Arrivederci amore, ciao

arrivederci amore ciaoArrivederci amore, ciao (2006) του Michele Soavi. Ιταλός, μέλος επαναστατικής οργάνωσης φυγαδεύεται σε χώρα της Κεντρικής Αμερικής. Από το αντάρτικο της πόλης στο αντάρτικο της ζούγκλας.  Όταν αποφασίζει να γυρίσει πίσω στην Ιταλία, μετά από μερικά χρονάκια, θα τα κάνει πλακάκια με τους πρώην εχθρούς του εκπροσώπους τους κράτους, θα δώσει στεγνά τους πρώην συντρόφους του και θα καθαρίσει με μία καταδίκη χάδι και ελάχιστη ποινή στη στενή. Κατά το “σωφρονισμό” του όμως θα κάνει τις απαραίτητες γνωριμίες τόσο στον υπόκοσμο όσο και στην αστυνομία ώστε να καταλήξει και αυτός ένας κοινός κακοποιός, μπλεγμένος με κυκλώματα της νύχτας και διεφθαρμένους μπάτσους. Όλα αυτά βέβαια τελιώνουν στο πρώτο τέταρτο και κατόπιν παρακολουθούμε κατά κύριο λόγο τον πρωταγωνιστή να επιδίδεται σε εγκληματικές πράξεις και παράλληλα να προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Συμπαθητικό ταινιάκι πάντως στο σύνολο του, βλέπεται άνετα.

Arrivederci amore, ciao. Στο καλό και να μην μας ξανάρθετε. Ο τελευταίος θίασος της δεξιάς μας αποχαιρέτα και εμείς ανταποδίδουμε με όλη μας την καρδιά. Και επειδή στην Ελλάδα ζούμε και πολλοί διαβάζοντας αυτά θα πουν “αυτός είναι με τους άλλους για αυτό τα λέει”, θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου: Δεν είμαι ούτε με τον ένα, ούτε με τον άλλο και δεν ψηφίζω ούτε τον ένα , ούτε τον άλλο. Δεν τους θεωρώ και εντελώς ίδιους όμως. Στην οικονομία ίσως και να είναι αλλά δεν είναι αυτό το μόνο ζήτημα σε μία κοινωνία. Όταν κάποτε έβγαλαν το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, μου δίνουν μία μικρή ελπίδα ότι μπορεί και να προχωρήσουν στον πολυπόθητο διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους. Όταν έβλεπα χθες κάποιους μετανάστες να χαίρονται, να χορεύουν και να ελπίζουν, μπορώ να έχω κάποιες μικρές ελπίδες ότι μπορεί να ξημερώσει ένα λίγο καλύτερο αύριο και για αυτούς. Δεν τρέφω σοβαρές ελπίδες ότι πολλά πράγματα θα αλλάξουν. Για να αλλάξει η κατάσταση πραγματικά, θα πρέπει να συμβεί κάτι πιο συγλονιστικό. Μπορεί να είναι μία αριστερά της τάξης του 30% ή μία συνειδητή αποχή της τάξης του 75% ή ένα μπουρλότο στη βουλή. Κάτι περισσότερο πάντως από την εναλλαγή των δύο στην εξουσια. Αλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου για αυτήν την τιμωρία και εξευτελιστική ήττα της δεξιάς…

Arrivederci amore, ciao και από το φεστιβάλ της Πάτρας στο εμπορικό σινεμά, στις υπερπαραγωγές και στις ψευτογκλαμουράτες προβολές. Εμείς στην όμορφη αίθουσα του κινηματογράφου Ιντεάλ μια χαρά περάσαμε. Είδαμε αρκετές ανεξάρτητες μικρού μήκους ταινίες, πολλές από αυτές την ώρα που ο Γιωργάκης μιλούσε στα πλήθη μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα, στην πλατεία Γεωργίου. Δεν μπορώ να πω ότι το περιεχόμενο και η ποιότητα όλων των ταινιών μας ενθουσίασαν αλλά τουλάχιστον αναγνωρίζουμε τη διάθεση και τους σκοπούς των δημιουργών. Μεταξύ γνωστών και φίλων συναντήσαμε στο χώρο των προβολών τον καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ, Παναγιώτη Χιονίδη, γνωστό στους παλαιότερους -που έχουν θητεύσει στη Θεσσαλονίκη- από τις προβολές του Εργατικού Κέντρου. Να σημειώσουμε μόνο ότι το φεστιβάλ διαρκεί μέχρι την επόμενη Κυριακή και έχει δωρέαν είσοδο και να ευχηθούμε σε οργανωτές και θεατές καλή συνέχεια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: