Waltz With Bashir [Vals Im Bashir]

waltz-with-bashirWaltz With Bashir ( 2008 ) του Ari Folman. Αρκετά χρόνια μετά την εισβολή των Ισραηλινών δυνάμεων στο Λίβανο και τα τραγικά γεγονότα -τη σφαγη δηλαδή χιλιάδων Παλαιστινίων- που ακολούθησαν τη δολοφονία του εκλεγμένου χριστιανού προέδρου Bashir Gemayel ένας σκηνοθέτης που υπηρέτησε τότε στον Ισραηλινό στρατό, συνειδητοποιεί ότι έχει αφαιρέσει όλες του τις μνήμες από εκείνη την περίοδο. Αμέσως αρχίζει μία εκτεταμένη έρευνα συνομιλώντας με παλιούς του γνωστούς που υπηρέτησαν μαζί  αλλά και με άλλους γνώστες των γεγονότων. Το αποτέλεσμα αυτής της έρευνας είναι ακριβώς αυτό που μας παρουσιάζει στην οθόνη. Μία ξεκάθαρα πολιτική ταινία (το λες και ντοκιμαντέρ), γυρισμένη με ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο και πρωτότυπο -για το είδος της- τρόπο (animation), με την ιδανική μουσική επένδυση (άψογο original score του Max Richter αλλά πολύ καλές και οι υπόλοιπες μουσικές επιλογές) που προκάλεσε ενθουσιασμό όπου και αν προβλήθηκε και σάρωσε τις υποψηφιότητες και τα βραβεία με αποκορύφωμα την πρόσφατη Χρυσή Σφαίρα.
Προσωπικά δεν θα έφτανα μέχρι τον ενθουσιασμό (να φταίνε πάλι οι υψηλές προσδοκίες;) αλλά τη βρήκα πάρα πολύ καλή ως ταινία και ιδιαίτερα χρήσιμη ως ένα καλό μάθημα ιστορίας.

Advertisements

2 Responses to “Waltz With Bashir [Vals Im Bashir]”

  1. kioy Says:

    Αν και εγώ δεν ανήκω στους διθυραμβολόγους για αυτή την ταινία, οφείλω να ομολογήσω πως μου άρεσε πολύ! Εγώ το λέω ντοκυμαντέρ, και μου καταλογίζω την αδύναμια μου σαν θεατή(εμένα πρώτα), να αισθανθώ την ένταση του αρχειακού υλικού στο εκίσου σοκαριστικό anination. Από κει και πέρα, πολύ ενδιαφέρον η οπτική της εξερεύνησης των χαμένων μνήμων. Μήπως τελικά και η μνήμη μας είναι μια βολική και κατασκευασμένη πατέντα απενεχοποίησης;

    Εκτός των άλλων, ο κινηματογράφος σαν ψυχογραφική ενδοσόπηση έχει πάντα πολλά να πει!

  2. zamuc Says:

    Η μνήμη είναι όντως κάτι πολύ περίεργο και σίγουρα άξιο ενασχόλησης. Ίσως και να είναι βολική πατέντα απενεχοποίησης όπως λες αν και προσωπικά πιάνω τον εαυτό μου να έχει διαγράψει τόσο δυσάραστες (όχι τόσο δυνατές όσο του Folman βεβαια) όσο και ευχάριστες αναμνήσεις την ίδια ώρα που μπορέι να θυμάμαι κάτι τελείως άχρηστο και αδιάφορο που συνέβη χρόνια πριν…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: