοδο διοργάνωσης παγκοσμίου κυπέλου και συγκεκριμένα αυτού του 1970 στο Μεξικό. Με τη διαφορά ότι η ταινία δεν είναι καθόλου παιδική, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου, αν και στο Βερολίνο προβλήθηκε σε τμήμα ταινιών για παιδιά. Στην ουσία πρόκειται για ένα δράμα με πολιτικές προεκτάσεις για την τότε δικτατορία στη Βραζιλία. Δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει σε dvd πάντως αξίζει τον κόπο να την ψάξει κανείς.

Υποψήφιο για τη Χρυσή Αρκούδα στο Βερολίνο και βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Ρίο στη Βραζιλία.

Purely Belter

June 8, 2007

Συμπαθητικό ταινιάκι το Purely Belter (2000) του Mark Herman. Δεν πρόκειται ακριβώς για ταινία για το ποδόσφαιρο αλλά περισσότερο γύρω από αυτό καθώς η ιστορία έχει να κάνει με δύο πιτσιρικάδες που κάνουν τα πάντα ώστε να μαζέψουν χρήματα για να αγοράσουν εισιτήριο διαρκείας για την αγαπημένη τους Newcastle United. Στα συν της ταινίας και το περασματάκι του Alan Shearer, καθώς έχουμε συνηθίσει τους ποδοσφαιρικούς αστέρες σε υπερπαραγωγές τύπου Goal! (2005), αλλά να που αυτός ο μύθος του αγγλικού ποδοσφαίρου δεν είχε πρόβλημα να εμφανιστεί και εδώ.

Υποψήφιο στα British Independent Film Awards και βραβεία σε Castellinaria Festival Internazionale del Cinema Giovane Bellinzona (Ελβετία), Festival Internacional de Cinema do Porto (Πορτογαλία), Giffoni Film Festival (Ιταλία).