Frost/Nixon

frost-nixonFrost/Nixon ( 2008 ) του Ron Howard. Η κουβέντα κανονικά πρέπει να αρχίσει από πολύ πισω ανατρέχοντας στη θητεία του Richard Nixon ως προέδρου των ΗΠΑ. Αλλά επειδή θα πάμε πολύ μακριά και επειδή δεν κατέχουμε και τόσο καλά το θέμα, θα μείνουμε και εμείς όπως και η ταινία στις συνεντεύξεις του 1977. Ο Nixon σπάει για πρώτη φορά τη σιωπή του, από τη στιγμή που παραιτήθηκε από το προεδρικό αξίωμα,  μιλώντας σε ένα διάσημο αλλά όχι τόσο ειδικό επί πολιτικών θεμάτων τηλεπαρουσιαστή τον άγγλο David Frost. Το παρότολμο αυτό εγχείρημα του Frost μοιάζει καταδικασμένο σε αποτυχία τόσο λόγω οικονομικών δυσχερειών και αδυναμίας προσέλκυσης χορηγών και διαφημίσεων αλλά και για αντικειμενικούς λόγους αφού ακόμα και οι συνεργάτες του δημιοσιογράφου δυσπιστούν στο κατά πόσο θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε αυτή τη “μονομαχία” με ένα τόσο έμπειρο πολιτικό. Εκεί παίζεται τελικά και το μεγάλο στοίχημα. Θα μπορέσει ο Frost να “στριμώξει” τον Nixon και να τον οδηγήσει στην απολογία που χρωστάει στον αμερικάνικο λαό ή ο πρώην πρόεδρος θα βγει νικητής και θα αρπάξει την ευκαιρία να επανέλθει δυναμικά στα πολιτικά πράγματα της χώρας;

Βασισμένη φυσικά σε πραγματικά γεγονότα και στο θεατρικό έργο του Peter Morgan (ο ίδιος ανέλαβε και τη μεταφορά σε σενάριο) αυτή η εξαιρετική ταινία αποτελεί κατά τη γνώμη μου μία από τις εκπλήξεις της χρονιάς. Παρότι υποψήφια για 5 OSCAR και άλλες τόσες χρυσές σφαίρες και BAFTA (χωρίς όμως καμία βράβευση σε αυτούς τους θεσμούς) δεν είχα πειστεί ότι θα την παρακολουθούσα με τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Εκεί νομίζω κρύβεται και το μυστικό της επιτυχίας της. Μια ταινία βασιμένη στο διαλόγο δύο ατόμων, τις προετοιμασίες και το παρασκήνιο γύρω από τις συνεντεύξεις ακούγεται πολύ βαρετή ειδικά για ένα θέμα που δεν έχεις  ζήσει από κοντά. Και όμως σε αυτήν την ταινία δεν θα βαρεθείς ούτε λεπτό, δεν θα καταλάβεις πότε πέρασαν οι 2 ώρες. Τα εύσημα σίγουρα σε κάποιο βαθμό τα δικαιούται ο Ron Howard (οι ταινίες του οποίου γενικά δεν με ενθουσιάζουν για να είμαι ειλικρινής) αλλά το βαρύ χαρτί της ταινίας ονομάζεται Frank Langella. Με μία μοναδική ερμηνεία υπερκαλύπτει ότιδήποτε άλλο θετικό (όπως και το υπόλοιπο αξιόλογο cast) ή αρνητικό (όπως η ελάχιστη εξήγηση στα θέματα που θίγονται) της ταινίας,  σε καθηλώνει και σε κρατάει αφοσιωμένο με το 100% της προσοχής σου για να μην χάσεις την παραμικρή κίνηση η έκφραση του σώματος και του προσώπου του.

15 Responses to “Frost/Nixon”

  1. coachp Says:

    Εγώ στα έλεγα…
    Πάντα δίκιο έχω. Ακόμη και για τις προπαγανδες των…

  2. coachp Says:

    Γκει!!!

  3. zamuc Says:

    Δεν παίζεσαι με τίποτα αδερφάκι μου ακόμα και εδώ μαζί τους να τα βάλεις. Μου θυμίζεις τον Καζαντζίδη και τους Εβραίους. Καλά να περάσεις εκεί που πας, άντε άσε μας στην ησυχία μας

  4. akar Says:

    καταφερα και ειδα μονο τα 15 πρωτα λεπτα.Ηταν οντως καλα.Μετα νικησε η κουραση.Θα το δω σιγουρα ομως ολοκληρωμενο.

  5. Mini me Says:

    Πολύ καλή ταινία. Συνήθως τέτοιου είδους ταινίες κουράζουν, αλλά αυτή έχει μαγνήτη.

  6. zamuc Says:

    Akar η κούραση μπορεί να νικήσει όλες τις ταινίες. Να το δεις πάντως
    Mini me έτσι είναι

  7. costello Says:

    Έτσι ακριβώς. Η εκπληκτική ερμηνεία του Λάντζελα δυστυχώς είχε δυο πολύ δυνατούς ανταγωνιστές φέτος: Πεν και Ρουρκ.

  8. Aura Voluptas Says:

    Είχε δύο ώρες διάρκεια ???? Πράγματι, ούτε που το καταλάβα !! 🙂

    Την είδα απόψε και τη βρήκα εξαιρετική. Αν ” Μιλκ ” και ” Φροστ/Νίξον ” θεωρούνται ταινίες ” πολιτικού ” περιεχομένου, που αφηγούνται αληθινά γεγονότα, η δεύτερη μου άρεσε περισσότερο ( όχι ότι με χάλασε η πρώτη ). Και μου άρεσε και το μοντάζ αλλά και η ιδέα να παρουσιαστεί η ιστορία σαν ντοκυμανταίρ . Και ο Χάουαρντ έκανε πολύ καλά που επέλεξε τους ίδιους πρωταγωνιστές από το θεατρικό έργο, του ” λύθηκαν τα χέρια ” . Συμφωνώ για Langella αλλά και ο Sheen, εεε ? Πάαρα πολύ καλός . Ενθουσιάστηκα τόσο, που μετά έψαξα γιουτουμπάκια από τις πραγματικές συνεντεύξεις . Πολύ ενδιαφέροντα .

    Εντάξει, ο Χάουαρντ δεν είναι και ο καταπληκτικότερος του κόσμου αλλά τουλάχιστον οι ταινίες που έχει γυρίσει με τον Ράσελ Κρόου, προσωπικά μου άρεσαν πολύ . Ίσως με τον Κρόου να έχει ” καλή χημεία ” .

  9. zamuc Says:

    @ costello ναι αλλά και τον λιγότερο αβανταδόρικο ρόλο από τους άλλους 2

    @ aura τα τρία “ε?” δεν σηκώνουν αντίρρηση. Ναι μια χαρά ήταν και o Sheen.
    Το beautiful mind σίγουρα είναι καλή ταινία αλλά δεν τρελάθηκα θεωρώ τόσο δυνατή την ιστορία του Nash που δεν νομίζω ότι ο Howard έκανε και τίποτα εξαιρετικό, το Cinderella Man δεν το έχω δει

  10. costello Says:

    Εγώ πιστεύω ότι οι ηθοποιοί που ανέφερα κατάφεραν με τις εκπληκτικές τους ερμηνείες να δρασκελίσουν τον χαρακτηρισμό του αβανταδόρικου και να πλάσουν δικούς τους, προσωπικούς, συναρπαστικούς ρόλους. Νομίζω πάντως ότι και ο Νίξον, όσο outdate και να είναι, πάντα θα είναι και ο ίδιος αβανταδόρικος ρόλος 😉

  11. zamuc Says:

    Δεν διαφωνώ σε τίποτα από όσα λες αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να αναδειχθείς ως Νίξον ή γκρινιάρης καθηγητής (visitor) παρά ως γκει δήμαρχος ή κατεστραμένος παλαιστής

  12. costello Says:

    Μην το ορκίζεσαι κιόλας. Είσαι σωστός, αλλά υπάρχουν ταυτόχρονα οι συντηρητικοί που με τίποτα δε θα αποδεχθούν έναν γκέι ή ιδιόμορφα “αυτοβιογραφικό” ρόλο. Βλέπε coachp (δεν το λέω τυχαία, έχω δει σχόλια του :))

  13. zamuc Says:

    Ευτυχώς που λείπει ταξίδι και δεν θα μας πάρει τα αυτιά ο προπονητής του διαδικτύου 🙂
    Έχεις δίκιο μιλούσα με βάση τα δικά μου κριτήρια…

  14. argiris_cinefil Says:

    Καλά τα λες για την ταινία και από ότι καταλαβαίνω εσένα σου άρεσε περισσότερο από εμένα. Ήταν μια καλή ταινία όπου παρά τους πολλούς διαλόγους και την υπόθεσή της να διαδραματίζεται ουσιαστικά σε ένα δωμάτιο και την διάρκειά της να φτάνει τις δυο ώρες η ταινία δεν σε κούραζε. Ο Ron Howard έκανε καλή δουλειά στη σκηνοθεσία, το μοντάζ ήταν καλό και γενικά οι ρυθμοί της ταινίας ήταν σωστοί. Πάντως όλη η ταινία ήταν ο Frank Langella όπου, κακά τα ψέματα χωρίς αυτόν η ταινία θα ήταν φτωχή.
    Αν κι έχω κατηγορήσει πολλές φορές τον Howard (όχι άδικα όμως) για τον ακαδημαϊσμό του κατάφερε να κάνει μια ταινία για τα όσκαρ χωρίς ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, να είναι ακαδημαϊκή. Πως το κατάφερε αυτό, δεν ξέρω. Μπράβο του όμως.
    Μια άλλη ταινία που έχει σχέση με το σκάνδαλο του Γουότεργκέιτ είναι το σχεδόν αριστουργηματικό “Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου – All the President’s Men” του Alan J. Pakula όπου είναι μία από τις καλύτερες πολιτικές ταινίες στην ιστορία του σινεμά αλλά και της δεκαετίας του ’70. Γενικά τρελαίνομαι με το πολιτικό-κοινωνικό σινεμά του ‘70

    3: Καλή

    0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα

  15. zamuc Says:

    Ναι συμφωνώ για το 70, νομίζω ότι το έχουμε ξανασυζητήσει είδικά για αυτά τα πολιτικά θρίλερ, Pakula, Pollack κτλ

    Προχθές που ο Πάνος έκραζε τον Howard ξέχασα να αναφέρω το Frost/Nixon 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: