Ψυχραιμία του Νίκου Περάκη. Παρά τη συνήθη πλέον έλειψη σεναρίου, την τηλεοπτική αισθητική, το χιλιοπαιγμένο αστείο με την κρητική προφορά και τα φτηνά κόλπα προώθησης της ταινίας -βλ. Τζούλια Αλεξανδράτου, κομπλεξικός δεν είμαι, η κοπέλα είναι κούκλα αλλά χαθήκαν οι ηθοποιοί;- μπορώ να πω ότι βρήκα την τελευταία δουλειά του Περάκη σχετικά συμπαθητική και σίγουρα καλύτερη από αντίστοιχες ελληνικές παραγωγές που κυκλοφορούν αλλά και από αρκετές τις δικές του. Ενδιαφέρον cast, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Τσιμιτσέλη που είναι ακόμα συμπαθής όσο και αν ο ίδιος παλεύει για το αντίθετο παίζοντας παντού, Γιώργο Χρανιώτη, με τον οποίο γέλασα αρκετά και καλύτερο όλων τον Αντρέα Κωνσταντίνου. Ακόμα Βάσω Καβαλιεράτου, Δήμητρα Χατούπη, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και κάποιες πιο παλιές καραβάνες όπως Γιώργος Κιμούλης, Τάσος Κωστής κ.α.

Nim’s Island ( 2008 ) των Jennifer Flackett και Mark Levin. Εντελώς παιδική ταινία φαντασίας που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι άρεσε σε οποιονδήποτε άνω των 10 ετών. Αγοραφοβική συγγραφέας μυθιστορημάτων περιπέτειας με ήρωα τύπου Indiana Jones -που είναι και της μόδας- μπλέκει σε περίεργη ιστορία με μοναχικό επιστήμονα και την κόρη του, οι οποίοι ζουν απομονωμένοι σε ερημικό νησί με μόνη συντροφιά τους πλάσματα του ψηφιακού ζωικού βασιλείου. Οι κακοί στην προκειμένη περίπτωση είναι οι κάφροι που ανακαλύπτουν τυχαία το νήσι και θέλουν να το εκμεταλλευτούν τουριστικά. Φυσικά οι καλοί στο τέλος επικρατούν με happy end πιο χαρούμενο ακόμα και από αυτό που περιμέναμε.

Jodie Foster και Gerard Butler τα βαριά ονόματα και η μικρή Abigaile Breslin ευχάριστη παρουσία.

Jar City (2006) του Baltasar Kormákur από την Ισλανδία, σκηνοθέτη του 101 Reykjavík (2000). Είναι τέτοια η αγάπη μου για αυτό τον τόπο που δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός κριτής. Είναι και οι εικόνες ακόμα νωπές από το πρόσφατο ταξίδι μου εκεί που 2-3 πλάνα από την εξοχή της Ισλανδίας αρκούν για να με κάνουν ένα με το πάτωμα και να ξεχάσω τι έβλεπα. Εκτός από αυτό είχα διαβάσει και το ομώνυμο βιβλίο Myrin στο οποίο βασίστηκε η ταινία - “Tainted Blood” στην αγγλική και “Φορμόλη” στην ελληνική του έκδοση- του επίσης Ισλανδού Arnaldur Indriðason και ήξερα ακριβώς τι θα συμβεί, γεγονός όχι ιδανικό σε παρακολούθηση αστυνομικού θρίλερ. Επειδή όμως νομίζω ότι η ταινία αξίζει και με το παραπάνω άσχετα από το αν είναι Ισλανδική ή όχι σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τη δείτε. Αν την προλάβετε και στο Ζέφυρο ακόμα καλύτερα…

Σάρωσε όπως αναμενόταν στα Ισλανδικά Edda αλλά η μεγαλύτερη του διάκριση ήταν σίγουρα το πρώτο βραβείο στην Τσεχία, η κρυστάλλινη σφαίρα δηλαδή του Karlovy Vary.

The Tripper (2006) του David Arquette. Ταινία τρόμου που με την πρώτη ματιά μοιάζει απλά άλλη μία ταινία τρόμου στην πορεία αποδεικνύεται κάτι λίγο διαφορετικό, ωριμότερο και εξυπνότερο. Αυτό οφείλεται κυρίως στις πολιτικές - κοινωνικές αναφορές της. Από τις πιο εμφανείς όπως ότι ο δολοφόνος είναι παθιασμένος με πρώην πρόεδρο των Η.Π.Α. και κυκλοφορεί με τη μάσκα του Ronald Reygan όταν τσεκουρώνει κόσμο -κυρίως νεοχίπηδες που είναι η προτίμηση του- αλλά και πιο έμμεσες σχετικά με τον τρόπο ζωής των Αμερικάνων. Μην φανταστείτε πάντως τίποτα το ιδιαίτερο για αυτήν την ταινία, παρά τα κάποια καλά στοιχεία δεν παύει να είναι μία ταινία τρόμου με μεγάλο αριθμό πτωμάτων, σχετική ποικιλία στις σφαγές και μερικά πετυχημένα αστειάκια. Νομίζω εξακολουθεί να απευθύνεται κυρίως στους φαν του είδους αλλά προτιμήστε το σε σχέση με οτιδήποτε άλλο παρεμφερές των τελευταίων ετών.

Φίλος μου πάσαρε την πλήρη φιλμογραφία των αδερφών Coen οπότε ευκαιρία για συμπλήρωση κενών και απαραίτητες επαναλήψεις. Αρχή με το Raising Arizona (1987) του Joel Coen. Τις πρώτες τους ταινίες τις υπέγραφε σκηνοθετικά ο Joel και αργότερα και οι δύο μαζί, αλλά φαντάζομαι αυτό περισσότερο τυπικό είναι. Στο προκείμενο, έχουμε να κάνουμε με μία από τις πιο χαβαλεδιάρικες ταινίες των αδερφών, με χοντρό γέλιο, κορυφαίες ατάκες και τον Nicolas Cage στα καλύτερα του - τότε που ήταν ακόμα ηθοποιός. Αλλά και το υπόλοιπο cast είναι πολύ καλό με John Goodman, Holly Hunter, Frances McDormand και άλλους πολλούς. Και μόνο η υπόθεση σε προϊδεάζει για το τζέρτζελο που θα ακολουθήσει. Ο Η.Ι.McDunnough κλεφτρόνι που μπαινοβγαίνει στις φυλακές ερωτεύεται την αστυνόμο της πόλης του και παντρεύονται. Ενώ πλέουν σε πελάγη ευτυχίας συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και έτσι αποφασίζουν να κλέψουν ένα από γνωστό επιχειρηματία της πόλης, του οποίου η γυναίκα γέννησε πεντάδυμα. Κλασικοί Coen από το στόρι μέχρι τα ονόματα των χαρακτήρων δείχνουν μία Αμερική, που παρότι δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχει, μόνο στις ταινίες τους μπορείς να δεις.

Υποψήφιο το 1988 στα Young Artist Awards για Best Family Motion Picture - Comedy!

Μετά το υποτιμημένο, κατά τη γνώμη μου, Closer (2004) ο Mike Nichols επανήλθε με το Charlie’s Wilson War (2007). Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο πίσω από την “κρυφή” στήριξη των Η.Π.Α. προς στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της διαμάχης του τελευταίου με την Ε.Σ.Σ.Δ. Το όλο θέμα αντιμετωπίζεται με αρκετά ανάλαφρο ύφος γεγονός που βοηθάει την παρακολούθηση της ταινίας αλλά παράλληλα αποφεύγει έτσι να βάλει το μαχαίρι βαθιά μέχρι το κόκαλο και κοντεύει να ανακυρήξει σε αγία τριάδα τα πιόνια που βρέθηκαν πίσω από αυτή την ιστορία, δηλαδή τον κατάσκοπο της CIA, τον ήρωα πολιτικό και τη μεγαλύτερη του οπαδό, χορηγό και όχι μόνο. Η αποδόμηση των χαρακτήρων που επιχειρείται στην ταινία περισσότερο συμπαθείς τους κάνει στο θεατή, καθώς συνειδητοποιεί ότι είναι και αυτοί κοινοί θνητοί. Ευτυχώς που υπάρχει η αναφορά στο ρόλο του πράκτορα Gust Avrakotos - σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα- στην κατάλυση της δημοκρατίας και την άνοδο της χούντας το 1967 στην Ελλάδα, για να κρατηθούν κάπως τα προσχήματα. Αυτό που απέφυγε να μας πει ήταν τι απέγινε ο διάδοχος του…

Στους βασικούς ρόλους οι Tom Hanks ως γερουσιαστής Wilson, Philip Seymour Hoffman ως ελληνοαμερικάνος πράκτορας της CIA και Julia Roberts ως κυρία Herring. Καλή χημεία ανάμεσα στους 2 πρώτους, σε κάποιες φάσεις χάζευα τους γρήγορους διαλόγους τους, αλλά τόσες φορές τους έχουμε δει, δεν προσφέρουν κάτι το πολύ διαφορετικό εδώ. Η Amy Adams μάλλον αξίζει περισσότερο μία αναφορά, στο ρόλο της βοηθού του γερουσιαστή.

Καλή παρουσία στις χρυσές σφαίρες με αρκετές υποψηφιότητες. Κατά τα λοιπά βραβεία και υποψηφιότητες για τον Hoffman μεταξύ των οποίων και για OSCAR β αντρικού.

Paranoid Park (2007) του Gus Van Sant. Τελικά ο Gus Van Sant μου αρέσει πολύ. Όχι ο ίδιος φυσικά -τον έχετε δει;- αλλά οι ταινίες του. Μετά τις mainstream επιτυχίες του Good Will Hunting (1997) και Finding Forrester (2000) έχει καθιερώσει ένα πιο ποσωπικό στυλ. Πρώτα με το Gerry (2002), το οποίο παρότι είναι γεγονός ότι με δυσκολία μπόρεσα να παρακολουθήσω έως το τέλος, αποτέλεσε το πρώτο βήμα της νέας φάσης του για να ακολουθήσουν τα πολύ καλά Elephant (2003), Last Days (2005) και τώρα το Paranoid Park (2007). Στο οποίο μάλιστα προχώρησε ακόμα περισσότερο και χρησιμοποίησε ερασιτέχνες ηθοποιούς. Ο πρωταγωνιστής Gabe Nevins δεν έχει εμφανιστεί πουθενά αλλού. Η ιστορία σχετίζεται με το φόνο -ή μήπως ατύχημα ή μήπως αυτοάμυνα- ενός σιδηροδρομικού φύλακα από ένα πιτσιρικά αλλά κατά τη γνώμη μου η ιστορία αυτή καθαυτή περνάει σε δεύτερο πλάνο σε αυτή την ταινία.

Υποψηφιότητα για το χρυσό φοίνικα πέρυσι στις Κάννες και το τιμητικό βραβείο 60th Anniversary Prize στον Van Sant. Βραβεία και υποψηφιότητες σε Bodil και Independent Spirit.

Μετά τις καταστροφές του Αυγούστου όποιος ακούει Ζαχάρω Ηλείας ή κάποιο άλλο κοντινό χωριό το μυαλό του πάει στις φωτιές. Πριν από αυτό όμως το συγκεκριμένο χωριό είχε γίνει γνωστό για την ιστορία που πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη, Sugartown - Οι γαμπροί (2006). Ο νικητής των τότε δημοτικών εκλογών και νυν δήμαρχος -σε κάποιο παράθυρο τον πήρε προχθές το μάτι μου- είχε υποσχεθεί προεκλογικά ότι θα βρει νύφες στους άντρες του χωριού το οποίο υποφέρει από έλλειψη γυναικών. Για να τηρήσει την υπόσχεση του αυτή και αφού εξετάζει διάφορες λύσεις τελικά ταξιδεύει μαζί με τους πρώτους εθελοντές ως το Κλιν της Ρωσίας για να προσκαλέσουν γυναίκες να επισκεφτούν την Ζαχάρω με απώτερο σκοπό να παντρευτούν ντόπιους και να μείνουν για πάντα στο χωριό. Είδα την ταινία με προσδοκία για χοντρό γέλιο, κάτι που συνέβη τουλάχιστον για ένα μεγάλο διάστημα της, αλλά η αλήθεια είναι ότι από ένα σημείο και μετά παρασύρθηκα από την αγωνία των ανθρώπων αυτών να βρουν το έτερο ήμισυ και το γέλιο μου περιορίστηκε αρκετά.

Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Dialectus Festival στην Ουγγαρία. Αν δεν με απατά η μνήμη μου -αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος που θυμάται ή γνωρίζει καλύτερα- ήταν και η τελευταία κριτική του Μπάμπη Ακτσόγλου στο Αθηνόραμα.

Speed Racer των Watchowski Brothers. Παρατήρησα μία έντονη αρνητική διάθεση από κριτικούς και κοινό για την ταινία αυτή, με την οποία θα διαφωνήσω. Οκ η ιστορία δεν έχει να προσφέρει τίποτα είναι αφελής και παιδική αλλά δεν κατάλαβα από πότε το θέαμα και η οπτικοακουστική ικανοποίηση έπαψαν να μετράνε. Οι Watchowski νομίζω ότι έχουν πιάσει τον παλμό του σύγχρονου κινηματογράφου και θα δώσουν και άλλες ωραίες ταινίες. Εδώ φέρνουν στη μεγάλη οθόνη ένα παλιό παιδικό ιαπωνικό κόμικ με ήρωα οδηγό αγώνων αυτοκινήτου. Αν ήμουν 10 χρονών θα ήταν η αγαπημένη μου ταινία. Σήμερα αυτή η γρήγορη και ιδιαίτερα καρτουνίστικη ταινία είναι απλά ένα ευχάριστο δίωρο.

Από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία αυτή η ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ταινία, Eagle vs Shark (2007) του Taika Waititi. Βασισμένη κυρίως στους εκκεντρικούς -για να μην πω ψιλογκαγκά και παρεξηγηθώ- χαρακτήρες και στο βάθος μία ιστορία έρωτα και μία εκδίκησης. Η Lilly εργάζεται σε φαστφουντάδικο και κάθε μέρα την ίδια ώρα ακριβώς περιμένει να εμφνιστεί ο Jarrod με σκοπό να τον πλησιάσει όσο γίνεται περισσότερο. Ο Jarrod αρχικά αγνοεί την υπαρξή της και το μυαλό του είναι κολλημένο στην εκδίκηση που θέλει να πάρει από το νταή του σχολείου, ο οποίος επιστρέφει στα πάτρια εδάφη μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Ο Jarrod τελικά θα γνωρίσει τη Lilly και μία σειρά από τραγελαφικές καταστάσεις θα λάβουν χώρα.

Υποψηφιότητα στο Sundance και βραβεία σε 2-3 άλλα μικρότερης εμβέλειας φεστιβάλ. Προβολή και στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας αν θυμάμαι καλά.

Πρέπει να πω ότι περίμενα χειρότερα από το Πρώτη φορά νονός (2007) της Όλγας Μαλέα. Όχι δηλαδή ότι είναι και κάτι το ιδιαίτερο αλλά το είδα σχετικά ευχάριστα. Ειδικά αν αναλογιστούμε τις παλαιότερες δημιουργίες της σκηνοθέτιδας, μάλλον αυτή τη φορά υπήρξε βελτίωση. Ενδεχομένως αυτό να οφείλεται και στην ενδιαφέρουσα και σε κάποιο βαθμό αυτοβιογραφική ιστορία του Νίκου Παπανδρέου σχετικά με τον πιτσιρικά γιο πολιτικού που πάει στην Κρήτη για να “διεκπεραιώσει” μία βάφτιση, την ώρα που οι ντόπιοι περίμεναν τον πατέρα του και έτσι ο μικρός εκτός από νονός καλείται να παίξει και το ρόλο του πολιτικού. Παρόλα αυτά η τηλεοπτική αντιμετώπιση των πραγμάτων δεν λείπει ούτε από εδώ. Ίσως να με επηρεάζουν και οι οικίες φάτσες που έχουν φθαρεί τόσο πολύ από τα σίριαλ. Τουλάχιστον τα πιτσιρίκια έδιναν μία σχετική φρεσκάδα.

Wristcutters: A Love Story (2006) του Goran Dukic. Αν μπορεί κάποιος ας μου εξηγήσει πως γίνεται μία τόση όμορφη ταινία και αφού περιπλανήθηκε σε τόσα φεστιβάλ να βρει τελικά περιορισμένη διανομή σε Αμερική και Αγγλία μόνο και να καταλήξει 2 και βάλε χρόνια μετά την πρώτη της προβολή -στο Sundance Film Festival- να κυκλοφορήσει σε dvd στην Αμερική. Αν κάποια εταιρία έχει κανονίσει την προβολή της και στην Ελλάδα τότε πιάνομαι αδιάβαστος αλλά και πάλι η καθυστέρηση θα είναι πρωτοφανής. Εκτός αν πάλι άρεσε μόνο σε εμένα…

Το ξέρατε ότι ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών υπάρχει το μέρος που πάνε οι αυτόχειρες; Σε αυτή την έξυπνη ιδέα του συγγραφέα Etgar Keret βασίζεται η ταινία και πιο συγκεκριμένα στην ιστορία Kneller’s Happy Campers από το βιβλίο The Bus Driver Who Wanted To Be God & Other Stories. Tο γεγονός ότι σενάριο κάνει κάποια κοιλιά και τέλος του δεν ήταν αυτό ακριβώς που θέλαμε δε μειώνει καθόλου αυτή την υπέροχη ιστορία. Για το cast τι να πω; και μόνο η παρουσία του Tom Waits αρκεί. Πολύ καλοί και οι Patrick Fugit -ο μικρός από το Almost Famous (2000)-, η κούκλα Shannyn Sossamon και o Shea Whigham, ο χαρακτήρας του οποίου στην ταινία βασίζεται εμφανώς στον Eugene Hutz τραγουδιστή των Gogol Bordello οι οποίοι με τη σειρά τους πρωταγωνιστούν στο soundtrack. Και αν κάποιος δει την ταινία και δεν κολλήσει με το Through the Roof ‘n’ Underground ας έρθει να μου το πει.

Cinema, Aspirinas e Urubus (2005) του Marcelo Gomez. Ενώ η Ευρώπη φλέγεται από το Β παγκόσμιο πόλεμο, ένας Γερμανός υπάλληλος φαρμακευτικής εταιρίας διασχίζει την ήσυχη Βραζιλία με σκοπό να πουλήσει τις ασπιρίνες που έχει στην καρότσα του φορτηγού του . Για τη διαφήμιση του προϊόντος του μάλιστα χρησιμοποιεί μία εκθαμβωτική κινηματογραφική μηχανή που εντυπωσιάζει με τις προβολές της τους πάντες στη βραζιλιάνικη ύπαιθρο. Καλή ταινία που φοβάμαι όμως ότι θα ξεχάσω γρήγορα.

Πληθώρα διακρίσεων μεταξύ των οποίων Cinema Prize of the French National Education System στις Κάννες και συμμετοχή στη Θεσσαλονίκη το 2006.

Θεότρελη νορβηγική (!) παρωδία των ταινιών Kill Bill το Kill Buljo (2007) του Tommy Wirkola αποδεικνύει ότι Σκανδιναβοί έχουν χιούμορ το οποίο μάλιστα μπορεί να φτάσει στα όρια του γραφικού. Μην σας ξεγελάει η χώρα προέλευσης, αν και ανώτερη από τις αντίστοιχες αμερικανιές δεν παύει να είναι μία κλασική παρωδία με όλα τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν. Αστεία χοντράδες που συχνά φλερτάρουν με το γελοίο και την αηδία και αναφορές σε άλλες ταινίες που καλό είναι να έχεις δει, όπως τα Kill Bill φυσικά, αλλά και πληθώρα άλλων, από Karate Kid, Lara Croft και άλλα συναφή έως και το The Shining (1980) του Stanley Kubrick. Αν δεν είστε καθόλου για τέτοια φάση μην την αναζητήσετε ούτε από περιέργεια, αν όμως ξεκαρδίζεστε με ηλίθιες παρωδίες τότε είναι must.

Ανεξάρτητα από το πόσο άρεσε στον καθένα το Τσίου (2005) είναι γεγονός ότι ο Μάκης Παπαδημητράτος άφησε αρκετές υποσχέσεις για τη συνέχεια. Οι οποίες προς το παρόν δεν εκπληρώθηκαν, κατά την αποψή μου, με τους Κλέφτες (2007).

Ο Παπαδημητράτος έχει ένα καλό, δηλαδή μπορεί να έχει κι άλλα ο άνθρωπος αλλά έχει σίγουρα αυτό: σκιαγραφεί πολύ καλά ορισμένους χαρακτήρες - τύπους που όλοι έχουμε συναντήσει ή που μας θυμίζουν σε κάποιο βαθμό ένα γνωστό μας ή σε ορισμένους ακόμα και τον εαυτό τους. Έτσι κι εδώ η ταινία ξεκινάει άψογα με την παρουσίαση των δύο ψιλόμπαφόβιων κλεφτρονιών που ωραία υποδύονται ο ίδιος ο Παπαδημητράτος και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής. Η συνέχεια όμως με την κυρίως ιστορία της ταινίας αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, χωρίς να μπορώ να πω ξεκάθαρα αν μου φταίει η ίδια η ιστορία ή η σκηνοθεσία ή οι ερμηνείες των Πέτρου Λαγούτη και Μυρτώς Αλικάκακη ή όλα μαζί. Ίσως να φταίνε οι υψηλές προσδοκίες ή τελικά το ότι οι χαρακτήρες των Λαγούτη - Αλικάκη δεν είναι τύποι που έχω συναντήσει στο δρόμο.