Archive for the ‘Καλύτερες ταινίες 2006 – 2007’ Category

The Fountain

August 31, 2007

fountain0.jpgΗ καλύτερη, κατα την ταπεινή μου άποψη, ταινία της περιόδου 2006 – 2007 είναι το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky. Πρόκειται για μία συγκλονιστική ταινία σχετικά με την αιώνια ζωή και το αν αξίζει κανείς να την αναζητά, εξού και ο επιτυχημένος τίτλος με τον οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα “Η πηγή της ζωής”. Δεν θέλω να αναλωθώ σε αναλύσεις επί αναλύσεων απλά θα πω να μην περιμένετε άλλο ένα Pi (1998) ή ένα Requiem for a Dream (2000). O Aronofsky κάνει ένα βήμα μπροστά και δίνει κάτι διαφορετικό. Εξαιρετικές οι ερμηνείες των Hugh Jackman και Rachel Weisz και εκπληκτική η μουσική του Clint Mansell.

Διάφορες υποψηφιότητες και βραβεύσεις με τη μόνη που ξεχωρίζει την υποψηφιότητα για το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία αλλά και αυτή για καλύτερο OST στις Χρυσές Σφαίρες.

Advertisements

Pan’s Labyrinth [El laberinto del fauno]

August 30, 2007

pan.jpgEl laberinto del fauno (2006) του Guillermo Del Toro. Απλά άψογο. Για πολλούς έκπληξη, για μένα όχι. Δεν διεκδικώ δάφνες προφήτη αλλά μου αρέσει ο Del Toro από παλιά. Και ενώ όλοι περίμεναν φέτος να κλέψουν την παράσταση οι άλλοι δύο Μεξικάνοι της παρέας, δηλαδή ο Alejandro Iñárritu με το Babel (2006) και ο Alfonso Cuarón με το Children of Men (2006) μας προέκυψε ο Guillermo Del Toro με τον λαβύρινθό του. Όχι οτι οι ταινίες των άλλων δύο ήταν κακές, αν και το “Βαβέλ” ήταν κατώτερο των προσδοκιών μου αλλά όπως και να το κάνουμε ο Del Toro είναι πολύ μπροστά. Όπως έχω ξαναπεί θεωρώ ότι ο κόσμος του φανταστικού είναι παιχνιδάκι για αυτόν. Τουλάχιστον εμένα οι σκηνές φαντασίας που εκτυλίσσονται στο μυαλό του μικρού κοριτσιού -πολύ καλή η Ivana Baquero– πραγματικά με μάγεψαν. Δεν ξέρω αν τελικά πέτυχε ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του “Λαβυρινθου του Πανα” να συνδέσει όπως ήθελε το φόβο του μεταφυσικού με τη φρίκη του πολέμου αλλά δεν νομίζω ότι έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Μερικές φορές οι εικόνες μετράνε πιο πολύ και από όλα τα σενάρια του κόσμου.

Βραβεύτηκε με 3 OSCAR (Art Direction, Cinematography και Makeup) και ήταν υποψήφιο για άλλα 3. Έχασε το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας από το The Live Of Others [Das Leben Der Anderen] (2006), αδίκως κατά τη γνώμη μου αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα. Κατά τα λοιπά περισσότερες από 100 υποψηφιότητες και βραβεύσεις σε διάφορα φεστιβάλ ανά την υφήλιο με σημαντικότερες τις υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα και Χρυσή Σφαίρα.

The Wind That Shakes the Barley

August 29, 2007

wind.jpgThe Wind That Shakes the Barley (2006) του Ken Loach ή αλλιώς “Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι” είναι μία ταινία γύρω από το αντάρτικο των Ιρλαδών εναντίον των Άγγλων. Ο Ken Loach είναι έτσι κι αλλιώς ένα αξιόλογος σκηνοθέτης και όλες οι ταινίες του μου αρέσουν πολύ, αλλά εδώ νομίζω ότι ξεπερνάει τον εαυτό του και μας δίνει ένα αριστούργημα. Απόδειξη, μεταξύ πολλών άλλων βραβείων, ο Χρυσος Φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών.

Stranger Than Fiction

August 28, 2007

stranger.jpgTo Stranger Than Fiction (2006) του Marc Forster ήταν μια έκπληξη ακόμα και για μένα παρότι και  ο Will Ferell είναι μία από τις συμπάθειες μου και τρελαίνομαι για ταινίες σε αυτό το μήκος κύματος, όπως δηλαδή Being John Malkovich (1999), Adapatation (2002), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό το “Πιο παράξενο και από παράξενο” έχει και αυτό να κάνει με παιχνίδια του μυαλού και συγκεκριμένα ενός εφοριακού ο οποίος καθόδηγείται από μία συγγραφέα καθώς αποτελεί τον ήρωα στο καινούριο της μυθιστόρημα. Πραγματικά με ενθουσίασε όσο και οι ταινίες που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Να σημειωθεί ότι το σενάριο υπογράφει ο Zach Helm ένω οι άλλες 3 ήταν όλες σε σενάριο Charlie Kaufman.

Σημαντικότερη διάκριση η υποψηφιότητα του Will Ferell για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε μιούζικαλ ή κωμωδία αλλά και άλλες υποψηφιότητες και βραβεία σε Αγγλία και Η.Π.Α.

The Prestige

August 27, 2007

pres.jpgThe Prestige (2006) του Christopher Nolan. Άλλη μια ταινία που περίμενα με ανυπομονησία και τελικά δεν με απογοήτευσε. Πολύ προσεγμένο όπως όλες οι ταινίας του Nolan και με συμμετοχή μιας πλειάδας γνωστών ηθοποιών. O Christian Bale – άλλη μια συμπάθεια αυτού του blog- δίνει όπως πάντα ρεσιτάλ. Πολύ καλός και ο Hugh Jackman και από κοντά Michael Caine και Scarlett Johansson. Αυτός όμως που πραγματικά κλέβει την παράσταση είναι ο David Bowie στο ρόλο του εκκεντρικού επιστήμονα, εφευρέτη, φυσικού και μηχανικού Nikola Tesla. Γενικά πρόκειται για μια ταινία από αυτές που πραγματικά αξίζει να δει κανείς.

Υποψήφιο για δύο OSCAR και αρκετά άλλα βραβεία σε Η.Π.Α. και Αγγλία.

Little Miss Sunshine

August 26, 2007

little.jpgΚαι μόνο το γεγονός ότι το είχα παρακολουθήσει σε σχεδόν παγκόσμια πρεμιέρα (είχε γίνει μία μοναδική ειδική προβολή στην Αμερική λίγες μέρες νωρίτερα) στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο στην Ελβετία πέρυσι τον Αύγουστο σε υπαίθρια προβολή με 2000 θεατές, σε οθόνη γιγαντιαίων διαστάσεων, παρουσία φυσικά και των συντελεστών της ταινίας, ήταν αρκετό για να βάλει το Little Miss Sunshine (2006) των Valerie Faris και Jonathan Dayton στην λίστα με τα αγαπημένα μου. Πέρα από την επίδειξη 🙂 και την πλάκα, μία ωραία προβολή από μόνη της δεν αρκεί αν και η ταινία δεν είναι αντίστοιχα καλή. Και αυτή η κομεντί είναι πραγματικά αξιόλογη. Απόδειξη και το ότι διεκδίκησε με αξιώσεις το OSCAR καλύτερης ταινίας και τελικά κέρδισε δύο άλλα αγαλματάκια. Όσο για τις υπόλοιπες υποψηφιότητες και τα βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ είναι ανούσιο να τα παραθέσω καθώς πλησιάζουν, χωρίς καθόλου πλάκα, τριψήφιο αριθμό…

Οι σκηνοθέτες της ταινίας ήταν περισσότερο γνωστοί ως δημιουργοί μουσικών video clip και έχουν συνεργαστεί με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής όπως: R.E.M., Smashing Pumpkins, Weezer, Red Hot Chili Peppers, Offspring.

13 Tzameti

August 25, 2007

13.jpgΚαθότι σε μία εβδομάδα φεύγει και ο Αύγουστος και αρχίζει άτυπα η νέα σεζόν σκέφτηκα να κάνω μια αναδρομή της περιόδου 2006 – 2007 με τις 10 καλύτερες κατά τη γνώμη μου ταινίες που προβλήθηκαν σε αυτό το διάστημα στις ελληνικές αίθουσες. 3 από αυτές έχουν ήδη αναφερθεί και είναι The Host [Gwoemul] (2006), Half Nelson (2006), Death Proof (2007). Γι’ αυτές υπάρχει ήδη post οπότε συνεχίζουμε με τις υπόλοιπες 7.

Το 13 Tzameti (2005) του Gela Babluani προβλήθηκε στη αρχή της σεζόν και είχα σχεδόν ξεχάσει ότι ήταν μέσα στην περίοδο αυτή. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην το συμπεριλάβω στα καλύτερα. Ασπρόμαυρο, χαμηλού προϋπολογισμού, μικρής διάρκειας, το παρακολούθησα πραγματικά με κομμένη την ανάσα. Δεν θέλω να αποκαλύψω στοιχεία από την ιστορία καθώς κάποιοι που διαβάζουν αυτό το κείμενο μπορεί να μην το έχουν δει και το 13 Tzameti είναι από τις ταινίες που πρέπει να δει κανείς χωρίς να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. Να σημειωθεί μόνο ότι ο Gela Babluani υπογράφει και το σενάριο ενώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο εμπιστεύτηκε στον αδερφό του George Babluani.

Πολλές υποψηφιότητες και βραβεία σε European Film Awards, Cesar, Sundance, Tbilisi, Transilvania και Venice.

Death Proof

August 19, 2007

deathproof.jpgΉταν μεγάλο σπάσιμο η απόφαση της εταιρίας να μην κυκλοφορήσει το Grindhouse (2007) το οποίο περιείχε τα φιλμ Death Proof (2007) του Quentin Tarantino και Planet Terror (2007) του Robert Rodriguez και κάποια trailer ανάμεσα τους -για ταινίες που δεν υπάρχουν- σκηνοθετημένα από τους Eli Roth, Edgar Wright και Rob Zombie. Αντι αυτού του τετράωρου υπερθεάματος – concept στα πρότυπα των παλιών αμερικάνικων “2 έργα τρόμου”- αποφασίστηκε στην Ευρώπη να κυκλοφορήσουν οι δύο κυρίως ταινίες χωριστά. Υποτίθεται ότι ο λόγος γι’ αυτό είναι τα παράπονα των αιθουσαρχών στις Η.Π.Α. ότι οι περισσότεροι θεατές δεν κατάλαβαιναν ότι θα ακολουθήσει και άλλη ταινία και μετά το τέλος της πρώτης εγκατέλειπαν την αίθουσα. Ως συνέπεια αυτού επήλθε και η αποτυχία στο αμερικάνικο box office. Ξέρω ότι το Ι.Q. του μέσου αμερικάνου θεατή δεν σπάει και τα κοντέρ αλλά η προσωπική μου γνώμη είναι ότι ο λόγος για την ξεχωριστή διανομή είναι τα περισσότερα εισιτήρια που σίγουρα θα προκύψουν έτσι.

Στο θέμα μας λοιπόν Death Proof (2007) του Quentin Tarantino. Πραγματικά μου αρέσει πολύ ο Tarantino. Γνωρίζω καλά τις αντιρρήσεις που ακούγονται κατά καιρούς ότι όλα είναι αντιγραφή και κλεμμένα από παλιές ταινίες κυρίως ασιατικές, ότι είναι κάθε φορά μία από τα ίδια, ότι οι τελευταίες του ταινίες του έχουν εξωφρενικά πολύ βία (και γιατί αυτό είναι κακό;). Σε κάθε ταινία του όμως φευγω από τον κινηματογράφο έχοντας δει κάτι που πραγματικά μου άρεσε και με διασκέδασε. Το συγκεκριμένο έργο είναι γυρισμένο σαν ταινία τρόμου προηγούμενων δεκαετιών, αρκετά προσεγμένο στις λεπτομέρειες τόσο κινηματογραφικά όσο και σεναριακά ώστε να θυμίζει τέτοια ταινία. Και όπως σε όλες τις ταινίες του οι διάλογοι είναι απολαυστικοί και το soundtrack θα ακούγεται για καιρό.

Υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Half Nelson

May 17, 2007

half_nelson.jpg

Μία από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος το Half Nelson (2006) του Ryan Fleck, το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν το έχουν δει ακόμη – το προλαβαίνουν και στο σινεμά. Η ταινία είναι κοινωνικού περιεχομένου και μεταξύ άλλων θίγει κυρίως το πρόβλημα των ναρκωτικών ουσιών και των εξαρτήσεων. Αξίζει να το δει κανείς και ας μην τον συναρπάζουν ιδιαίτερα τέτοιου ύφους ταινίες καθώς η συγκεκριμένη ξεφεύγει από το μέσο όρο και την επανάληψη που συνήθως παρατηρείται σε έργα με σχετικά θέματα.

Εξαιρετικός ο Ryan Gosling στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ήταν εξάλλου και υποψήφιος για OSCAR α’ αντρικού. Πλήθος διακρίσεων και συμμετοχών σε φεστιβάλ σε Αμερική και Ευρώπη, θα ξεχωρίσουμε το ειδικό βραβείο της επιτροπής στο Locarno International Film Festival της Ελβετίας όπου η ταινία ήταν υποψήφια και για τη Χρυσή Λεοπάρδαλη.

The Host [Gwoemul]

May 15, 2007

host.jpg

The Host (2006) του Joon-ho Bong, Κορέα. Υποτίθεται ότι πρόκειται για μια ταινία τρόμου αλλά μάλλον είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Και πρώτα από όλα είναι η απάντηση στους Αμερικανούς για το πως γίνονται οι υπερπαραγωγές. Επειδή διάβασα μία πολύ ωραία ατάκα στην κριτική του Τάσου Θεοδωρόπουλου στο Θέμα της 29.04.07 αντιγράφω κατά λέξη: ” Σκεφτείτε τον Γκοτζίλα ξαναγυρισμένο από τον Τακέσι Κιτάνο σε κωμωδία, βασισμένο σε ένα σενάριο στο οποίο συνεργάστηκε ο Ντέιβιντ Λιντς με τον Κεν Λόουτς και κάτι μπορεί να πιάσετε.” Υπερβολικό; Σίγουρα. Μήπως και η ταινία αυτή δεν είναι μια μεγάλη υπερβολή;

O “Επισκέπτης” κατά την ελληνική απόδοση του τίτλου – νόμιζα ότι Host είναι το ακριβώς αντίθετο – προβλήθηκε στις Κάννες αλλά και στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και ήταν υποψήφιο στα βραβεία της αμερικάνικης Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films καθώς και στα Hong Kong Film Awards.