Rachel Getting Married (Guest Review by Argram)

Έχω 3 μέρες να δω ταινία και επειδή απόψε το πρόγραμμα έχει θέατρο και Lost δεν προβλέπεται νέο post. Ευτυχώς που ο φίλος Argram μου είχε στείλει κάποια κειμενά του και μπορώ να συνεχίσω με άλλο ένα guest review για να μην το κλείσουμε το μαγαζί. Και επειδή την προηγούμενη φορά το ξέχασα, να ευχηθώ στον Argram καλός πολίτης και σύντομα να ξεμπερδέψει. Η ταινία στην οποία ναφέρεται το κείμενο είναι το Rachel Getting Married ( 2008 ) του Jonathan Demme.

Rachel Getting Married ( 2008 ) by Argram

Δύο ευχάριστα θυμήθηκα μέσω της ταινίας. Το φεστιβάλ κινηματογράφου και το εξαιρετικό Μargot at the Wedding. Πολλά και διάφορα είχα ακούσει πριν τη δω. Από τίτλο, πόστερ το ένστικτο μου έλεγε ότι θα είναι στο στυλ μου και θα μου αρέσει. Σκηνοθέτης ο Jonathan Demme. Πολλά και διάφορα έχει δημιουργήσει. Eκείνα που χρίζουν αναφοράς είναι το συμπαθητικό Manchurian Candidate και το μοναδικό Silence of the Lambs. Σε διαφορετικά μονοπάτια κινείται λοιπόν εδώ αφήνοντας πίσω του τα ψυχολογικά θρίλερ που τον έκαναν γνωστό. Πρωταγωνιστεί η Anne Hathaway των χαζοκωμωδίων και του Brokeback Mountain που κέρδισε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Το στόρυ έχει να κάνει με τον επικείμενο γάμο της Rachel και την επιστροφή από το κέντρο αποτοξίνωσης της Κym, της αδερφής της.

Αυτή είναι και η βασική ομοιότητα με την Μargot. Aκριβώς το ίδιο ευτυχές γεγονός, ακριβώς τα ίδια πρόσωπα στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Η ομοιότητα θα ξεχαστεί γρήγορα εξαιτίας της σκηνοθεσίας αλλά και της ανάπτυξης του σεναρίου. Το Margot at the wedding είναι πιο πολυπρόσωπo με εναλλασσόμενες διαρκώς σχέσεις των ηρώων. Κρύβει μέσα του έντονη σαρκαστική και χιουμοριστική διάθεση. Σε αντίθεση το Rachel Getting Married εστιάζει κυρίως στη σχέση των δύο αδερφών και είναι μια καθαρή κραυγή απόγνωσης, άγχους και σύγχυσης. Η μαυρίλα στο δεύτερο είναι διάχυτη παντού χωρίς καμία ωραιοποίηση, ενώ στο πρώτο εμφανίζεται με μικρές πινελιές που βεβαίως είναι δοσμένες με δόσεις χιούμορ. Μαύρου μεν, χιούμορ δε.

Δύο στοιχεία ο τίτλος, δύο και οι κεντρικοί άξονες της ταινίας. Ξεκινάω ανάποδα από το γάμο. Η μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή του ανθρώπου. Ευθύνες, οικογένεια, υποχρεώσεις και άλλα τέτοια δυσάρεστα. Το περίεργο είναι ότι προκαλεί μεγάλη χαρά στα μέλη της οικογένειας. Ετοιμασίες, πανηγύρια, χαρές, τραπέζια, χοροί, έθιμα όλα περνάνε μπροστά από την κάμερα. Πότε σε στυλ Δόγμα 95, πότε αλλά 4 months, 3 weeks, 2 days και συχνά σαν ντοκιμαντέρ. Θέλει να κάνει τις σκηνές ρεαλιστικές χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα κουνημένα πλάνα και παρουσιάζει τα έθιμα του γάμου. Μεγάλο μέρος της ταινίας καταναλώνεται σε αυτά τα θέματα και κυρίως το τέλος της.

