Hulk
Ιανουάριος 31, 2008
Ευχάριστη έκπληξη χθες στην T.V. το Hulk (2003) του Ang Lee. Από τις αγαπημένες μας ταινίες με σούπερ ήρωες. Και δεν το λέω απλά επειδή την έχει σκηνοθετήσει ο πολυδιάστατος και αναμφισβήτα σπουδαίος αυτός δημιουργός. Για παράδειγμα προχθές το Brokeback Mountain (2005) το έθαψα, το Crouching Tiger Hidden Dragon (2000) δεν με ενθουσίασε ποτέ -θεωρώ τα παρεμφερή δημιουργήματα του Yimou Zhang πολύ ανώτερα- και το Se, jie (2007) δεν το έχω δει ακόμα. Απλά το Hulk μου άρεσε πολύ και ακόμη προσπαθώ να καταλάβω γιατί είναι τόσο υποτιμημένο. Δεν θέλω να πω πολλά παραθέτω μόνο ένα σημείο διαλόγου του Nick Nolte και του Eric Banna (πατέρας προς γιο Hulk) που αξίζει όσο 10 από τις άλλες χαζοταινίες που σπάνε τα ταμεία με δύο τρία βλακώδη εφφέ την ώρα που αυτή η σπουδαία ταινία πάει άπατη.
Dr. David Banner (Father)-Think about all those men out there in their uniforms barking and swallowing orders, inflicting their petty rule over the entire globe! Think of all the harm they’ve done! To you! To me! To humanity! And know this: that we can make them and their flags and their anthems and their governments disappear in a flash!
You and me.
Bruce Banner (Hulk)-I’d rather die.
Dr. David Banner (Father)-Oh, that’s your answer? Then indeed you shall die and be reborn a hero of the kind that walked the earth long before the pale religions of civilization infected humanity’s soul!
Πρόκειται για 11 ασπρόμαυρα φιλμάκια που όλα σχετίζονται με τον ένα η τον άλλο τρόπο με τον καφέ και το τσιγάρο τα οποία παρουσίασε ο Jim Jarmusch ως ταινία με τον αυτονόητο τίτλο Coffee and Cigarettes (2003). Αν και το 2003 είναι σχετικό καθώς το πρώτο από αυτά είχε γυριστεί το 1986 -Strange To Meet You- και είχε ήδη προβληθεί όπως και τα δύο επόμενα το Twins του 1989 και το Somewhere In California του 1993. Σε γενικές γραμμές όλα τα φιλμακια μου άρεσαν και αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια μάλλον θα ήταν τα Cousins? με τον Steve Coοgan και Delerium με τον Bill Murray. Πολύ καλή πάντως και η Kate Blanchett στο Cousins. Εκτώς από αυτούς που αναφέρθηκαν, στην ταινία συμμετέχουν πολλοί ακόμα διάσημοι ηθοποιοί αλλά και τραγουδιστές.
Bad Santa (2003) του Terry Zwigoff. Τι καλύτερο τέτοιες μέρες από μία ταινία με το μεγαλύτερο ρεμάλι Άγιο Βασίλη που έχετε φανταστεί ποτέ; σίγουρα όχι μία από τις κλασσικές χαζοχαρούμενες βλακόχριστουγεννιάτικες ταινίες. Δεν ξέρω αν είναι όντως τόσο καλή αν απλά είμαι περίπτωση και έχω γελάσει τόσο και τις δύο φορές που την έχω δει. Ίσως να φταίει και ο Billy Bob Thornton που μου αρέσει αρκετά και σε αυτή την ταινία είναι απολαυστικός, στο ρόλο απατεώνα με ιδιαίτερη αδυναμία στο ποτό και στις γυναίκες, που πιάνει δουλειά ως Άγιος Βασίλης σε εμπορικά κέντρα ώστε να μπορεί μαζί με το νάνο συνεργό του, που παριστάνει το βοηθό-ξωτικό, να τα ξαφρίζει. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να ποζάρει σε εκατοντάδες φωτογραφίες με παιδάκια που το καθένα του λέει τι θέλει για τα Χριστούγεννα. Ώσπου εμφανίζεται ένα πραγματικά ξεχωριστό…
Άψογος συγχρονισμός χθες στην T.V. αφού τη στιγμή που τελείωνε στην κρατική το Clerks (1994) του Kevin Smith, άρχιζε σε άλλο κανάλι το Bad Santa (2003) αλλά για αυτό θα σας πω αύριο. Οι “Υπάλληλοι” μία ταινία που πραγματικά άφησε εποχή και έγραψε για πάντα τα ονόματα Jay and Silent Bob στα βιβλία της ιστορίας του σινεμά. Από το πουθενά ο Smith και με ελάχιστα χρήματα φτιάχνει ένα ασπρόμαυρο αριστούργημα, γυρισμένο στο μαγαζί στο οπόιο και ο ίδιος ήταν υπάλληλος. Πολύ γέλιο και αμέτρητα αστεία γύρω από το sex, ιστορικοί διάλογοι και απίθανοι χαρακτήρες. Δεν φαντάζομαι ότι θα είναι πολλοί αυτοί που διαβάζουν αυτές τις γραμμές και δεν έχουν δει την ταινία, αν πάντως κάποιοι δεν την έχετε δει ακόμα τρέξτε να τη βρείτε.
Ξανακόλλησα χθες στην T.V. με τον Hannibal Lecter και αυτή τη φορά με το ομώνυμο Hannibal (2001) του Ridley Scott. Θα γίνω πάλι κουραστικός λέγοντας ότι μετά το The Silence of The Lambs (1991) οτιδήποτε άλλο σχετικό θα ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία. Αλλά νομίζω ότι το πόνημα του Scott άδικα έφαγε τόσο κράξιμο όταν προβλήθηκε στις αίθουσες. Δεν ήταν και τόσο κακό. Ειδικά τα κομμάτια της ταινίας στην Ιταλία τα βρήκα πολύ καλά. Το τέλος είναι τραβηγμένο όσο δεν πάει -για να μην πω βλακώδες- αλλά δεν καταδικάζει την ταινία. Μέτριοι οι Julian Moore και Ray Liotta, δυνατός όπως πάντα ο Anthony Hopkins αλλά και ο αγνώριστος Gary Oldman.
Έχω πει να μη βλέπω ταινίες στη T.V. με διακοπές για διαφημίσεις, ειδήσεις κτλ. Πέτυχα χθες στην κρατική όμως το The Royal Tenebaums (2001) του Wes Anderson και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Και πως να αντισταθείς σε ένα πραγματικό αριστούργημα; τι να λέμε τώρα; σκηνοθεσία; σενάριο; καστ; ερμηνείες; η ταινία είναι απλά άψογη. Και φυσικά την παράσταση κλέβει ο Ινδός!
Κόλλησα χθες στην T.V. με το Red Dragon (2002) του Brett Ratner. Παρότι το είχα ξαναδεί στο σινεμά, είχα διαβάσει πρόσφατα το βιβλίο του Thomas Harris, είχα δει παλαιότερα το ανώτερο Manhunter (1986) του Michael Mann και γνωρίζω καλά ότι δεν συγκρίνεται με το The Silence of the Lambs του Jonathan Demme είδα τον “Κόκκινο δράκο” με ενδιαφέρον και μου άρεσε αρκετά. Γενικά οι ταινίες με θέμα serial killer με τραβάνε αρκεί να διατηρούν ένα επίπεδο.
Είδα χθες για πολλοστή φορά το Blade (199 
του Stephen Norrington. Ο Wesley Snipes σε μεγάλες φόρμες, ξεπηδάει από τις σελίδες της Marvel στην οθόνη, ως Blade - Daywalker, μισός άνθρωπος και μισός vampire γίνεται στόχος από τους ηγέτες των βρυκολάκων ώστε να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν την διπλή αυτή ιδιότητα και τα χαρίσματα που του προσδίδει ενώ αυτός εκτός του ότι τους χαλάει τα σχέδια προσπαθεί να τους εκδικηθεί καθότι είναι οι υπεύθυνοι για τη διπλή του φύση. Ένα πραγματικό must see για τους fan του είδους. Μυθική η σκηνή στην αρχή της ταίνιας στο club όπου διασκεδάζουν οι βρυκόλακες υπό τους ήχους του Confusion.
