Xωρίς πολλά σχόλια και εισαγωγές από εμάς ακολουθεί η λίστα για την ψηφοφορία του seagazing που μας έστειλε ο φίλος Fauntleroy,τον οποίο ευχαριστούμε για τη συμμετοχή μέσω του blog μας. Τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθούν η λίστα του ΤΟRE και η δική μου.
Η παρακάτω λίστα και τα σχόλια είναι ο τρόπος που είδα εγώ την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, όπως καθρεφτίστηκε αυτή στα δικά μου μάτια,φιλτραρισμένη από τις δικές μου εμπειρίες και τα δικά μου ψυχοσωματικά βιώματα. Κάθε παρατήρηση και διαφωνία είναι δεκτή, μέσα στα πλαίσια της αγάπης για τον Κινηματογράφο.
1. MEMENTO (Chris Nolan, 2000)
Δαιδαλώδες αλλά τόσο απλό και κοφτό εντρύφημα στην πολυστρωματικότητα, περιπλοκότητα,εμμονοληψία, αυτοκαταστροφή και εν τέλει οικειοθελή και ενσυνείδητη αυταπάτη του ανθρώπινου νου, που συνεχώς ζητάει νόημα και σκοπό ύπαρξης, ακόμα και με το τίμημα της ίδιας τους της αυτογνωσίας. Βασισμένος στο διήγημα του αδερφού του Memento Mori (Θυμήσου πως πρέπει να πεθάνεις),ο Christopher Nolan χτίζει πάνω σε μια ευφυή ιδέα ένα αριστουργηματικό αψεγάδιαστο σενάριο, το οποίο σκηνοθετεί με απαράμιλλη επιμέλεια και δεξιοτεχνία ως ένα μυστηριώδες μείγμα Neo-noir και thriller,δημιουργώντας την προσωπική αγαπημένη μου ταινία της δεκαετίας που φεύγει.
2. OLDBOY (Chan Woo Park, 2003)
Σοκαριστικό και συγκλονιστικό, classily βίαιο, ένας καμβάς ζωγραφικής γυμνός, στιγματισμένος καλλιτεχνικά μόνο με κόκκινο γυαλιστερό αίμα. Ντυμένο με μουσική άλλοτε συγκινητική, άλλοτε οργιαστική, μα πάντα υπέροχη, η ταινία είναι για μερικούς μια δίχως νόημα εντυπωσιακή ιστορία εκδίκησης, που σοκάρει μονάχα για να σοκάρει. Είναι, ωστόσο, κάτι πολύ παραπάνω: μια απογείωση του ανθρώπινου πόνου μέσα από την ανάμνηση και τη μνήμη, μια σκληρή και, δυστυχώς, όπως η ίδια η ζωή αποδεικνύει, αισθητικά ρεαλιστική(ναι,το πιστεύω αυτό) προσέγγιση της αγάπης, του πόθου και της απομόνωσης. Και μόλις φτάνω στο εκθαμβωτικό τέλος του, με τις σκέψεις μου χαοτικές και τα συναισθήματά μου πυρετικά,συνειδητοποιώ πως η ταινία αυτή καταλήγει εκεί που κατέληξε, με διαφορετικό τρόπο, το Memento: στην αμφισβήτηση της ευτυχίας και την αντιπαραβολή της με την ίδια την (επί)γνώση.
3. Mulholland Dr. (David Lynch,2001)
Μια ταινία που μόλις την τέλειωσα την πρώτη φορά, με είχε εξοργίσει με την “επιτήδευση και ακαταληψία της”. Όσο περνούσε, όμως, η ώρα και όσο ζυμωνόταν στο μυαλό μου, τόσο τα κομμάτια του παζλ ενώνονταν, με αποτέλεσμα, και μετά τη δεύτερη θέαση, να τη θυμάμαι ως έναν γοητευτικό, προκλητικό, ονειρικό γρίφο, για τον οποίο απάντηση δε μπορεί να βρεθεί, παρά μόνο εικασία. Έρωτας και ματαιοδοξία, εσωτερικοί δαίμονες και φαινομενική λάμψη που μέσα της κρύβει τη σαπίλα, όλα δοσμένα σε μια ταινία που κυλάει σαν…όνειρο!
4. No Country for Old Men(Coen Bros,2007)
Ακόμα μια ταινία που χρειάστηκε δεύτερη θέαση για να την εκτιμήσω πραγματικά. Και πάλι βία, και πάλι κυνήγι της επιτυχίας και του χρήματος, αίμα και ποδοβολητό, αλλά με έναν ύπουλο μελαγχολικό τρόπο, που δεν εκρήγνυται ποτέ, αλλά τελειώνει με την καταθλιπτική εξομολόγηση ενός γέρου ανθρώπου, του πραγματικού πρωταγωνιστή της ταινίας, που προσωπικά με άγγιξε λες και ήμουν άνθρωπος της τρίτης ηλικίας. Έχουν θέση αυτοί οι άνθρωποι, οι κουρασμένοι, μπουχτισμένοι από την πίκρα και τη γλύκα της ζωής, σε έναν κόσμο που τον βλέπουν να γκρεμίζεται και να χτίζεται ακατάσχετα και ξεδιάντροπα, χωρίς να τους ρωτάει κανείς; Και το κυριότερο, θέλουν, μπορούν να κάνουν κάτι να τον αλλάξουν, ή θα τον αφήσουν μέχρι να βρεθούμε εμείς στα παπούτσια τους, αδύναμοι κρίκοι σε έναν αδυσώπητο φαύλο κύκλο;
5. There Will Be Blood (Paul T. Anderson,2007)
Ξεκινώντας με έναν βουβό, αριστουργηματικό τέταρτο(ή 20λεπτο,δε θυμάμαι!:Ρ), ο Άντερσον γράφει και σκηνοθετεί ένα πορτραίτο υπερφίαλου, επηρμένου μεγαλομανή ανθρώπου που τελικά, αναπόφευκτα, αυτοκτονεί συναισθηματικά, ένα πορτραίτο που εγώ προσωπικά το συγκρίνω μόνο με τον Κέιν και τον Μπάρι Λίντον. Όλα περνάνε από τον μύλο του: θρησκεία, οικογένεια, κοινωνία, χρήμα, δύναμη και ο ίδιος ο άνθρωπος ως δύναμη και ποιότητα. Και, προφανώς, η κορυφαία ερμηνεία της δεκαετίας μας και μια από τις 10 κορυφαίες όλων των εποχών, η μονολιθικών διαστάσεων και προδιαγραφών, ασυναγώνιστη, ανυπέρβλητη, larger-than-life σάρκωση του πρωταγωνιστή από τον αξεπέραστο Daniel Day Lewis, που από μόνη της δίνει στην ταινία μια-δυο κλάσεις παραπάνω και την κατατάσσει τόσο υψηλά.
6. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)
Ένα αργόσυρτο, νωχελικό, ελεγειακό western, χωρίς πιστολίδι και ανθρωποκυνηγητά, αλλά που αναβλύζει πόνο και μελαγχολία σε όλη του τη διάρκεια, μέσα από πανέμορφα πλάνα και την αιθέρια μουσική του Nick Cave. Εξαιρετικές ερμηνείες από όλους, απλή υπόθεση που ξέρουμε εξ αρχής πού καταλήγει, χωρίς κάποιο πανανθρώπινο μήνυμα, αλλά με κάλλος και ευαισθησία, αισθητικά δοσμένη, και ένα τέλος που (απορώ κι εγώ για τον εαυτό μου) και τις 3 φορές που την παρακολούθησα, με έκανε να βουρκώσω!
7. Dolls (Takeshi Kitano, 2002)
Ποιητικός σπαραγμός, παραδεισένια φωτογραφία,εκτυφλωτικά χρώματα, μαγευτική μουσική, κάνουν την ταινία του αλλοπρόσαλλου Κιτάνο, έναν σουρεαλιστικό ύμνο στο υπερβατικό ωραίο, την ακραία και ανεκπλήρωτη αγάπη, που ως άλλος μαριονετίστας καθοδηγεί άκαρδα και βασανιστικά όποιον δύσμοιρο βρεθεί στις άθραυστες κλωστές της.
8. Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom(Ki Duk Kim, 2004)
Φιλοσοφικά αποτυπωμένη ποίηση, μυσταγωγία, αποκρυφισμός, αλληγορία, ομορφιά. Η ταινία αυτή κυλάει σαν ιεροτελεστία και αναδεικνύει την μονιμότητα και κυκλικότητα της ύπαρξης γενικότερα, μέσα από σαγηνευτικούς συμβολισμούς από τη βουδιστική θρησκεία και από υπέροχα πλάνα, περιπλέκοντας θέματα που καλύπτουν κάθε άνθρωπο: αγάπη, αυτοκυριαρχία, πίστη, αυτογνωσία, ζωή.
9. Shi mian mai fu (Yimou Zang, 2004)
Μια εντυπωσιακή πολεμική χορογραφία, υπέροχα σκηνοθετημένη, χάρμα οφθαλμών, που λέμε!Πανέμορφα τοπία, χρώματα, μουσική, και ένα ερωτικό τρίγωνο-καταδίωξη,που καταλήγει σε ένα αγαπημένο φινάλε, γεμάτο λυρισμό και συναίσθημα.
10. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)
Το στομάχι γίνεται ένας σφιχτός ναυτικός κόμπός. Το στόμα σουφρώνει από αποστροφή και δυσαρέσκεια, αποτροπιασμένο από το σοκαριστικό θέαμα. Οι ιστορίες τριών ανθρώπων, τριών Προμηθέων αλυσοδεμένων στους βράχους των δικών τους ανίκητων παθών, σε μια ταινία που σου χαλάει τη μέρα αλλά σου θυμίζει την πραγματικότητα.
11. The Dark Knight(Chris Nolan,2008)
Η αναπαράσταση του απόλυτου χάους της πόλης, της ανασφάλεια, του κινδύνου και του τυχοδιωκτισμού που καραδοκούν σε κάθε βήμα μας, έτοιμα να μας γονατίσουν. Gothic μυστηριακή ατμόσφαιρα, τέλεια κατάδειξη του ανθρώπινου σκότους, άψογες σκηνές δράσης, ένα εξαιρετικό διαπεραστικό soundtrack από τον Hans Zimmer και η μεγαλειώδης ερμηνεία του αδικοχαμένου Λέτζερ,ως η προσωποποίηση της υπέρτατης παράνοιας:χάος μόνο για το χάος.
12. Lord of the Rings:The Return of the King(Peter Jackson, 2003)
Το αριστούργημα του Τόλκιν σε μια όσο το δυνατόν πιο ισάξια μεταφορά. Το τρίτο μέρος είναι απλά το εξαίσιο επιστέγασμα μιας συναρπαστικής μυθολογίας, ενός σύγχρονου παραμυθένιου έπους που διεισδύει σε έναν κόσμο σαν κι εκείνον που υπάρχει στα όνειρα και τους εφιάλτες μας.
13.The Lives of Others (von Donnersmack, 2006)
Ταινία που μπαίνει στο μεδούλι σου και σε κάνει να δεις τα πράγματα από μέσα, με πανίσχυρο θέμα και μήνυμα. Η καλλίτερη ευρωπαική που έχω δει σε αυτήν τη δεκαετία.
14. Gran Torino(Clint Eastwood, 2008)
Συγκινητικό,άμεσο,αντισυμβατικό, πνευματώδες και με έναν αγέρωχο Κλιντ να σε κάνει ό,τι θέλει. Η αυλαία μιας εποχής, η άρνηση υποταγής,η προσπάθεια για αλλαγή, ακόμα και την τελευταία στιγμή, από έναν άνθρωπο σκληρό που θέλησε επιτέλους να προσφέρει.
15. Wall-E (Andrew Stanton, 2008)
Η κορυφαία ταινία της θαυματουργικής Pixar, μια Οδύσσεια σε animation,ένα ταξίδι στην παιδικότητα, τον έρωτα, τον άνθρωπο, μέσα από τα μάτια ενός λαμαρινένιου πλάσματος.
16. Inglourious Basterds(Quentin Tarantino, 2009)
Διάλογοι Ταραντίνο, μουσική Μορικόνε, αναφορές στα κορυφαία σπαγκέτι του Λεόνε, αναρχικό και απογειωτικό χιούμορ, σμπαράλιασμα της πολιτικώς ορθής ιστορίας…Με άλλα λόγια η καλλίτερη ταινία του “τρελλού” για τη δεκαετία αυτή.
17. Crash(Paul Haggis.,2004)
Σπαραξικάρδιο δράμα για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, που μέσα από διάφορες ιστορίες αναδεικνύει το δυσβάσταχτο ψυχικό άλγος των ανθρώπων που νοιώθουν ξένοι και τις τραγικές σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον.
18. Sideways (Alexander Payne,2004)
Μια ταινία που απολαμβάνεις με όλες σου τις αισθήσεις! Μια περιήγηση στον μαυλιστικό κόσμο της οινικής εμπειρίας, μια μέθεξη που σε ζαλίζει και σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο με πονηρά αναίτια γελάκια, ανάμεσα στα προβληματισμένα βλέμματα της καθημερινότητας…Όπως ένα ποτήρι καλό κρασί!
19. V for Vendetta(James Mc Teigue, 2005)
Με σοφές πινελιές από 1984 και Θαυμαστό Νέο Κόσμο, η επανάσταση εμφανίζεται στην οθόνη μέσα από φωτιά και αμόνι, πάθος και αγάπη για την ελευθερία,στιλιζαρισμένους διαλόγους και Matrix-like μάχες.
20. Cast Away(Robert Zemeckis, 2001)
Η απόλυτη μοναξιά και εγκατάλειψη μέσα από το απόλυτο οne-man-show. Οι απλοϊκές προσπάθειες ενός ανθρώπου να επιβιώσει,αυτές που θα κάναμε όλοι μας, χωρίς καν μουσική στη μεγαλύτερη διάρκεια, παρά μόνο με την ψυχολογική συμμετοχή για τον άμοιρο ναυαγό, προσωπικά με μαγνήτισαν και με ταξίδεψαν στην ερημιά…Εκεί που όλοι μας ζούμε κάθε μέρα, χωρίς μερικές φορές ούτε έναν Wilson να μας κάνει παρέα.
Και μερικές που, δυστυχώς, δεν τα κατάφεραν:Sin City, Brokeback Mountain, Das Weisse Band, The Prestige, Die Welle, Letters form Iwo Jima, Mystic River, Guizi Lai Le, Zatoichi, Ratatouille, Spirited Away, Okuribito, Road to Perdition, Saw, The Incredibles, Unbreakable, Xin jing cha gu shi, Vals Im Bashir, Kill Bill, Gangs of New York, Million Dollar Baby, Zodiac, Matchpoint
Για δεύτερη φορά φιλοξενούμε ένα κείμενο που δεν είναι δικό μας αλλά γράφτηκε από έναν επισκέπτη του blog. Αυτή τη φορά την τιμή μας έκανε ο συνblogger Costello, ο οποίος διατηρεί αυτή την περίοδο το blog 
Tη στιγμή που αρκετά εκατομμύρια σινεφίλ περιμένουν το επόμενο, πολυαναμενόμενο βήμα ενός τρομερού παιδιού του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά, ας θυμηθούμε τι δημιούργησε δεκατέσσερα χρόνια πριν, όταν πολύ λίγοι τον ήξεραν, όταν το Χόλλυγουντ τον είχε φτυμένο αλλά και ο ίδιος με τη σειρά του είχε γράψει στα απ’ αυτά του κάθε «Ακαδημία». Το βήμα είναι το PUBLIC ENEMIES, το παιδί είναι ο Μάικλ Μαν κι αυτό που δημιούργησε δεκατέσσερα χρόνια πριν ονομάζεται ΕΝΤΑΣΗ και για μένα ανήκει πραγματικά στα τέσσερα ωραιότερα όνειρα του σελιλόιντ που εμφανίστηκαν στη δεκαετία του ’90 (αν μου πείτε να θυμηθώ κι άλλα, θα πω ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟΥΣ, AMERICAN BEAUTY και ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ). Υπερβολή;;; Μπορεί, είναι πάρα πολύ πιθανό. Αυτό που γνωρίζω όμως εγώ είναι ότι από τη στιγμή που είδα να ξεδιπλώνεται μπροστά μου ο κόσμος που δημιούργησε η γραφή και η σκηνοθετική ματιά του Μαν με κέρδισε σε χρόνο ρεκόρ.
Δύο φίλοι ταξίδεψαν στο Βερολίνο για το πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου και μέσω του blog τους ζήτησα να μας μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους. Ο ένας -basu- το έκανε άμεσα σε μορφή σχολίου στο post στο οποίο τους απηύθυνα την πρόσκληση και τα όσα μας έγραψε θα τα βρείτε 
