Mr. Magorium’s Wonder Emporium

Mr. Magorium’s Wonder Emporium (2007) του Zach Helm του τύπου που άφησε τόσες πολλές υποσχέσεις με το σενάριο του Stranger Than Fiction (2006). Δε θα έλεγα ότι εδώ απογοητεύει αλλά σίγουρα δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες στο βαθμό που θα θέλαμε. Το σενάριο ισορροπεί ανάμεσα σε ανέμελο παιδικό και μελό αλλά τα χρώματα, οι εικόνες και οι ήχοι πραγματικά μαγεύουν ειδικά στο πρώτο ημίωρο της ταινίας. Υπεραιωνόβιος ιδιοκτήτης μαγικού καταστήματος παιχνιδιών αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αφήσει τη διαχείριση του μαγαζιού στη βοηθό του η οποία αρνείται να αποδεχθεί το ρόλο αυτό αλλά και να πιστέψει ότι όντως το αφεντικό αποφάσισε να την κάνει. Στην ιστορία μπλέκει ένας πιτσιρικάς με ιδιαίτερες ικανότητες και ένας σπασίκλας λογιστής αλλά και το ίδιο το μαγαζί με τον τρόπο του. Συμπαθητικό σε γενικές γραμμές ταινιάκι αλλά ως εκεί. Δυνατό cast με Dustin Hoffman, Natalie Portman, Zach Mills, Jason Bateman και Ted Ludzik.

Και ένα tip για τους πιο υπομονετικούς: Μία σκηνή αφού πέσουν όλοι οι τίτλοι στο τέλος.

Tous à l’Ouest: Une aventure de Lucky Luke

Tous à l’Ouest: Une aventure de Lucky Luke (2007) του Olivier Jean Marie. Δεν ξέρω για εσάς πάντως προσωπικά πάντα μου αρεσε περισσότερο ο Αστερίξ από το Λούκι Λουκ. Επίσης σχεδόν ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα καμία μεταφορά κάποιου εκ των δύο στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη είτε σε animation είτε σε κανονική ταινία. Δεν αποτέλεσε εξαίρεση και η τελευταία αυτή γαλλική προσπάθεια. Μου φάνηκε πολύ παιδικό (είχα και την ατυχία να το δω μεταγλωτισμένο). Δεν είναι κακή προσπάθεια πάντως και στην αρχή της ταινίας υπάρχει ένα ωραίο κυνηγητό με πολύ ταιριαστή μουσική υπόκρουση. Κάποιες πρωτοτυπίες του δημιουργού στο τεχνικό και καλλιτεχνικό κομμάτι μου άρεσαν χωρίς να με εντυπωσιάσουν ενώ κάποιες αλλαγές στους χαρακτήρες και στην ιστορία (¨Το Καραβάνι” των Morris-Goscinny) δεν με ενθουσίασαν.

Κέρδισε το Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix στο Βερολίνο.

Ιστορία 52

Δεν καταλαβαίνω γιατί πάντα σε αυτή τη χώρα πρέπει να είμαστε τόσο υπερβολικοί και ακραίοι. Η ταινία Ιστορία 52 ( 2008 ) του Αλέξη Αλεξίου από τη μία περιγράφεται ως αριστούργημα και η καλύτερη ελληνική ταινία όλων των εποχών και από την άλλη ως απάτη, αντιγραφή και μίξερ γεμισμένο με άλλες ταινίες. Δεν συμφωνώ με καμία από τις δύο απόψεις. Είναι μία καλή ταινία την οποία παρακολούθησα με ενδιαφέρον, καλή παραγωγή που δεν έχει κάτι να ζηλέψει από αντίστοιχες του εξωτερικού και σχετικά πρωτότυπη για ελληνική. Οι αναφορές ( θέλετε αντιγραφές; ) που περιέχει από άλλες ταινίες και δημιουργούς δεν με ενόχλησαν, ούτε και το πολυσυζητημένο voice over. Για το σενάριο φυσικά θα δεχόμουν ο καθένας να έχει τις αντιρρήσεις του αλλά εμένα τουλάχιστον δεν μου χάλασε τη συνολική εικόνα για την ταινία.

Υποψηφιότητα στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) του Andrew Dominik. Χωρίς πολλά λόγια μια εκπληκτική ταινία με εξαιρετική σκηνοθεσία, ένα ισορροπημένο και λίγο μονότονο σενάριο χωρίς κοιλιές ή κορυφώσεις, άψογη φωτογραφία και φανταστικές ερμηνείες, ειδικά από τους Brad Pitt και Casey Affleck. Όσο για τη μουσική των Nick Cave και Warren Ellis ό,τι και να πω είναι λίγο, όποτε την ακούω ανατριχιάζω εδώ και τόσο καιρό, ακόμα και πριν δω την ταινία. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο η ταινία αυτή αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα αργής και μεγάλης διάρκειας ταινίας (κοντά 3 ώρες), που δεν είναι καθόλου βαρετή.

2 υποψηφιότητες για OSCAR, 1 για χρυσή σφαίρα και πολλές άλλες ακόμα κυρίως για τον Affleck. Υποψήφια και για το χρυσό λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας, όπου ο Pitt απέσπασε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού.

Η δίκη της χούντας

Η δίκη της χούντας (1981) του Θεοδόση Θεοδοσόπουλου. Επειδή σήμερα είναι η μαύρη επέτειος και επειδή σε αυτό τον τόπο ξεχνάμε. Επειδή μας μένουν τα φαιδρά και λησμονούμε τα σοβαρά. Καλή η διακωμώδηση του ξεφτίλα Παπαδόπουλου και των λοιπών καραγκιόζηδων, καλή η πλάκα με τη Δέσποινα, τον Ασλανίδη και τον Ερυθρό Αστέρα αλλά να θυμόμαστε και τις εξορίες, τα βασανιστήρια, το ξύλο και τους νεκρούς. Το ντοκιμαντέρ αυτό δεν αποτελεί απλά ένα ντοκουμέντο της εν λόγω δίκης αλλά μία ανασκόπηση όλων των γεγονότων και των προσώπων από το ‘36 και μετά που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.

Zeitgeist

Zeitgeist (2007) του Peter Joseph. Τη συγκεκριμένη ταινία ντοκιμαντέρ την έχω παρακολουθήσει εδώ και αρκετό καιρό αλλά απέφευγα να γράψω κάτι για αυτήν καθώς ανοίγει ζητήματα που χωράνε μεγάλη κουβέντα. Θα προσπαθήσω ως συνήθως να είμαι σύντομος.

Άσχετα με το περιεχόμενο προκύπτει πρώτα από όλα το ζήτημα της online διανομής και παρακολούθησης μιας ταινίας. Το διαδίκτυο αλλάζει τη ζωή μας σε πολλά θέματα και προσφέρει δυνατότητες σε διάφορους τομείς. Αλλά ποτέ δεν είναι δυνατόν να συγκριθεί η θέαση ταινίας στο σινεμά με την αντίστοiχη ενός καλού ποιότητας dvd και αυτή με τη σειρά της με την παρακολούθηση μίας ταινίας στον υπολογιστή. Δεν θα αναλύσω τους λόγους αλλά προφανώς μιλάμε για θέματα ποιότητας εικόνας και ήχου αλλά και συγκέντρωσης σε αυτό που βλέπεις η οποία επιτυγχάνεται 100% μόνο στη σκοτεινή αίθουσα (και εκεί όχι πάντα, εξαρτάται και από το υπόλοιπο κοινό της αίθουσας). Για μία ταινία τέτοιου ύφους πάντως που σκοπεύει κυρίως στην πληροφόρηση και όχι τόσο στην καλλιτεχνική δημιουγία νομίζω ότι αυτός ο τρόπος προώθησης είναι θεμιτός.

Όσον αφορά στο περιεχόμενο της ταινίας σε γενικές γραμμές με βρίσκει σύμφωνο σε αυτά που θίγει αλλά δεν μπορώ να διαφωνήσω και με αυτούς που υποστηρίζουν ότι πάσχει από έλλειψη ουσιαστικών επιχειρημάτων και αποδείξεων. Στο κομμάτι που ασχολείται με τα κοινά στοιχεία των θρησκειών νομίζω ότι δεν αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, δεν χρειάζεται να έχεις διδακτορικό στη θεολογία για να δεις το πόσο πολύ μοιάζουν οι θρησκείες μεταξύ τους. Σχετικά με την 11 Σεπτεμβρίου και κατά πόσο ήταν δουλειά από μέσα -ζήτημα που επανήλθε πρόσφατα στην επιφάνεια με κάποιες ξεχασμένες δηλώσεις, που ξέθαψαν κάποιοι καλοθελητές, της νικήτριας OSCAR A’ γυναικείου Marion Cotillard- τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα. Το ότι οι Αμερικάνοι μας έχουν πουλήσει κάποια παραμύθια σχετικά με το θέμα δεν αποδεικνύει σε καμία περίπτωση ότι οι ίδιοι οργάνωσαν το χτύπημα. Στο κομμάτι που ασχολείται με την παγκόσμια κυριαρχία των αμερικάνικων τραπεζών και πως αυτη οργανώθηκε τα τελευταία 100-150 χρόνια δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πολλά και το πράγμα θέλει ψάξιμο. Όπως ψάξιμο και φιλτράρισμα θέλουν γενικά όλα όσα περνάει αυτή η ταινία, χωρίς να υποστηρίζω φυσικά ότι είμαι αντίθετος σε αυτά που λέει. Επαναλαμβάνω ότι στα περισσότερα μάλλον με βρίσκει σύμφωνο.

Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Artivist Film Festival.

The Counterfeiter [Die Fälscher]

Die Fälscher (2007) του Stefan Ruzowitzky. Μία συγκλονιστική πραγματική ιστορία, μία συμπαθητική σκηνοθεσία, ένα σενάριο που δεν αποφεύγει τα κλισέ και μία εξαιρετική ερμηνεία από τον κατά κύριο λόγο τηλεοπτικό Karl Markovics. Πρόκειται για ιδιαίτερα αξιόλογη παραγωγή στο σύνολο της. Να τη δείτε οπωσδήποτε εκτός αν βαριέστε εξ ορισμού να δείτε άλλη μία ταινία σχετική με το ολοκαύτωμα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

OSCAR ξενόγλωσσης ταινίας, 1η φορά μάλιστα που το επιτυγχάνει αυτό ταινία από την Αυστρία και υποψήφια για τη Χρυσή Αρκούδα στην τελευταία BERLINALE.

Johnny Suede

Johnny Suede (1991) του Tom DiCillo. Πρώτη ταινία του αμερικανού σκηνοθέτη, στην οποία έχει γράψει και το σενάριο -κομμάτάκι αυτοβιογραφικό να μαντέψω;- και σίγουρα αποτέλεσε όνειρο ζωής για αυτόν. O Johnny Suede, νεαρός μουσικός που παρά τις οικονομικές δυσκολίες και εν μέσω των συναισθηματικών αδιεξόδων που αντιμετωπίζει, ονειρεύεται να γίνει αστέρας του Rock and Roll σαν το είδωλο του Ricky Nelson. Περίεργο ταινιάκι που αξίζει όμως τον κόπο να το αναζητήσει κανείς. Όλα τα λεφτά στο cast με Bradd Pitt, Catherinne Keener στα νιάτα τους και Nick Cave σε κορυφαία εμφάνιση ως φτασμένος τραγουδιστής με το όνομα “Freak Storm”. Κι αν δεν σας έψησε, όπως εμένα, η εμφάνιση του Nick για να το δείτε, δείτε το μόνο και μόνο για τα χτενίσματα των Cave και Pitt!

Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Locarno, υποψηφιότητες σε Sundance, Independet Spirit και Daueville.

21

Δεν θα πω ψέμματα. Το θέμα του τζόγου στις ταινίες με τραβάει και ειδικά όταν περιλαμβάνει τράπουλα. Και το 21 ( 2008 ) του Robert Luketic το περίμενα με ανυπομονησία ειδικά όταν είδα πως συμμετέχει και ο Kevin Spacey. Μετά τις πρώτες προβολές της ταινίας άρχισαν οι πρώτοι ψίθυροι και τα πρώτα θαψίματα και συνειδητοποίησα ότι μάλλον τζάμπα πήγε η χαρά μου. Παρόλα αυτά είπα να του δώσω μία ευκαιρία αλλά τελικά απλά κατάφερα να επιβεβαιώσω τους φόβους μου. Τίγκα στο αμερικανοκλισέ ο Luketic ακολουθεί την πεπατημένη για να κερδίσει τι; εισιτήρια; δεν έχω δει το box office αλλά κάποια στιγμή όλοι θα βαρεθούν αυτές τις ταινίες. Το παρακολούθησα ευχάριστα πάντως δεν μπορώ να πω ότι βαρέθηκα του θανατά ή έκλαψα τα λεφτά μου (και μόνο για το γέλιο στη σκηνή που ο κυνηγημένος Spacey ρίχνει το τρελό κατοστάρι, άξιζε τον κόπο) αλλά θεωρώ ότι είναι κρίμα, θα μπορούσε να γίνει κάτι πολύ καλύτερο.

Funny Games U.S.

Είχα εκφράσει, τόσο εδώ όσο και αλλού, την ανυπομονησία μου για το Funny Games U.S. (2007) του Michael Haneke, του remake δηλαδή του Funny Games (1997) του ίδιου σκηνοθέτη. Το είδα και μου άρεσε πολύ. Και πως θα γινόταν να μη μου αρέσει αφού ήταν καρμπόν της πρώτης ταινίας. Εκτός από τους ηθοποιούς και τη γλώσσα ελάχιστες αλλαγές υπήρχαν. Δεν ξέρω αν απευθύνεται μόνο σε όσους δεν έχουν δει το παλιό, αλλά προσωπικά προτίμησα να το ξαναδώ το προηγούμενο βράδυ για να μπορώ να κάνω τις συγκρίσεις μου. Εκεί που πίστευα πάντως ότι σίγουρα θα είναι κατώτερο ήταν στη σύγκριση Michael Pitt με Arno Fisch αλλά τελικά νομίζω ότι ο Pitt με διέψευσε και η ερμηνεία του ήταν σε αντίστοιχα επίπεδα. Γενικά όλο το cast νομίζω ότι στάθηκε αρκετά καλά.

Στο θέμα της σκοπιμότητας ενός τέτοιου remake σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα συμφωνήσω μάλλον με τους επικριτές του Haneke, ότι δηλαδή δεν υπήρχε. Δεν γνωρίζω αν οι σκοποί του ήταν εμπορικοί ή διδακτικοί-ειρωνικοί προς το μέσο Αμερικάνο θεατή που διασκεδάζει με Hostel και Saw, πάντως απέτυχε και στα 2. Έτσι τουλάχιστον λέει το box office αλλά και οι μαρτυρίες για μαζικές αποχωρήσεις πριν τελειώσει η ταινία. Αν και για να μην τα βάζω συνέχεια με τους θεατές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και στην Ελλάδα παρατηρήθηκαν φαινόμενα ποπκορνισμού με γέλια, φωνές, γιούχες κτλ σε μία ταινία που κατά τη γνώμη μου δεν τα σηκώνει.

The Call of Cthulhu

Βρεθήκαμε χθές στο Μικρόκοσμο για το φεστιβάλ που διοργανώνει η Α.Λ.Ε.Φ. και παρακολουθήσαμε το The Call of Cthulhu (2005) του Andrew Leman βασισμένο σε μία ιστορία του H.P.Lovecraft. Δυστυχώς αυτή η μικρή παρενθεσούλα που συνηθίζω να κολλάω δίπλα από τον τίτλο κάθε ταινίας για την οποία γράφω στη συγκεκριμένη περίπτωση χαλάει όλη τη μαγεία, καθώς η ταινία είναι γυρισμένη με τέτοιο τρόπο ώστε ο ανυποψίαστος θεατής να πιστεύει ότι το έτος παραγωγής της είναι γύρω στο 1925. Ανεξάρτητα πάντως από το αν κάποιος γνωρίζει αυτή τη λεπτομέρεια ή όχι, η ταινία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Νωρίτερα παρακολουθήσαμε ένα σετάκι ταινιών μικρού μήκους, με θέματα πάντα γύρω από το φανταστικό και συγκεκριμένα με τέρατα και φαντάσματα. Επίσης αρκετά ενδιαφέρουσες, οι περισσότερες εξ αυτών. Οι προβολές συνεχίζονται και σήμερα με πολλές μικρού μήκους ταινίες, ψηφοφορία του κοινού και ανακοίνωση του νικητή. Δεν έχω παρά να σας προτρέψω να περάσετε μία βόλτα τόσο γιατί οι ταινίες παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και για την όμορφη ατμόσφαιρα που επικρατεί στο Μικρόκοσμο αυτές τις μέρες.

La Terza madre

Μετά την προβολή που παρακολούθησα πρόσφατα στο γαλλόφωνο με πρωταγωνίστρια την Asia Argento θυμήθηκα ότι έχω κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς με την οικογένεια με πρώτο και καλύτερο το La Terza Madre (2007) του Dario Argento στο οπόιο επίσης πρωταγωνιστεί η Asia. Πατέρας και κόρη για άλλη μια φορά μαζί, ακούγεται τέλειο ε; έλα όμως που δεν είναι και τόσο. Αν και είχα ακούσει τα χειρότερα πρέπει να πω, για να είμαι δίκαιος, ότι δεν είναι κακή. Μαλλον οι φανατικοί του Dario είναι πολύ απαιτητικοί. Απλά πρέπει μάλλον να αποφασίσουμε ότι δεν μπορεί πλέον να κάνει κάτι περισσότερο από μέτριες ταινίες ή αυτός να αποφασίσει να σταματήσει να γυρίζει όσο είναι νωρις. Θα μου πείτε ότι κάποτε έπρεπε να την κλείσει αυτή την καταραμένη τριλογία. Συμφωνώ αλλά έμαθα πρόσφατα ότι ετοιμάζεται και για νέα ταινία με την ονομασία Giallo και την κορούλα του ξανά μέσα στο cast. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά θα μας αποζημιώσουν.

Hallam Foe

Hallam Foe (2007) του David Mackenzie. Η ταινία αυτή δε θα μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο μόνο και μόνο λόγω του ότι έχω ζήσει για ένα διάστημα στο Εδιμβούργο. Ανεξάρτητα από αυτό πάντως ο “Ηδονοβλεψίας”, στη ελληνική του απόδοση, Hallam Foe έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα νεαρό αγόρι το οποίο αρέσκεται σε βαθμό εθισμού να κρυφοκοιτάζει τις ζωές άλλων ανθρώπων. Η εκπληκτική του ικανότητα στο να σκαρφαλώνει οπουδήποτε τον βοηθάει ιδιαίτερα στην ασχολία του αυτή, να παίρνει μάτι δηλαδή γνωστούς και άγνωστους. Ίσως σε κάποιους φανεί λίγο προχώ η ταινία -και δεν εννοώ σε σκηνοθεσία ή μοντάζ- καλό θα είναι να την παρακολουθήσουν λίγο ανοιχτόμυαλα, πάντως δεν πρόκειται απλά για τις περιπέτειες ενός ματάκια. Ο Mackenzie πάντως έχει κάνει βήματα μπροστά σε σχέση με το μετριότατο Young Adam (2003). Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Jamie Bell περισσότερο γνωστός ως Billy Elliot ενώ σε β ρόλο μας χαροποίησε η εμφάνιση του Ewen “Spud” Brewen. Την παράσταση πάντως μάλλον κλέβει η όμορφη Sophia Myles.

Αρκετές υποψηφιότητες, βραβεία και συμμετοχές σε φεστιβάλ. Βραβείο καλύτερου γυναικείου στα BAFTA Scotland και άλλες 3 υποψηφιότητες εκεί. Υποψηφιότητα για τη Χρυσή Αρκούδα στη Berlinale και άλλα 2 βραβεία στο Βερολίνο. Πολλές υποψηφιότητες στα British Independent, Χρυσό Χίτσκοκ και βραβείο Kodak στο Dinard, FIPRESCI Prize στο Motovun στην Κροατία, συμμετοχές στα φεστιβάλ της Χιχόν και του Εδιμβούργου.

Uranya

Καλή παραγωγή η Uranya σε σενάριο και σκηνοθεσία Κώστα Καπακά. Παρκολουθείται ευχάριστα τόσο λόγω περιεχομένου όσο και υψηλού επιπέδου παραγωγής. Αν και η προσπάθεια του δημιουργού να χωρέσει σε μίαμιση ώρα εμφύλιο, δικτατορία, ελληνική επαρχία, μπάτσους, κυπ, αμερικάνους, την έλευση της τηλεόρασης, το σινεμά του χωριού, την πόρνη του χωριού, τα όνειρα των πιτσιρικάδων και όλα αυτά περιτυλιγμένα με μία δόση νοστολγίας, ήταν λίγο υπερβολική. Παρόλα αυτα το ανάλαφρο της αντιμετώπισης των θεμάτων σώζει την κατάσταση για το θεατή. Γενικά παίζει πολύ με τη νοσταλγία για την παλιά Ελλάδα ο Καπακάς, το είχε κάνει και στο Peppermint (1999), γεγονός το οποίο προσωπικά δεν με ενθουσιάζει.

2ο βραβείο μυθοπλασίας μεγάλου μήκους στα κρατικά βραβεία ποιότητας και επιπλέον βραβείο σεναρίου, β αντρικού, μουσικής και ενδυματολογίας

Une vieille maîtresse

Το 9o φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου έχει αρχίσει από την Πέμπτη αλλά πρώτη προβολή που παρακολουθήσαμε ήταν χθες βράδυ στο Αττικόν το Une vieille maitresse (2007) της Catherine Breillat. Καραεποχής, τοποθετημένο στη Γαλλία του 1830-35, ο μόνος λόγος για τον οποία πήγα να το δω είναι ότι πρωταγωνιστεί η Asia Argento η οποία μας αποζημίωσε με ακόμα μία, ως συνήθως εξαιρετική ερμηνεία , στο ρόλο- ναι καλά το φανταστήκατε- της παλιάς ερωμένης. Πάντως για εποχής ταινία δεν μπορώ να πω ότι ήταν ιδιαίτερα κουραστική, μάλλον άνετα την είδα.

Υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών.