The Wrestler

wrestlerThe Wrestler ( 2008 ) του Darren Aronofsky. Δεν βρίσκω το λόγο να αρχίσω τις αναλύσεις, όχι γιατί δεν το αξίζει, κάθε άλλο είναι από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε φέτος, αλλά γιατί δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός μετά από τόσα πολλά που έχω ακούσει και διαβάσει  για αυτήν την ταινιά -τα περισσότερα ευτυχώς αφού την είδα. Θα καταθέσω όμως μία σύντομη άποψη έτσι για να υπάρχει και αυτή ανάμεσα στις άλλες.

Δεν μπορώ να παραπονεθώ για την επιλογή του θέματος αλλά ούτε για το ύφος που διάλεξε για να το αντιμετωπίσει ο Aronofsky καθώς είμαι από αυτούς που ήθελαν να δουν κάτι διαφορετικό από το συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Το ότι δεν πλησιάζει σε καμία περίπτωση το The Fountain (2006) αλλά ούτε και το Requiem for a Dream (2000), που έχει σχετικά πιο κοντινή θεματολογία, είναι γεγονός. Δεν μπορώ να πω ότι δεν βρήκα καθόλου τον παλιό Aronofsky στην ταινία, τα ασφυκτικά πλάνα που σε πιάνουν από το λαιμό είναι ένα χαρακτηριστικό του αλλά η έλλειψη στυλ και φαντασίας (κατόπιν επιλογής υποθέτω) ήταν κάτι που τελικά με χάλασε.

Το σενάριο του Robert D. Siegel είναι λίγο μελό και αρκετά κλισεδιάρικο αλλά η ιστορία είναι αρκετά σκληρή από μόνη της και σε συνδυασμό με τον τρόπο που δίνεται από το σκηνοθέτη δεν νομίζω ότι αφήνει περιθώρια για να απορρίψουμε την ταινία για αυτό και μόνο το λογο.

Ο Mickey Rourke είναι εξαιρετικός. Ίσως επειδή παίζει τον εαυτό του αλλά προσωπικά αυτό είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει και τόσο. Η ερμηνεία του ήταν άψογη. Σε αυτό που θα διαφωνήσω λίγο με τους περισσότερους είναι σχετικά με την επιστοφή από το πουθενά. Θεωρώ ότι ήδη τα τελευταία χρόνια είχε δύο αξιοπρεπέστατες παρουσίες στα Sin City (2005) και Domino (2005), όχι του επιπέδου του “Παλαιστή” αλλά πολύ ανώτερες από την πλειοψηφία των παλαιότερων άθλιων επιλογών του. Και είμαι από αυτούς, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, που τον αντιπαθούσαν σφόδρα ακόμα και την εποχή της ακμής του, αν αυτή υπήρξε.

Δύο υποψηφιότητες για OSCAR για το πρωταγωνιστικό δίδυμο Mickey Rourke και Marisa Tomei. Πολλές ακόμα υποψηφιότητες και βραβεύσεις κυρίως για τον Rourke αλλά και Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία εκεί που κάποτε είχε γιουχαριστεί το Fountain…

Advertisements

10 Responses to “The Wrestler”

  1. Aura Voluptas Says:

    Γεια σου zamuc !

    Νομίζω ότι αυτή η, ας πούμε, ” στεγνή ” ( ? ) σκηνοθεσία θα πρέπει να ήταν όντως επιλογή του Αρονόφσκυ . Ο ήρωας είναι λίγο ” αγρίμι στο κλουβί ” ( φοβερές οι σκηνές στο σούπερ μάρκετ ) και αυτή η κάπως πρωτόγονη ματιά του σκηνοθέτη δε με χάλασε καθόλου .

    Η ταινία είναι πράγματι μια έντεχνα καμουφλαρισμένη μελούρα και γι’αυτό δεν απόρησα που βούρκωσα αρκετές φορές προς το τέλος .

    Ο Ρουρκ είναι απίστευτος . Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις που τελειώνει ο Ρ. και που αρχίζει ο ρόλος . Πιστεύω ότι γι’αυτό έχασε το Όσκαρ τελικά στο τσακ . Είχε ένα αβαντάζ, μια μικρή “ευκολία”, που ο Πεν δεν είχε . Και αυτή η λαχανιασμένη αναπνοή του και τα ξεφυσίματα, πολύ με άγχωσαν βρε παιδί μου .

    Και πέστα, μπράβο ! Και στο Ντόμινο ήταν μια χαρά αξιοπρόσεχτος, και πιο εμφανίσιμος, και στο Σιν Σίτυ η ερμηνεία του ήταν δυναμίτης ( μετά από καιρό μόνο τον Ρουρκ – και το μακιγιάζ του – θυμάσαι πιο έντονα από το φιλμ αυτό ) . Η νεκρανάσταση είχε ξεκινήσει νωρίτερα .

    Έξοχη ταινία, έξοχο τραγούδι από τον Σπρίνγκστιν .

    ( επιτέλους σχολιάζω για μια ταινία που την είδα πριν ανεβάσεις το ποστ της – δε σε προλαβαίνω σχεδόν ποτέ – αλλά σε διαβάζω πάντα !!! ) 🙂

  2. zamuc Says:

    Ευχαριστώ και χαίρομαι που πάνω κάτω συμφωνείς.
    “φοβερές οι σκηνές στο σούπερ μάρκετ”: *SPOILER* Ειδικά αυτή που ετοιμάζεται να πάρει θέση στον πάγκο των αλαντικών και κατά την είσοδο του ακούγουνται οι ιαχές του πλήθους.
    Και έχεις δίκιο, ωραίο το τραγουδάκι, ξέχασα να αναφερθώ

  3. coachp Says:

    Το ΟΣΚΑΡ το εχασε απο την προπαγάνδα των πισογλέντηδων και μόνο. ΕΛΕΟΣ με την πατάτα το milk. Επίσης, πολλού θα σε κακολογήσουν επειδή το SIN CITY ειναι απο τις αγαπημενες τους ταινίες. Εγώ καταλαβαίνω οτι γράφεις προσωπικά για τον Μικι αλλα δεν θα το καταλάβουν ολοι.
    Ξέρεις άλλοι ειναι πούστηδες κι άλλοι ηλιθιοι!
    Τέλος, ωραία η οπτική του Αρονοφσκαγια στην ταινία. Ξερω οτι λέγεται Αρονοφσκης αλλα τελος πάντων…

  4. inverted_a Says:

    Συμφωνώ με όλα. Μάλλον υπερ-εκτιμήθηκε αυτή η ταινία. Ενώ το εξαιρετικό Fountain το εξαφάνισαν.

  5. zamuc Says:

    Coach Δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί να με κακολογήσουν, το SIn Sity μου άρεσε πολύ όπως και ο Μίκι σε αυτό…
    Για το Milk και μόνο από τους λόγους του Πεν και του σεναριογράφου στα OSCAR είναι εμφανές ότι υπήρξε εκμετάλλευση του θέματος, αλλά τι ζητήσανε; ίσα δικαιώματα. Είναι κακό αυτό; Εσένα μπορέι να σε τσαντίζει αλλά αυτές οι εκφράσεις σου παραείναι αδερφέ

    inverted_a το Fοuntain βρήκε όμως το δρόμο του μετά. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι πια το θεωρούν τουλάχιστον πολύ καλή ταινία αν όχι αριστούργημα. Στην πρώτη προβολή στη Βενετία είχε πράγματι φάει κράξιμο αλλά μία τέτοια ταινία δεν μπορεί να την εξαφανίσει κανείς

  6. coachp Says:

    Μα δεν ειμαι κατά των ισων δικαιωματών. Ισα ίσα. Ρατσιστής ποτέ δεν υπήρξα. Είμαι πολύ κατά της προπαγάνδας απλά. Οιασδήποτε. Να στο κάνω πιο λιανά…
    Τηλεόραση 70% γκέι. Θέατρο 95% γκει. Οχι και στον κινηματογράφο τώρα ρε πουστηδες!
    Να πάρει τα οσκαρ μια ξενερωτη ιστορία με κενά, ενός γκει δημοτικού συμβούλου στην Αμερική? Γιατί? Μια τόσο ξενέρωτη ιστορία για ταινία?
    Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω οτι δεν έπαιξε καλά ο Σον Πεν που πάντα παιζει καλά. Λέω οτι ηταν πολύ καλύτερος ο Ρουρκ, πολύ καλύτερο το στόρι της ταινίας του Ρουρκ, πολύ καλύτερη ταινία, και λιγότερες κραγμένες… Επειδή τον τρώει ο Βαν Σαντ, δεν σημαίνει οτι πρέπει να τον φάμε όλοι μας…

  7. Dynx Says:

    Δεν πιστεύω ότι το Fountaιn βρήκε τον δρόμο του μετά. Ίσως στην Ελλάδα και ανάμεσα σε teenage κοινό, αλλά λίγοι κριτικοί (ελάχιστοι για την ακρίβεια) θα έγραφαν κάτι καλό.

    Νομίζω ότι ο Παλαιστής μαζί με το Milk ήταν από τις καλύτερες ταινίες των όσκαρ — μετριότατες όμως και οι δύο. Όσο για τον Ρουρκ βρήκα την ερμηνεία του καλή αλλά όχι συγκλονιστική. Απλά ήταν πάνω κάτω ο αναμενόμενος Ρουρκ.

    Για μένα ο Παλαιστής πάντως είναι η καλύτερη και πιο ώριμη δουλειά του Αρονόφσκι μέχρι σήμερα.

  8. zamuc Says:

    Πιο ώριμη μπορεί αλλά καλύτερη για μένα όχι

  9. fvasileiou Says:

    Χτες την είδα.
    Σπουδαία ταινία. Παραβολή για το μεταφυσικό κενό και για την απουσία νοήματος στις ζωές μας.

    (Σε αντίθεση με σένα, φίλε μου, μου άρεσε ο Ρουρκ παλιά την δεκαετία του ’80. Τότε σαν Motorcycle Boy, στη “Χρονιά του Δράκου” ή στο “A Prayer for the Dead”, γι’ αυτό και χάρηκα την μεγάλη επιστροφή του. Πιστεύω μάλιστα ότι οι σκηνοθέτες που του δώσαν μια δεύτερη ευκαιρία (Ροντρίγκες, Σκοτ, Αρονόφσκι) θα είναι φαν εκείνης της περιόδου του Ρουρκ.)

  10. zamuc Says:

    Χαίρομαι που σου άρεσε.
    Έχω τη “Χρονιά του Δράκου” ψηλά στη λίστα μετά από ανάλογη συζήτηση με φίλο. Θα τη δω αλλά δεν ξέρω πότε γιατί τελευταία έχουν πέσει δραματικά οι ρυθμοί μου…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: