Ήρθε και η σειρά μου για τη λίστα με τις 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας για την ψηφοφοριά του Seagazing. Είναι σίγουρα πολλές που δεν κατάφερα να χωρέσω, αρκετές που δεν έχω δει και λίγες που ίσως να ξέχασα αλλά δεν πειράζει. Κάποιοι λένε ότι η άποψη που έχεις για μία ταινία σχτίζεται με τη στιγμή και τις συνθήκες που την είδες και πιθανότατα να αλλάζει. Συμφωνώ. Έτσι και με τις λίστες αύριο μπορεί να είναι διαφορετικές. Εξάλλου δεν μπορείς ποτέ να κατατάξεις κατά τέτοιο τρόπο τις ταινίες. Η ιεράρχηση σε αρκετές περιπτώσεις είναι εντελώς τυχαία. Είναι απλά ένα ευχάριστο παιχνιδάκι στο οποίο μας αρέσει να συμμετέχουμε.
Σε αντίθεση με τους 2 φιλοξενούμενους μου που μου έστειλαν τις λίστες τους με σειρά από το 1 έως το 20, λέω να βάλω τις δικές μου προτιμήσεις ανάποδα, αρχίζοντας από το 20. Επίσης αντί σχολιασμού προτίμησα μία ατάκα που με εκφράζει για την κάθε ταινία. Τέλος να διευκρινίσω ότι εντελώς αυθαίρετα έβαλα ένα κανόνα στο εαυτό μου, για να με διευκολύνω στην επιλογή αλλά και για μεγαλύτερη ποικιλία: μία ταινία από κάθε σκηνοθέτη.

20.  Amores Perros (2000) – Alejandro González Iñárritu

Ίσως να άξιζε και για ψηλότερα αλλά Love’s a bitch και η καρδιά μου είναι δοσμένη αλλού

19. Dogville (2003) – Lars Von Trier

Μακράν η καλύτερη στιγμή του ιδιόρρυθμου Δανού, ένα διαφορετικό σινεμά

18. Il Divo (2008 ) – Paolo Sorrentino

Non ho vizi minori έλεγε ο Andreotti. Έλα όμως που εμείς έχουμε τις αδυναμίες μας…

17. Donnie Darko (2001) – Richard Kelly

Είναι πράγματι τόσο καλό ή με παρέσυρε και εμένα το ρέμα; όπως και να ‘χει σίγουρα άφησε τη σφραγίδα του σε αυτή τη δεκαετία

16. El laberinto del fauno (2006) – Guillermo del Toro

Μόνο και μόνο ως επιβράβευση για την οργιαστική φαντασία του Del Toro

15. The Royal Tenenbaums (2001) – Wes Anderson

Απλά η καλύτερη κωμωδία της δεκαετίας

14. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) – Michel Gondry

Στη θέση της θα μπορούσε να βρίσκεται  οποιαδήποτε ταινία σε σενάριο του Kaufman αλλά με τι καρδιά να απαντήσεις μετά στο ερώτημα “Would you erase me?”

13. 4 luni, 3 saptamâni si 2 zile (2007) – Cristian Mungiu

Αδυνατώ να θυμηθώ άλλη ταινία που να με έχει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό στην τσίτα, να σφίγγω το κάθισμα του σινεμά επί 113 λεπτά

12. Ιn the Mood for Love (2000)- Wong Kar Wai

Ερωτική επιθυμία ή 2046; δύσκολη απόφαση

11. Cidade de Deus (2002) – Fernando Meirelles

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός πάντως σίγουρα αυτή δεν είναι η πόλη του

10. Elephant (2003) – Gus Van Sant

Μία συνηθισμένη μέρα στο σχολείο κατλήγει σε μακελειό και ένας ασυνήθιστος τρόπος για να το δείξεις καταλήγει σε αριστούργημα

9. Memento (2000) – Christopher Nolan

Some memories are best forgotten, όχι όμως και η ταίνια αυτή

8. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) – Andrew Dominik

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι 160 λεπτά σε ταινία θα μου φαίνοταν λίγα. Ελπίζω να πέσει κάποτε στα χέρια μου το τεσσερισσήμισι ωρών αρχικό cut του Dominik

7. Zodiac (2007) – David Fincher

Μάλλον βιάστικα να πω μεγάλη κουβέντα γιατί και τα 157 λεπτά αυτού του παραγνωρισμένου αριστουργήματος του Fincher κυλάνε σαν νεράκι

6. Intacto (2001) – Juan Carlos Fresnadillo

All bets are on για αυτό το αουτσάιντερ που μάλλον είμαι ο μοναδικός που το επέλεξε σε αυτήν την ψηφοφορία

5. Caché (2005) – Μιchael Haneke

Ίσως και να μην ηταν εδώ αν είχα προλάβει να δω τη Λευκή Κορδέλα (αν και πολύ αμφιβάλλω για αυτό)

4. The Wind That Shakes the Barley (2006) – Ken Loach

Ένα υπόδειγμα για το πως γυρίζονται ιστορικο-πολιτικές ταινίες. Άψογο

3. The 25th Hour (2002) – Spike Lee

Αμφισβητεί κανείς αυτή την επιλογή; Well, fuck you, too. Fuck me, fuck you, fuck this whole city and everyone in it. Fuck…

2. Oldboy (2003) – Chan-wook Park

To μεγαλύτερο σοκ που έχω υποστεί σε κινηματογράφο. Πήγα ανυποψίστος ένα μεσημέρι στην avant premiere και ήταν σαν με χτύπησε κεραυνός

1. The Fountain (2006) – Darren Aronofsky

Let’s finish it!

Ευχαριστούμε και τον Tore για τη συμμετοχή και κατευθείαν στο ψητό:

1)       AMORES PERROS (2000)

2)       JEUX D ENFANTS (2003)

3)       MULHOLLAND DR. (2001)

4)       REQUIEM FOR A DREAM (2000)

5)       OLD BOY (2003)

6)       REVOLUTIONARY ROAD (2008 )

7)       ETERNAL SUNSHINE OF A SPOTLESS MIND (2004)

8)       LET THE RIGHT ONE IN (2008 )

9)       DIE WELLE (2008 )

10)   SNATCH (2000)

11)   NIGHT WATCH (2004)

12)   MEMENTO (2000)

13)   ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (2002)

14)   THE 3 BURIALS OF MELQUIADES ESTRADA (2005)

15)   9 QUEENS (2000)

16)   LORD OF THE RINGS (2001)

17)   ZODIAC (2007)

18)   2046 (2004)

19)   IN BRUGES (2008 )

20)   GOOD BYE LENIN !

Xωρίς πολλά σχόλια και εισαγωγές από εμάς ακολουθεί η λίστα  για την ψηφοφορία του seagazing που μας έστειλε ο φίλος Fauntleroy,τον οποίο ευχαριστούμε για τη συμμετοχή μέσω του blog μας. Τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθούν η λίστα του ΤΟRE και η δική μου.

Η παρακάτω λίστα και τα σχόλια είναι ο τρόπος που είδα εγώ την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, όπως καθρεφτίστηκε αυτή στα δικά μου μάτια,φιλτραρισμένη από τις δικές μου εμπειρίες και τα δικά μου ψυχοσωματικά βιώματα. Κάθε παρατήρηση και διαφωνία είναι δεκτή, μέσα στα πλαίσια της αγάπης για τον Κινηματογράφο.

1. MEMENTO (Chris Nolan, 2000)

Δαιδαλώδες αλλά τόσο απλό και κοφτό εντρύφημα στην πολυστρωματικότητα, περιπλοκότητα,εμμονοληψία, αυτοκαταστροφή και εν τέλει οικειοθελή και ενσυνείδητη αυταπάτη του ανθρώπινου νου, που συνεχώς ζητάει νόημα και σκοπό ύπαρξης, ακόμα και με το τίμημα της ίδιας τους της αυτογνωσίας. Βασισμένος στο διήγημα του αδερφού του Memento Mori (Θυμήσου πως πρέπει να πεθάνεις),ο Christopher Nolan χτίζει πάνω σε μια ευφυή ιδέα ένα αριστουργηματικό αψεγάδιαστο σενάριο, το οποίο σκηνοθετεί με απαράμιλλη επιμέλεια και δεξιοτεχνία ως ένα μυστηριώδες μείγμα Neo-noir και thriller,δημιουργώντας την προσωπική αγαπημένη μου ταινία της δεκαετίας που φεύγει.

2. OLDBOY (Chan Woo Park, 2003)

Σοκαριστικό και συγκλονιστικό, classily βίαιο, ένας καμβάς ζωγραφικής γυμνός, στιγματισμένος καλλιτεχνικά μόνο με κόκκινο γυαλιστερό αίμα. Ντυμένο με μουσική άλλοτε συγκινητική, άλλοτε οργιαστική, μα πάντα υπέροχη, η ταινία είναι για μερικούς μια δίχως νόημα εντυπωσιακή ιστορία εκδίκησης, που σοκάρει μονάχα για να σοκάρει. Είναι, ωστόσο, κάτι πολύ παραπάνω: μια απογείωση του ανθρώπινου πόνου μέσα από την ανάμνηση και τη μνήμη, μια σκληρή και, δυστυχώς, όπως η ίδια η ζωή αποδεικνύει, αισθητικά ρεαλιστική(ναι,το πιστεύω αυτό) προσέγγιση της αγάπης, του πόθου και της απομόνωσης. Και μόλις φτάνω στο εκθαμβωτικό τέλος του, με τις σκέψεις μου χαοτικές και τα συναισθήματά μου πυρετικά,συνειδητοποιώ πως η ταινία αυτή καταλήγει εκεί που κατέληξε, με διαφορετικό τρόπο, το Memento: στην αμφισβήτηση της ευτυχίας και την αντιπαραβολή της με την ίδια την (επί)γνώση.

3. Mulholland Dr. (David Lynch,2001)

Μια ταινία που μόλις την τέλειωσα την πρώτη φορά, με είχε εξοργίσει με την “επιτήδευση και ακαταληψία της”. Όσο περνούσε, όμως, η ώρα και όσο ζυμωνόταν στο μυαλό μου, τόσο τα κομμάτια του παζλ ενώνονταν, με αποτέλεσμα, και μετά τη δεύτερη θέαση, να τη θυμάμαι ως έναν γοητευτικό, προκλητικό, ονειρικό γρίφο, για τον οποίο απάντηση δε μπορεί να βρεθεί, παρά μόνο εικασία. Έρωτας και ματαιοδοξία, εσωτερικοί δαίμονες και φαινομενική λάμψη που μέσα της κρύβει τη σαπίλα, όλα δοσμένα σε μια ταινία που κυλάει σαν…όνειρο!

4. No Country for Old Men(Coen Bros,2007)

Ακόμα μια ταινία που χρειάστηκε δεύτερη θέαση για να την εκτιμήσω πραγματικά. Και πάλι βία, και πάλι κυνήγι της επιτυχίας και του χρήματος, αίμα και ποδοβολητό, αλλά με έναν ύπουλο μελαγχολικό τρόπο, που δεν εκρήγνυται ποτέ, αλλά τελειώνει με την καταθλιπτική εξομολόγηση ενός γέρου ανθρώπου, του πραγματικού πρωταγωνιστή της ταινίας, που προσωπικά με άγγιξε λες και ήμουν άνθρωπος της τρίτης ηλικίας. Έχουν θέση αυτοί οι άνθρωποι, οι κουρασμένοι, μπουχτισμένοι από την πίκρα και τη γλύκα της ζωής, σε έναν κόσμο που τον βλέπουν να γκρεμίζεται και να χτίζεται ακατάσχετα και ξεδιάντροπα, χωρίς να τους ρωτάει κανείς; Και το κυριότερο, θέλουν, μπορούν να κάνουν κάτι να τον αλλάξουν, ή θα τον αφήσουν μέχρι να βρεθούμε εμείς στα παπούτσια τους, αδύναμοι κρίκοι σε έναν αδυσώπητο φαύλο κύκλο;

5. There Will Be Blood (Paul T. Anderson,2007)

Ξεκινώντας με έναν βουβό, αριστουργηματικό τέταρτο(ή 20λεπτο,δε θυμάμαι!:Ρ), ο Άντερσον γράφει και σκηνοθετεί ένα πορτραίτο υπερφίαλου, επηρμένου μεγαλομανή ανθρώπου που τελικά, αναπόφευκτα, αυτοκτονεί συναισθηματικά, ένα πορτραίτο που εγώ προσωπικά το συγκρίνω μόνο με τον Κέιν και τον Μπάρι Λίντον. Όλα περνάνε από τον μύλο του: θρησκεία, οικογένεια, κοινωνία, χρήμα, δύναμη και ο ίδιος ο άνθρωπος ως δύναμη και ποιότητα. Και, προφανώς, η κορυφαία ερμηνεία της δεκαετίας μας και μια από τις 10 κορυφαίες όλων των εποχών, η μονολιθικών διαστάσεων και προδιαγραφών, ασυναγώνιστη, ανυπέρβλητη, larger-than-life σάρκωση του πρωταγωνιστή από τον αξεπέραστο Daniel Day Lewis, που από μόνη της δίνει στην ταινία μια-δυο κλάσεις παραπάνω και την κατατάσσει τόσο υψηλά.

6. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)

Ένα αργόσυρτο, νωχελικό, ελεγειακό western, χωρίς πιστολίδι και ανθρωποκυνηγητά, αλλά που αναβλύζει πόνο και μελαγχολία σε όλη του τη διάρκεια, μέσα από πανέμορφα πλάνα και την αιθέρια μουσική του Nick Cave. Εξαιρετικές ερμηνείες από όλους, απλή υπόθεση που ξέρουμε εξ αρχής πού καταλήγει, χωρίς κάποιο πανανθρώπινο μήνυμα, αλλά με κάλλος και ευαισθησία, αισθητικά δοσμένη, και ένα τέλος που (απορώ κι εγώ για τον εαυτό μου) και τις 3 φορές που την παρακολούθησα, με έκανε να βουρκώσω!

7. Dolls (Takeshi Kitano, 2002)

Ποιητικός σπαραγμός, παραδεισένια φωτογραφία,εκτυφλωτικά χρώματα, μαγευτική μουσική, κάνουν την ταινία του αλλοπρόσαλλου Κιτάνο, έναν σουρεαλιστικό ύμνο στο υπερβατικό ωραίο, την ακραία και ανεκπλήρωτη αγάπη, που ως άλλος μαριονετίστας καθοδηγεί άκαρδα και βασανιστικά όποιον δύσμοιρο βρεθεί στις άθραυστες κλωστές της.

8. Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom(Ki Duk Kim, 2004)

Φιλοσοφικά αποτυπωμένη ποίηση, μυσταγωγία, αποκρυφισμός, αλληγορία, ομορφιά. Η ταινία αυτή κυλάει σαν ιεροτελεστία και αναδεικνύει την μονιμότητα και κυκλικότητα της ύπαρξης γενικότερα, μέσα από σαγηνευτικούς συμβολισμούς από τη βουδιστική θρησκεία και από υπέροχα πλάνα, περιπλέκοντας θέματα που καλύπτουν κάθε άνθρωπο: αγάπη, αυτοκυριαρχία, πίστη, αυτογνωσία, ζωή.

9. Shi mian mai fu (Yimou Zang, 2004)

Μια εντυπωσιακή πολεμική χορογραφία, υπέροχα σκηνοθετημένη, χάρμα οφθαλμών,  που λέμε!Πανέμορφα τοπία, χρώματα, μουσική, και ένα ερωτικό τρίγωνο-καταδίωξη,που καταλήγει σε ένα αγαπημένο φινάλε, γεμάτο λυρισμό και συναίσθημα.

10. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)

Το στομάχι γίνεται ένας σφιχτός ναυτικός κόμπός. Το στόμα σουφρώνει από αποστροφή και δυσαρέσκεια, αποτροπιασμένο από το σοκαριστικό θέαμα. Οι ιστορίες τριών ανθρώπων, τριών Προμηθέων αλυσοδεμένων στους βράχους των δικών τους ανίκητων παθών, σε μια ταινία που σου χαλάει τη μέρα αλλά σου θυμίζει την πραγματικότητα.

11. The Dark Knight(Chris Nolan,2008)

Η αναπαράσταση του απόλυτου χάους της πόλης, της ανασφάλεια, του κινδύνου και του τυχοδιωκτισμού που καραδοκούν σε κάθε βήμα μας, έτοιμα να μας γονατίσουν. Gothic μυστηριακή ατμόσφαιρα, τέλεια κατάδειξη του ανθρώπινου σκότους, άψογες σκηνές δράσης, ένα εξαιρετικό διαπεραστικό soundtrack από τον Hans Zimmer και η μεγαλειώδης ερμηνεία του αδικοχαμένου Λέτζερ,ως η προσωποποίηση της υπέρτατης παράνοιας:χάος μόνο για το χάος.

12. Lord of the Rings:The Return of the King(Peter Jackson, 2003)

Το αριστούργημα του Τόλκιν σε μια όσο το δυνατόν πιο ισάξια μεταφορά. Το τρίτο μέρος είναι απλά το εξαίσιο επιστέγασμα μιας συναρπαστικής μυθολογίας, ενός σύγχρονου παραμυθένιου έπους που διεισδύει σε έναν κόσμο σαν κι εκείνον που υπάρχει στα όνειρα και τους εφιάλτες μας.

13.The Lives of Others (von Donnersmack, 2006)

Ταινία που μπαίνει στο μεδούλι σου και σε κάνει να δεις τα πράγματα από μέσα, με πανίσχυρο θέμα και μήνυμα. Η καλλίτερη ευρωπαική που έχω δει σε αυτήν τη δεκαετία.

14. Gran Torino(Clint Eastwood, 2008)

Συγκινητικό,άμεσο,αντισυμβατικό, πνευματώδες και με έναν αγέρωχο Κλιντ να σε κάνει ό,τι θέλει. Η αυλαία μιας εποχής, η άρνηση υποταγής,η προσπάθεια για αλλαγή, ακόμα και την τελευταία στιγμή, από έναν άνθρωπο σκληρό που θέλησε επιτέλους να προσφέρει.

15. Wall-E (Andrew Stanton, 2008)

Η κορυφαία ταινία της θαυματουργικής Pixar, μια Οδύσσεια σε animation,ένα ταξίδι στην παιδικότητα, τον έρωτα, τον άνθρωπο, μέσα από τα μάτια ενός λαμαρινένιου πλάσματος.

16. Inglourious Basterds(Quentin Tarantino, 2009)

Διάλογοι Ταραντίνο, μουσική Μορικόνε, αναφορές στα κορυφαία σπαγκέτι του Λεόνε, αναρχικό και απογειωτικό χιούμορ, σμπαράλιασμα της πολιτικώς ορθής ιστορίας…Με άλλα λόγια η καλλίτερη ταινία του “τρελλού” για τη δεκαετία αυτή.

17. Crash(Paul Haggis.,2004)

Σπαραξικάρδιο δράμα για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, που μέσα από διάφορες ιστορίες αναδεικνύει το δυσβάσταχτο ψυχικό άλγος των ανθρώπων που νοιώθουν ξένοι και τις τραγικές σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον.

18. Sideways (Alexander Payne,2004)

Μια ταινία που απολαμβάνεις με όλες σου τις αισθήσεις! Μια περιήγηση στον μαυλιστικό κόσμο της οινικής εμπειρίας, μια μέθεξη που σε ζαλίζει και σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο με πονηρά αναίτια γελάκια, ανάμεσα στα προβληματισμένα βλέμματα της καθημερινότητας…Όπως ένα ποτήρι καλό κρασί!

19. V for Vendetta(James Mc Teigue, 2005)

Με σοφές πινελιές από 1984 και Θαυμαστό Νέο Κόσμο, η επανάσταση εμφανίζεται στην οθόνη μέσα από φωτιά και αμόνι, πάθος και αγάπη για την ελευθερία,στιλιζαρισμένους διαλόγους και Matrix-like μάχες.

20. Cast Away(Robert Zemeckis, 2001)

Η απόλυτη μοναξιά και εγκατάλειψη μέσα από το απόλυτο οne-man-show. Οι απλοϊκές προσπάθειες ενός ανθρώπου να επιβιώσει,αυτές που θα κάναμε όλοι μας, χωρίς καν μουσική στη μεγαλύτερη διάρκεια, παρά μόνο με την ψυχολογική συμμετοχή για τον άμοιρο ναυαγό, προσωπικά με μαγνήτισαν και με ταξίδεψαν στην ερημιά…Εκεί που όλοι μας ζούμε κάθε μέρα, χωρίς μερικές φορές ούτε έναν Wilson να μας κάνει παρέα.

Και μερικές που, δυστυχώς, δεν τα κατάφεραν:Sin City, Brokeback Mountain, Das Weisse Band, The Prestige, Die Welle, Letters form Iwo Jima, Mystic River, Guizi Lai Le, Zatoichi, Ratatouille, Spirited Away, Okuribito, Road to Perdition, Saw, The Incredibles, Unbreakable, Xin jing cha gu shi, Vals Im Bashir, Kill Bill, Gangs of New York, Million Dollar Baby, Zodiac, Matchpoint

]]> http://zamuc.wordpress.com/2009/11/26/fauntleroy/feed/ 17 zamuc memento poster oldboy1 mulholland no-country.thumbnail therewillbeblood jessejames dolls spring summer flying daggers Requiem1 dark_night lord3 das leben gran torino wall-e inglourious crash sideways V1 cast http://zamuc.wordpress.com/2009/11/24/the-beat-that-my-heart-skipped-de-battre-mon-coeur-sest-arrete/ http://zamuc.wordpress.com/2009/11/24/the-beat-that-my-heart-skipped-de-battre-mon-coeur-sest-arrete/#comments Tue, 24 Nov 2009 11:22:30 +0000 zamuc http://zamuc.wordpress.com/?p=2551 ]]>

De battre mon coeur s’est arrêté (2005) του Jacques Audiard. Μία από τις ταινίες που χρόνια της χρωστάω την προβολή. Τα κατάφερα τελικά χθες και φυσικά δεν με απογοήτευσε. Ο Thomas απασχολείται στο μεσιτικό τομέα κάνοντας δουλειές για τον πατέρα του ή και άλλους. Δουλειές που περιλαμβάνουν κυρίως τραμπουκισμούς σε κατοίκους που τα αφεντικά του θέλουν να κάνουν έξωση, εκφοβισμούς σε ενοικιαστές που χρωστάνε και  βρώμικες αγοραπωλησίες ακινήτων. Μία τυχαία συνάντηση με ένα παλιό του γνωστό διαπρεπή μουσικό θα τον ξαναβάλει μετά από χρόνια στο τριπάκι της μουσικής και θα αρχίσει την εξάσκηση στο πιάνο με σκοπό να λάβει μέρος σε οντισιόν.

Ξαναδιαβάζω την περιγραφή που έχω γράψει και δεν δείχνει πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά πιστέψτε με η ταινία είναι. Όχι μόνο ενδιαφέρουσα αλλά σε κάποια σημεία είναι συγκλονιστική. Όλα αυτά απλά και μόνο μέσα από τη διαδικασία βαθιάς αυτογνωσίας στην οποία υποβάλλεται ο ήρωας της ταινίας. Φυσικά και λόγω της άριστης δουλειάς του Audiard, της εξαιρετικής ερμηνειάς του πρωταγωνιστή Romain Duris και της όμορφης μουσικής του Alexandre Desplat.

Αρκετά βραβεία για την ταινία αυτή με σημαντικότερα αυτά σε ΒΑFTA (καλύτερο ξενόγλωσσο φιλμ), Berlinale (αργυρή άρκτος) και τα πολλά CESAR φυσικά.

G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009) του Stephen Sommers. Το έχω παραδεχτεί και δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτό. Μου αρέσει πότε πότε να ξεδίνω βλέποντας αμερικανιές, υπερπαραγωγές κενές περιεχομένου, αλλά πλούσιες σε θέαμα. Αυτή η ταινία ήταν μία τέτοια περίπτωση. Τίγκα στο ψηφιακό εφέ απευθύνεται προφανώς σε πιτσιρικάδες φίλους των G.I.Joe και στο πολεμοχαρές κοινό. Προσωπικά δεν ανήκω σε καμία από αυτές τις κατηγορίες (ή έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον) αλλά σκότωσα την ώρα μου χωρίς ιδιαίτερο προβληματισμό με τη συγκεκριμένη ταινία. Τα σχόλια περιττεύουν, δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που δεν ξέρει τι θα δει σε μία τέτοια ταινία, εξάλλου και το όνομα του σκηνοθέτη συνηγορεί σε αυτό. Ο Sommers έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του ως διεκπαιρεωτής ανούσιων χολυγουντιανών μπλοκμπάστερ με Μούμιες και Van Helsing.

Whatever Works (2009) του Woody Allen. Επιτέλους! Παλιός, καλός, γνωστός Woody. Πίσω στη Νέα Υόρκη. Πίσω στους ξεκαρδιστικούς, σαρκαστικούς, μοναδικούς διαλόγους που μόνο αυτός ξέρει να γράφει. Πίσω στους νευρωτικούς, ιδιότροπους, ιδιόρρυθμους χαρακτήρες που μας είχε συνηθίσει. Μακρία από όσα δεν μας άρεσαν στις τελευταίες 4 ταινίες του. Άραγε το διάλειμμα να τέλειωσε; ή το “Κι αν σου κάτσει;” να ήταν ένα διαλειμματάκι από την Ευρωπαϊκή περιοδεία; μάλλον το δεύτερο γιατί ακούγεται ότι η επόμενη ταινία του θα γυριστεί στο Λονδίνο…

Ένα εξωφρενικό πρώτο μισάωρο με πολύ γέλιο και τρομερές θανατηφόρες ατάκες σε συνδυασμό με την άψογη ερμηνεία του Larry David αλλά και τη δίψα μας για το παλιό γνώριμο ύφος του Allen, πραγματικά μας απογείωσε. Στο τέλος βέβαια ο παλιόφιλος Woody το παρακάνει λίγο αλλά δε χαλάει τη συνολική εικόνα της με διαφορά καλύτερης (για μένα, υποκειμενικά) και πιο αστείας (αντικειμενικά) ταινίας του την τελευταία πενταετία. Στα θετικά και το όλο παιχνίδι που κάνει με το κοινό ο πρωταγωνιστής, για τον οποίο πραγματικά πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά που κάποιος ηθοποιός παίζει καλύτερα από οτι θα έπαιζε ο ίδιος ο Allen ένα ρόλο γραμμένο για τον εαυτό του.

Ξέρω καλά τις αντιρρήσεις που θα ακουστούν και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η ταινία θα περάσει στα ψιλά της κινηματογραφικής ιστορίας, έχω ξαναπεί όμως ότι όσες φορές και να δω το ίδιο περίπου πράγμα από τον Woody Allen πάντα το ευχαριστιέμαι και ποτέ δεν με κουράζει.

Es kommt der Tag (2009) της Susanne Schneider. Πρώην μέλος της RAF ζει μόνιμα στη Γαλλία κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία. Έχει φτιάξει μία νέα ζωή με την οικογένεια της, τα δύο παιδιά και τον άντρα της και ασχολείται με βιολογικά προϊόντα και συγκεκριμένα την παραγωγή κρασιού. Έχει κρύψει καλά την προηγούμενη ζωή της και κυρίως ένα μεγάλο μυστικό, μία κόρη που αναγκάστηκε να αποχωριστεί όταν ήταν μωρό για να μην την εμποδίζει στον επαναστατικό της αγώνα. Η κόρη της όμως θα την ανακαλύψει και τότε η γαλήνη θα διαταραχτεί και θα έρθει η ώρα για να λάβει αποφάσεις.

Καλή ταινία αλλά λιγάκι μονόπλευρη, φαίνεται να παίρνει θέση ανοιχτά κατά της δράσης τέτοιων οργανώσεων παρότι στο τέλος αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Η ίδια η δημιουργός παρότι στο Q & A αρχικά αρνήθηκε ότι η ταινία παίρνει θέση στη συνέχεια παραδέχτηκε ότι η προσωπική της άποψη είναι πως “καθένας πρέπει να πληρώνει για τις πράξεις του” κατηγορώντας ουσιαστικά όσους ζουν μία τέτοια δεύτερη ζωή.

Επί του ίδιου θέματος προτιμώ το σαφώς ανώτερο Die Innere Sicherheit (2000).

Medalia de onoare (2009) του Calin Peter Netzer. Συμπαθητική ταινία της ρουμάνικης σχολής που ανθεί τα τελυεταία χρόνια με ένα ιδιαίτερο είδος κωμωδίας. Ένας 75χρονος λαμβάνει τιμητικό μετάλλιο λόγω της επετείου των 50 χρόνων από το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Στην αρχή απορεί και στην προσπάθεια του να αμακαλύψει το λόγο για τον οποίο έλαβε αυτή την τιμή έρχεται σε επαφή με παλιούς συμπολεμιστές αλλά και με τους υπεύθυνους του υπουργείου. Το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι έκαναν λάθος που του έδωσαν το βραβείο λόγω συνωνυμίας και φυσικά να του ζητήσουν να το παραδώσει πίσω. Και τότε αρχίζει ο αγώνας του για να αποδείξει ότι ήταν πράγματι ήρωας στον πόλεμο…

Ολοκαίνουργια ταινία (ουτε poster της δεν μπόρεσα να βρω), πρεμιέρα για το διαγωνιστικό στη Θεσσαλονίκη παρουσία του σκηνοθέτη.

Optimisti (2006) του Goran Paskaljevic. Αφιέρωμα στο Σέρβο σκηνοθέτη, γνωστό κυρίως από την “Πυριτιδαποθήκη” του 1998, αλλά με πολλές καλές ταινές στη φιλμογραφία του. Το Optimisti είναι η προτελευταία του ταινία. Πρόκειται ουσιαστικά για 5 μικρού μήκους ιστορίες με πρωταγωνιστή σε όλες τον απολαυστικό Lazar Ristovski, ο οποίος βέβαια κάθε φορά υποδύεται διαφορετικό χαρακτήρα καθότι οι ιστορίες δεν συνδέονται. Αρκετά καλή σε γενικές γραμμές αν και προσωπικά με έχει κουράσει λίγο ο βαλκανικός κινηματογράφος και ιδιαίτερα ο σέρβικος με αυτή την εμμονή των δημιουργών στους τραβηγμένους χαρακτήρες με τα μουστάκια, τα τσιγάρα, τα ποτά, τα όπλα, τις φωνές και τις απατεωνιές. Αντικειμενικά πάντως πρόκειται για μία αξιόλογη ταινία που παρακολουθείται ευχάριστα.

Επιστροφή από Θεσσαλονίκη και μετά τη μεσημεριανή βόλτα από το Πολυτεχνείο καθότι 17/11 σήμερα και τώρα εδώ για να τα πούμε. Για το φεστιβάλ και όχι για το πολυτεχνείο. Τις σκέψεις μας για το πολυτεχνείο και ό,τι άφησε αυτό 36 χρόνια μετά στο νεοέλληνα θα τις κρατήσουμε για μας.

Και ενώ το φεστιβάλ συνεχίζεται ως την Κυριακή, πριν περάσουμε στην παρουσίαση της πρώτης ταινίας που είδαμε εκεί ας πούμε για 2-3 πραγματάκια που μας άρεσαν ή δεν μας άρεσαν τις 3 μέρες που περάσμε στη Θεσσαλονίκη:
Μας άρεσε:

Που δεν ακρίβυνε κι άλλο η τιμή του εισιτηρίου μετά την εξωφρενική περυσινή αύξηση

Η αναβάθμιση της ποιότητας και της ποικιλίας των εμπορικών – αναμνηστικών προϊόντων του φεστιβάλ σε λογικές μάλιστα τιμές

Οι ατάκες των κινηματογραφιστών που απαντούσαν στο ερώτημα – σλόγκαν του φεστιβαλ “Why cinema now?” τις οποίες βλέπαμε στη μεγάλη οθόνη πριν αρχίσει κάθε ταινία

Που οι περισσότεροι έλληνες κινηματογραφιστές σνόμπαραν τα βραβεία ποιότητας

Δεν μας άρεσε:

Τα σποτάκια για την καμπάνια carbon free που δήθεν δίνουν μία εικόνα περιβαλλοντικής ευαισθησίας στο φεστιβάλ τη στιγμή που καλεσμένοι και υπεύθυνοι κυκλοφορούσαν με μερσεντάρες αντί να χρησιμοποιήσουν κανένα μίνι υβριδικό για να δώσουν πρώτοι το παράδειγμα

Ο λίγος κόσμος στην αποθήκη Δ (τουλάχιστον όσα βράδια περάσαμε εμείς από εκεί) που από ότι φαίνεται πλήρωσε το τίμημα της εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου

Που δεν ήταν όλοι οι έλληνες κινηματογραφιστές παρόντες

Η πρώτη ταινία που είδαμε στο φεστιβάλ ήταν το Uzak ihtimal (2009) του Mahmut Fazil Coskun από την Τουρκία. Παρουσία του σκηνοθέτη, ο οποίος όμως λόγω του περασμένου της ώρας δεν παρέμεινε για ερωταπαντήσεις μετά το τέλος της ταινίας. “Το λάθος κομποσκοίνι” στα ελληνικά μιλάει για μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης στην Κωνσταντινούπολη, όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης μα ζήτησε να δούμε την ταινία και όχι ως συκριση-σύγκρουση πολιτισμών, μεταξύ ενός τούρκου μουεζίνη και μίας χριστιανής μοναχής. Συμπαθητική ταινία, λίγο αργή και σχετικά προβλέψιμη, ήρθε στη Θεσαλονίκη με τις δάφνες της βράβευσης από το φεστιβάλ του Ρότερνταμ.

The Matrix (1999) των Andy & Larry Wachowski. Άτιμο Star Channel, με κόλλησε κανονικά στην οθόνη προχθές το βράδυ όταν το πέτυχα κατά τύχη από την αρχή με αποτέλεσμα στις πρώτες διαφημίσεις να σκαλίζω τα dvd  για να το βρω και να το δω χωρίς διακοπές. Θεωρώ περιττό να γράψω οποιουδήποτε είδους κριτική ή περίληψη, αν κάποιος δεν το έχει δει φαντάζομαι ότι θα το κάνει καθαρά από θέμα επιλογής οπότε δεν έχει νόημα να διαβάσει κάτι τέτοιο. Μπορώ όμως να διατυπώσω μία άποψη, η οποία λέει ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι απλά μία καλογυρισμένη περιπέτεια και τίποτα παραπάνω. Είναι όμως τόσο πετυχημένη από τη βασική της ιδέα (αυτό που ζούμε δεν είναι η πραγματικότητα) μέχρι τις λεπτομέρειες που είναι πραγματικά ένας δυναμίτης τον οποίο δεν μπορείς να προσπεράσεις εύκολα. Και είδικα όταν πρωτοπροβλήθηκε 10 χρόνια πίσω ήταν πολύ φυσικό να ενθουσιάσει τα πλήθη, μαζί τους και εμένα. Τα πολύ προχωρημένα εφέ και οι καινοτόμες ιδέες (αν και η αποφυγή της σφαίρας υπήρχε και στο πρώτο Blade) σε συνδυασμό με το διαβολεμένο ρυθμό και την απόλυτα ταιριαστή και καταιγιστική μουσική παρέδωσαν ένα υπερθέαμα πρώτης γραμμής που πέρασε δίκαια στην ιστορία ως μία από τις καλύτερες περιπέτειες όλων των εποχών.

4 οσκαράκια για το τεχνικό κομμάτι της ταινίας και πλειάδα άλλων υποψηφιοτήτων και βραβείων σε φεστιβάλ του φανταστικού και άλλες περισσότερο εμπορικού προσανατολισμού διοργανώσεις.

Ήρθε η ώρα, έφτασε η στιγμή για να φορτώσουμε στο κεφάλι μας το πρόγραμα Φεστιβαλ Θεσσαλονίκης και να μεταφερθούμε εκεί απόψε το βραδάκι αύριο πρωί. 50 χρόνια κλείνει φέτος και δεν θα μπορούσαμε να λείψουμε. Βέβαια η παραμονή μας στη συμπρωτεύουσα (χοχοχο), στη νύφη του υπερνομάρχη (χιχιχι)  θα είναι μικρότερη από άλλες φορές, αν όλα πάνε καλά την Τρίτη θα τα ξαναπούμε. Και επειδή κάποιοι θα με κατηγορήσουν πάλι για ανθέλληνα αντιμακεδόνα που κοροιδεύει και δε σέβεται τα όσια και ιερά του Άνθιμου, θέλω να σημειώσω ότι νιώθω μεγάλη χαρά και συγκίνηση όποτε πάω στη Θεσσαλονίκη καθότι έχω ζήσει αρκετά χρονάκια εκεί και πάντα συναντάω καλούς φίλους και αρκετούς γνωστούς. Απλά για κάποιο λόγο με αρέσει όλη αυτή η πλακίτσα με την “ερωτική πόλη”…

2046 (2004) του Wong Kar Wai. Συνδεδεμένο σε μεγάλο βαθμό με το In the Mood for Love (2000) του ίδιου σκηνοθέτη, στέκεται όμως εξίσου καλά ως αυτόνομη ταινία. Φημολογειται μάλιστα ότι σε συνεντευξή του ο Kar Wai είχε πει μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι ανάμεσα στις δύο το 2046 είναι η ταινία που πρέπει να δει κανείς πρώτη.

Θα προσπαθήσω να είμαι λιγότερο μελοδραματικός από χθες. Γιατί σε τέτοιες ταινίες πραγματικά χρειάζεται προσπάθεια για να μην αφήνεις το μυαλό σου να ταξιδεύει (ειδικά όταν έχεις βάλει το soundtrack να παίζει στα ηχεια του υπολογιστή). Εξάλλου νομίζω πως εδώ ο ασιάτης ρίχνει μεγαλύτερο βάρος στο στυλ, γεγονός που δεν με ενοχλεί καθόλου βέβαια. Απλά θεωρώ ότι δεν σε αγγίζει στον ίδιο βαθμό με την “Ερωτική επιθυμία”, παρότι η καλλι-τεχνική αρτιότητα του 2046 είναι πραγματικά πρωτόγνωρη. Μία αληθινή απόλαυση για τα μάτια και για τα αυτιά μας.

Υποψήφιο για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2004, όπου αν θυμάμαι καλά ο Kar Wai είχε στείλει την ταινία χωρίς να έχει ολοκληρωθεί πλήρως.

In the Mood for Love (2000) του Wong Kar Wai. Ο κύριος Chow και η κυρία Chan γείτονες στο Hong Kong της δεκαετίας του 1960 ανακαλύπτουν ότι οι σύζυγοι τους διατηρούν παράνομο δεσμό μεταξύ τους. Το γεγονός αυτό τους φέρνει κοντά όχι μόνο στην προσπάθεια να μοιράσουν τη θλίψη τους αλλά και σε μία απόπειρα να καταλάβουν γιατί και πως συνέβη αυτό. Φτάνουν στο σημείο να υποδύονται ο ένας το σύζυγο του άλλου και να προβάρουν αναπαραστάσεις του πως μπορεί να γνωρίστηκαν ή του τι κάνουν στις κρυφές τους εξόδους. Έρχονται τόσο κοντά που αναπτύσσεται μεταξύ τους μία εμφανής ερωτική διάθεση και επιθυμία την οποία προσπαθούν όμως να καταπνίξουν. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για ανομολόγητους έρωτες και εγωισμούς που υποχρεώνουν τους ήρωες της ταινίας να ζήσουν με ένα αν και ένα γιατί. Αλλά μήπως τελικά είναι και αυτό ένα συναίσθημα που πάντα συνοδεύει τον άνθρωπο και τον ολοκληρώνει περισσότερο; ειλικρινά δεν γνωρίζω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι από αυτές τις λίγες που πραγματικά μπορούν να σε παρασύρουν, να σου γεννήσουν πρωτόγνωρα συναισθήματα, να σε κάνουν να τις σκέφτεσαι καιρό μετά την προβολή τους, ακόμα και δεν έχεις ζήσει τις ίδιες καταστάσεις. Σαν αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάς μέσα σου τη βαθιά ανάσα κρύου αέρα, λίγο πριν λυτρωθείς για τις αποφάσεις σου ακόμα κι αν δεν είσαι σίγουρος αν ήταν οι σωστές. Λίγο πριν σιγοψιθυρίσεις το μυστικό στον αέρα και το θάψεις για πάντα όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας, έτοιμος πια να μην κοιτάξεις πίσω και να μη μετανιώσεις για ό,τι πέρασε.

Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν και λόγω του ότι η ταινία είναι αισθητικά άψογη. Εξαιρετική σε όλα της τα επιμέρους σημεία. Σκηνοθεσία, φωτογραφία, ερμηνείες, μουσική. Συχνά παραγνωρίζουμε αυτό το κομμάτι. Εξυμνούμε την ουσία σε βάρος του στυλ. Αλλά εδώ νομίζω ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο.

Ξέφρενη πορεία σε φεστιβάλ με δεκάδες υποψηφιότητες και βραβεία. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα δύο βραβεία στις Κάννες, το Technical Grand Prize και αυτό για αντρική ερμηνεία στον Tony Leung.

Ξέρω ότι προδίδομαι καθότι πλησιάζουν οι ψηφοφορίες για τα καλύτερα της δεκαετίας αλλά κάποιες επαναλήψεις -αλλά και αναζητήσεις- είναι απαραίτητες πριν την τελική επιλογή.

Up (2009) των Pete Docter και Bob Peterson. Τα παλικάρια εκεί στην Pixar έχουν ξεφύγει εντελώς. Είναι πολύ μπροστά τα άτομα. Δυστυχώς δεν το είδα σε αίθουσα και 3D. Το είδα βέβαια σε όσο καλύτερη ποιότητα μπορεί να το δει κανείς σπίτι, αλλά έπρεπε να είχα πάει σινεμά. Πρέπει να κάνω την αυτοκριτική μου (καιρός ήτανε) και να αρχίσω να παίρνω πολύ πιο σοβαρά το animation (το Up ανοιξε τις φετινές Κάννες, τι ακριβώς συζητάς περί σοβαρότητας;), αφού έτσι κι αλλιώς διακεδάζω αφάνταστα με αυτές τις ταινίες. Μη με ρωτήσετε (δεν σε ρωτήσαμε) αν είναι καλύτερο από το WALL·E ( 2008 ) ή το Finding Nemo (2003) ή τo Monsters Inc. (2001). Είναι και αυτό must see για κάθε ηλικία και για κάθε είδους σινεφίλ. Μόνο αυτό έχω να πω.

Future Film Festival Digital Award – Special Mention στη Βενετία.

Welcome (2009) του Philippe Lioret. Το είδαμε σήμερα το πρωί στο Δαναο σε avant premiere με εισιτήριο, με τα έσοδα υπέρ του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες. Καλή ταινία,ίσως όχι τόσο καλή όσο το παρόμοιας θεματικής Visitor, αλλά σίγουρα αξίζει και αυτή την προσοχή μας. Νεαρός, ανήλικος κούρδος ξεκινάει από το Ιράκ με σκοπό να φτάσει στην Αγγλία όπου βρίσκεται η αγαπημένη του. Εμέις τον συναντάμε εγκλωβισμένο στη Γαλλία όπου καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να περάσει τη Μάγχη και να βρεθεί κοντά στο ονείρό του. Πόσο δυνατή μπορεί να είναι η θέληση του; ποιοι θα τον βοηθήσουν και ποιοι θα σταθούν εμπόδια στο δρόμο του; μία συγκινητική ιστορία που προσπαθεί να μας ευαισθητοποιήσει και να μας προβληματίσει για το μεγάλο ζήτημα των προσφύγων και των μεταναστών. Αν κρίνω από την προσέλευση στον κινηματογράφο σήμερα το πρωί, μάλλον μας χρειάζεται λίγη περισσότερη ευαισθητοποίηση. Προσωπικά το ευχαριστήθηκα πάντως τόσο γαι το γεγονός ότι ήταν καλή η ταινία και τα χρήματα πήγαν για σοβαρό σκοπό αλλά και γιατί μετά από καιρό βρέθηκα σε πρεμιέρα και θυμήθηκα κάποιες όχι τόσο μακρινές αλλά ολοκληρωτικά περασμένες εποχές όπου βλέπαμε κάθε εβομάδα 1-2 πρεμιέρες και λοιπές τζαμπέ ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις.

3 βραβεία για το Welcome, 2 στο Βερολίνο (Prize of the Ecumenical Jury και βραβείο των Label Europa Cinemas) και κοινού στη Βαρσοβία.