Δεύτερος άξονας η Rachel. Καλύτερα οι κόντρες με την αδερφή της. Συνεχείς διαμάχες και εκτονώσεις μεταξύ δύο εγωκεντρικών χαρακτήρων που δύσκολα βάζουν νερό στο κρασί τους. Τα δύο στρατόπεδα παρουσιάζονται χωρίς να μπορεί ο θεατής να διαλέξει σε ποια πλευρά θα ταχθεί. Το δραματικό στοιχείο που προκύπτει είναι και το καλύτερο. Οι εντάσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και είναι καθηλωτικές. Εδώ εμπεριέχεται και η μαυρίλα που ανέφερα νωρίτερα. Σκληρές σκηνές, κρυμμένα μυστικά που διαταράσσουν την υποτιθέμενη ηρεμία και ευχαρίστηση.

Το τέλος ίσως κάποιος θεωρήσει ότι πέφτει σε συμβάσεις. Έτσι φαίνεται τουλάχιστον στην αρχή. Τελικά απλά δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο. Τίποτα δεν άλλαζει ουσιαστικά και ας προσποιούνται όλοι. Από τις καλές ταινίες που κυκλοφορούν. Ακούστε με μια φορά, θα με θυμηθείτε.



Advertisements

21 Responses to “Rachel Getting Married (Guest Review by Argram)”

  1. costello Says:

    Άσχετο, αλλά να (ξανα)εκφράσω τον πόνο μου: Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ και ιδιαίτερα ο Λέκτερ πολλή υπερεκτίμηση!

  2. zamuc Says:

    Διαφωνώ Costello. Είμαι φαν και του χαρακτήρα και της ταινίας

  3. fauntleroy Says:

    Μέτρια η ταινία έως βαρετή,αλλά η Αν κουκλάρα και πολύ καλή!!

  4. KlineMine Says:

    Και απέδειξε οτι έχει κ φωνάρα στα περσινά όσκαρ στο κωμικό μίνι-μιούζικαλ για το άνοιγμα της βραδιάς.

    Η ταινία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα (αν κ θα καταλάβω κ αυτον που θα μου πει οτι έχει βαρετά σημεία). Η ερμηνεία της Hathaway είναι εξαιρετική.

  5. costello Says:

    Κι εμένα μου αρέσει πολύ, αναγνωρίζω την αξία της, η ερμηνεία της Φόστερ ειδικά πιστεύω πως είναι ορόσημο, σκηνοθετικά είναι αρτιότατο, αλλά θα μπορούσε με τέτοιο υλικό να γίνει αριστούργημα, τα παιδικά χρόνια της Στάρλινγκ αναλυόνται σχεδόν στη ζούλα ενώ θα μπορούσαν να είναι βασικός άξονας του έργου, ο χαρακτήρας του Λέκτερ ενώ ερμηνεύεται τέλεια από τον Χόπκινς δε μου αρέσει σαν χαρακτήρας γιατί έχει αυτό ακριβώς που μου τη σπάει: εξυπνακισμός και ατάκες η μία πίσω από την άλλη. Για αυτό μου τη σπάει και ο Χάουζ.

    Α, και δηλώνω τρελός με Ανν, όχι λόγω υποκριτικής βέβαια 😛

  6. Annie Hall Says:

    “εξυπνακισμός και ατάκες η μία πίσω από την άλλη.”

    Ακριβώς γι΄αυτό είναι τέλειος. Αφού είναι πανέξυπνος γιατί να μην το δείξει. Όλοι οι υπόλοιποι απλά δεν έχουν τη νοημοσύνη να τον καταλάβουν κι αυτός το ρίχνει στο χαβαλέ. Και ο Χάουζ το ίδιο κάνει. Είναι τόσο έξυπνοι που αντιλαμβάνονται αλλιώς τον κόσμο. Δεν το κάνουν για να κερδίσουν εντυπώσεις(μάλλον αντιπαθητικοί γίνονται) αλλά γιατί τους φαίνεται φυσιολογική αυτή η συμπεριφορά.

    Ο Λέκτερ ειδικά είναι βυθισμένος σε άλλο κόσμο. Αυτόν της παράνοιας και της υψηλής αντίληψης, δύο έννοιες πολύ κοντά η μία στην άλλη.

    Και ο Χόπκινς κεντάει. Δεν υπάρχει άλλος Λέκτερ. Για πάντα το πρόσωπο που του έδωσε θα έχει.

  7. costello Says:

    Μου τη δίνει πολύ αυτό το προφίλ της υψηλής ευφυίας που προβάλλει συνεχώς το Χόλλυγουντ συνήθως. Έχω γνωρίσει προσωπικά άτομα με πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης και η πλειοψηφία τους ήταν πολύ εσωστρεφείς και συγκρατημένες προσωπικότητες. Θα μου πεις ο Λέκτερ ισορροπεί και με την τρέλα όπως σωστά επισημαίνεις, αλλά και η τρέλα έτσι όπως εκφράζεται στο μέινστριμ εμένα δεν…

    Δεν αμφισβητώ πάντως την ερμηνεία του Χόπκινς. Πάντως θα αρχίσω να λέω πάλι για τον Τζον Ντο και κάποιος θα γκρινιάζει 😛

  8. zamuc Says:

    Θα συμφωνήσω με την Annie σε αυτό

  9. fauntleroy Says:

    Φέτος θα δω τα Όσκαρ μόνο για την πάρτη της,δεν έχω άλλο ενδιαφέρον!Είναι η γυναίκα που θα με έκανε να τα παρατήσω όλα αν χρειαζόταν και αν ήμουν στο γυμνάσιο θα την είχα ερωτευτεί!:Ρ

    Μιας και μιλάμε για βαρετές ταινίες……Είδα το Μανόλια….Παρακαλώ,τις 3 ώρες δώστε τις μου πίσω!!!!Τέτοιο ξεχείλωμα και ακατάσχετο βομβαρδισμό στην οθόνη μου καιρό είχα να δω.Κρίμα,έχασε αρκετά στα μάτια μου ο Π.Τ.

  10. zamuc Says:

    Βρε βρε, fan club της Ann θα μου το κάνετε εδω μέσα…

    ΠΤ είναι ο Anderson; φίλε εμένα ακόμα δεν με έχει πείσει αυτό το παιδί κι ας έχει λυσσάξει όλη η σινέ-κοινότητα με την πάρτη του. Αν και καλό είναι το Magnolia, πολύ γκρινιάρης έχεις γίνει τελευταία…

  11. coachp Says:

    Οχι και καλο το μανολια που βρεχει βατράχια ρε ζαμουκ. πολυ κουραστικό. τελικά, αυτος ο φαν νιστελρόι απο πανω, ο φαντ δηλαδής, ξερει απο ταινιες. ολο συφωνάμε ασούμε!

    Οσο για σιωπη αμνων? απλά, ο χοπκινς είναι ο καλυτερος κακός ever! και ο πρωτος που εκανε τετοιο πραμα στας οθονας. μετά βγηκαν ολα τα ψυχολογικά θριλέρ…

  12. Aura Voluptas Says:

    Έρχομαι καθυστερημένα και δε θα μπω στη διαδικασία να συμμετέχω στο διάλογο που έχει ξεκινήσει . Ήθελα να γράψω πολλά αλλά δεν μπορώ .

    Το Μανόλια είναι μια πολύ καλή ταινία, με ωραίες ερμηνείες και απαιτεί την προσοχή του θεατή για να εκτιμηθεί . Το βασικό μειονέκτημα της είναι η μεγάλη της διάρκεια ( οπότε ο θεατής βαριέται να προσέχει – λογικό ) .

    Ο Ντέμι μου είναι πολύ συμπαθής, η ταινία που παρουσιάζει ο Agram είναι μια χαρά για dvd και έχει αρκετά καλά στοιχεία . Δε θα αναλύσω τα περί δραματουργίας, σκηνοθεσίας κλπ . Δύο μόνο ανάλαφρες λεπτομέρειες : ο συγκεκριμένος γάμος είναι από τους ωραιότερους που έχω δει στον κινηματογράφο + η ζωντανή μουσική που παιζόταν ταυτόχρονα με τα γυρίσματα της ταινίας .

    Θα ήθελα όμως πραγματικά να μάθω που εντόπισε ο Agram ομοιότητες στο στυλ με το 4 Μήνες 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες … ???

    Για τη Σιωπή Των Αμνών, τα πολλά λόγια είναι φτώχια .

  13. Aura Voluptas Says:

    Και συγγνώμη που έγραψα το νικ του Argram λάθος …

    Καλημέρα zamuc !

  14. argiris_cinefil Says:

    Βλέπω ότι έχει πολύ ζουμί αυτή η συζήτηση κι αυτό με εξιτάρει. Η ταινία εμένα μου άρεσε, με τον Jonathan Demme να επιστρέφει στις καλές ταινίες με μια ανεξάρτητη ταινία, μικρού προφίλ αλλά με δυνατές ερμηνείες και έντονες καταστάσεις. Εύστοχο το σχόλιο του Argram (όπως σχεδόν κι όλο το κείμενό του) ότι αρκετές λήψεις της ταινίας θυμίζουν Δόγμα 95 και ειδικότερα θα έλεγαν εγώ, της πιο αντιπροσωπευτικής ταινίας του δόγματος, της εξαιρετικής “Οικογενειακή γιορτή – Festen ” του Τόμας Βίντενμπεργκ. Η Anne Hathaway σε αυτήν την ταινία είναι πολύ καλή και δίκαια είχε πάρει υποψηφιότητα για όσκαρ, που παρεμπιπτόντως μου αρέσει πολύ όχι μόνο για την γλυκύτητά της και την ομορφιά της αλλά γιατί πιστεύω πολύ και στις ερμηνευτικές της δυνατότητες. Το μέλλον θα δείξει.
    Όσο για την “Magnolia”, θα συμφωνήσω με τα σχόλια της Auras και θα διαφωνήσω πολύ με τον fauntleroy και τον coachp. Είναι από τις καλύτερες σπονδυλωτές ταινίες που έχω δει. Ένα επικό μωσαϊκό των ανθρωπίνων σχέσεων στην σύγχρονη εποχή. Ο Paul Thomas Anderson είναι εκπληκτικός και στην σκηνοθεσία αλλά και στο σενάριο. Μια ταινία γεμάτη συμβολισμούς και σε συνδυασμό με διάφορα άλλα πραγματάκια κάνουν την ταινία μια μοναδική θέαση. Εμένα δεν με κούρασε καθόλου και ευχαρίστως θα την ξαναέβλεπα. Η ταινία εξάλλου δεν είναι για όλα τα γούστα.
    Εμένα αντίθετα zamuc, μου αρέσει πολύ ο Paul Thomas Anderson. Τον θεωρώ πολύ ενδιαφέρων δημιουργό, με δικό του στίγμα, στυλ και το πιο σημαντικό είναι ότι γράφει και σκηνοθετεί δικά του σενάρια που είναι τις περισσότερες φορές πολύ καλά (μοναδική παραφωνία στην φιλμογραφία του το “Punch-Drunk Love”). Πιστεύω ότι είναι από τους λίγους σύγχρονους Αμερικανούς δημιουργούς που ξεχωρίζουν στο Χόλιγουντ.
    Τέλος για την “Σιωπή των αμνών” ότι και να πω είναι λίγα και θα μπορούσα να γράψω πολλά για αυτήν αλλά βαριέμαι. Οπότε καταλαβαίνετε.

    3: Καλή

    0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα

  15. argram Says:

    Πολλές και διάφορες κουβέντες ανοίξατε με βάση το κείμενο μου και αυτό με ευχαριστεί 😛 Η μία αφορά και τον αγαπημένο μου κακό όλων των εποχών τον Δόκτωρα Λέκτερ. Ό,τι και να πω για αυτόν λίγο θα είναι. Θα μείνω μόνο σε έναν χαρακτηρισμό που είχα γράψει παλιότερα. Είναι με διαφορά ο πιο συμπαθητικός καννίβαλος όλων των εποχών.

    Για τα σχόλια πάνω στην ταινία να διευκρινίσω το θέμα που έθιξε η (ελπίζω να είμαι σωστός :P) Aura Voluptas. Μίλησα κυρίως για το στυλ κινηματογράφησης ότι σε μερικά πλάνα θυμίζει το αντίστοιχο από το 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες, 2 Μέρες. Στο μυαλό μου είχα τις δύο σκηνές από το γεύμα στο τραπέζι. Και στις δύο αποτυπώθηκαν με απολύτως ρεαλιστικό τρόπο τα συναισθήματα των δύο πρωταγωνιστρίων που τυγχάνει να είναι παρόμοια. Κάτι μεταξύ βαρεμάρας, απόγνωσης, αηδίας και σιχάματος. Τα κοινά στοιχεία των δύο ταινιών περιορίζονται σε αυτό το σημείο.

    Υ.Γ Να ευχαριστήσω και δημόσια τον zamuc που μου δίνει την ευκαιρία να διαβαστούν από περισσότερο κόσμο.

  16. fvasileiou Says:

    Δεν μπαίνω στην κουβέντα για τον Λέκτερ, παρότι με τρώει το πληκτρολόγιό μου.
    Αυτή η ταινία είναι μια από τις καλλίτερες που είδα φέτος (λυπάμαι, αλλά για εντελώς κουφούς λόγους, δεν μπορώ να δω τις ταινίες στην ώρα τους και στον χώρο τους, σε αίθουσα δηλαδή, και αναγκάζομαι να τις παρακολουθώ στπίτι μου).
    Ο Ντέμι κρατάει την ταινία πολύ προσγειωμένη, πολύ ρεαλιστική και γι’ αυτό η ιστορία της Κιμ φαίνεται τόσο γυμνή και σκληρή.
    Με την Ανν Χάθαγουέι κόλλησα: Γυναικάρα ΚΑΙ τόσο, μα τόσο σπαραχτική στην οθόνη. Ο σκηνοθέτης της έβγαλε κάτι που εγώ τουλάχιστον ποτε΄δεν θα το φανταζόμουνα.

  17. fvasileiou Says:

    Δεν μπαίνω στην κουβέντα για τον Λέκτερ, παρότι με τρώει το πληκτρολόγιό μου.
    Αυτή η ταινία είναι μια από τις καλλίτερες που είδα φέτος (λυπάμαι, αλλά για εντελώς κουφούς λόγους, δεν μπορώ να δω τις ταινίες στην ώρα τους και στον χώρο τους, σε αίθουσα δηλαδή, και αναγκάζομαι να τις παρακολουθώ στπίτι μου).
    Ο Ντέμι κρατάει την ταινία πολύ προσγειωμένη, πολύ ρεαλιστική και γι’ αυτό η ιστορία της Κιμ φαίνεται τόσο γυμνή και σκληρή.
    Με την Ανν Χάθαγουέι κόλλησα: Γυναικάρα ΚΑΙ τόσο, μα τόσο σπαραχτική στην οθόνη. Ο σκηνοθέτης της έβγαλε κάτι που εγώ τουλάχιστον ποτε΄δεν θα το φανταζόμουνα ότι το είχε.

  18. zamuc Says:

    Φώτη δεν ξέρω πως προέκυψε το διπλό σχόλιο, αν ευθύνομαι εγώ σόρυ για την ταλαιπωρία

    Κατά τα λοιπά δυστυχώς δεν έχω δει την ταινία για να μπορώ να μπω στη συζήτηση.

    Όσο για τον Λέκτερ θυμήθηκα μία σχετική κουβέντα στα σχόλια ενός πολύ παλαιότερου post . Για όποιον ενδιαφέρεται να σημειώσω ότι το quizz λειτουργεί ακόμα…

  19. costello Says:

    Καλά, σηκώνω τα χέρια μου ψηλά!

    Ζαμούκ, από εδώ και πέρα έχεις την προστασία της μαφίας σε περίπτωση που θέλουν να σου κλείσου το μπλογκ! Το κουίζ με έβγαλε Τόνι Μοντάνα 🙂

  20. zamuc Says:

    Έλα ρε Scarface! Σε είχα κόψει εσένα ότι είσαι ζόρικος!

  21. giota Says:

    Την ταινία την βρήκα πολλή μέτρια άσχετα από το αν ήταν πολύ καλή η ερμηνεία της.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: