Charlie Wilson’s War

Μετά το υποτιμημένο, κατά τη γνώμη μου, Closer (2004) ο Mike Nichols επανήλθε με το Charlie’s Wilson War (2007). Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο πίσω από την “κρυφή” στήριξη των Η.Π.Α. προς στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της διαμάχης του τελευταίου με την Ε.Σ.Σ.Δ. Το όλο θέμα αντιμετωπίζεται με αρκετά ανάλαφρο ύφος γεγονός που βοηθάει την παρακολούθηση της ταινίας αλλά παράλληλα αποφεύγει έτσι να βάλει το μαχαίρι βαθιά μέχρι το κόκαλο και κοντεύει να ανακυρήξει σε αγία τριάδα τα πιόνια που βρέθηκαν πίσω από αυτή την ιστορία, δηλαδή τον κατάσκοπο της CIA, τον ήρωα πολιτικό και τη μεγαλύτερη του οπαδό, χορηγό και όχι μόνο. Η αποδόμηση των χαρακτήρων που επιχειρείται στην ταινία περισσότερο συμπαθείς τους κάνει στο θεατή, καθώς συνειδητοποιεί ότι είναι και αυτοί κοινοί θνητοί. Ευτυχώς που υπάρχει η αναφορά στο ρόλο του πράκτορα Gust Avrakotos - σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα- στην κατάλυση της δημοκρατίας και την άνοδο της χούντας το 1967 στην Ελλάδα, για να κρατηθούν κάπως τα προσχήματα. Αυτό που απέφυγε να μας πει ήταν τι απέγινε ο διάδοχος του…

Στους βασικούς ρόλους οι Tom Hanks ως γερουσιαστής Wilson, Philip Seymour Hoffman ως ελληνοαμερικάνος πράκτορας της CIA και Julia Roberts ως κυρία Herring. Καλή χημεία ανάμεσα στους 2 πρώτους, σε κάποιες φάσεις χάζευα τους γρήγορους διαλόγους τους, αλλά τόσες φορές τους έχουμε δει, δεν προσφέρουν κάτι το πολύ διαφορετικό εδώ. Η Amy Adams μάλλον αξίζει περισσότερο μία αναφορά, στο ρόλο της βοηθού του γερουσιαστή.

Καλή παρουσία στις χρυσές σφαίρες με αρκετές υποψηφιότητες. Κατά τα λοιπά βραβεία και υποψηφιότητες για τον Hoffman μεταξύ των οποίων και για OSCAR β αντρικού.

Sugartown - Οι γαμπροί

Μετά τις καταστροφές του Αυγούστου όποιος ακούει Ζαχάρω Ηλείας ή κάποιο άλλο κοντινό χωριό το μυαλό του πάει στις φωτιές. Πριν από αυτό όμως το συγκεκριμένο χωριό είχε γίνει γνωστό για την ιστορία που πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη, Sugartown - Οι γαμπροί (2006). Ο νικητής των τότε δημοτικών εκλογών και νυν δήμαρχος -σε κάποιο παράθυρο τον πήρε προχθές το μάτι μου- είχε υποσχεθεί προεκλογικά ότι θα βρει νύφες στους άντρες του χωριού το οποίο υποφέρει από έλλειψη γυναικών. Για να τηρήσει την υπόσχεση του αυτή και αφού εξετάζει διάφορες λύσεις τελικά ταξιδεύει μαζί με τους πρώτους εθελοντές ως το Κλιν της Ρωσίας για να προσκαλέσουν γυναίκες να επισκεφτούν την Ζαχάρω με απώτερο σκοπό να παντρευτούν ντόπιους και να μείνουν για πάντα στο χωριό. Είδα την ταινία με προσδοκία για χοντρό γέλιο, κάτι που συνέβη τουλάχιστον για ένα μεγάλο διάστημα της, αλλά η αλήθεια είναι ότι από ένα σημείο και μετά παρασύρθηκα από την αγωνία των ανθρώπων αυτών να βρουν το έτερο ήμισυ και το γέλιο μου περιορίστηκε αρκετά.

Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Dialectus Festival στην Ουγγαρία. Αν δεν με απατά η μνήμη μου -αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος που θυμάται ή γνωρίζει καλύτερα- ήταν και η τελευταία κριτική του Μπάμπη Ακτσόγλου στο Αθηνόραμα.

Κλέφτες

Ανεξάρτητα από το πόσο άρεσε στον καθένα το Τσίου (2005) είναι γεγονός ότι ο Μάκης Παπαδημητράτος άφησε αρκετές υποσχέσεις για τη συνέχεια. Οι οποίες προς το παρόν δεν εκπληρώθηκαν, κατά την αποψή μου, με τους Κλέφτες (2007).

Ο Παπαδημητράτος έχει ένα καλό, δηλαδή μπορεί να έχει κι άλλα ο άνθρωπος αλλά έχει σίγουρα αυτό: σκιαγραφεί πολύ καλά ορισμένους χαρακτήρες - τύπους που όλοι έχουμε συναντήσει ή που μας θυμίζουν σε κάποιο βαθμό ένα γνωστό μας ή σε ορισμένους ακόμα και τον εαυτό τους. Έτσι κι εδώ η ταινία ξεκινάει άψογα με την παρουσίαση των δύο ψιλόμπαφόβιων κλεφτρονιών που ωραία υποδύονται ο ίδιος ο Παπαδημητράτος και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής. Η συνέχεια όμως με την κυρίως ιστορία της ταινίας αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, χωρίς να μπορώ να πω ξεκάθαρα αν μου φταίει η ίδια η ιστορία ή η σκηνοθεσία ή οι ερμηνείες των Πέτρου Λαγούτη και Μυρτώς Αλικάκακη ή όλα μαζί. Ίσως να φταίνε οι υψηλές προσδοκίες ή τελικά το ότι οι χαρακτήρες των Λαγούτη - Αλικάκη δεν είναι τύποι που έχω συναντήσει στο δρόμο.

The Dead Zone

The Dead Zone (1983) του David Cronenberg. Όχι και ο πιο χαρακτηριστικός Cronenberg, καθώς περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το σενάριο του Jeffrey Boam βασισμένο σε βιβλίο του Stephen King ή μάλλον να είμαστε πιο ακριβείς αυτό που τον περιορίζει είναι η ίδια η ιστορία του King. Άσχετο, αλλά αυτός ο τύπος πρέπει να γράφει και στον ύπνο του ή εχει κλωνοποιηθεί. Έριχνα μια ματιά στο πόσες ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές έχουν βασιστεί σε έργα του και παρατήρησα ότι έχουν ήδη ξεπεράσει τις 100.

Στο θέμα μας, ο φιλήσυχος καθηγητής Johnny (Christopher Walken) μετά από ένα συγκλονιστικό τροχαίο παραμένει σε κώμα μερικά χρονάκια και όταν συνέρχεται, η ζωή του, όπως είναι λογικό, έχει αλλάξει τελείως. Εκτός όμως από τις εμφανείς αλλαγές η περιπέτεια αυτή του άφησε ένα χάρισμα, να βλέπει το μέλλον των ανθρώπων που έρχεται σε επαφή μέσα από διάφορα οράματα που έχει όταν τους σφίγγει το χέρι. Όπως είναι φυσικό θα γίνει το πρόσωπο της ημέρας και στη συνέχεια θα του ζητηθεί να χρησιμοποίησει την ιδιότητα του αυτή για διάφορους σκοπούς. Καλή ταινία, παρακολουθείται και σήμερα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρά τα 25 χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη της.

Βραβεία και υποψηφιότητες σε σημαντικά φεστιβάλ του φανταστικού όπως Festival International du Film Fantastique d’Avoriaz στη Γαλλία, Fantafestival στη Ρώμη αλλά και σε Academy of Sience Fiction, Fantasy and Horror Films στην Αμερική και Canadian Society of Cinematographers στην πατρίδα του σκηνοθέτη.

Από το 2002 το ίδιο βιβλίο έχει μεταφερθεί ως σειρά στην T.V. με τον ίδιο τίτλο.

True Romance

Μία από τις καλύτερες αλλά σίγουρα όχι η πιο αντιπροσωπευτική ταινία του Tony Scott το True Romance (1993). Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι το σενάριο υπογράφει ο Quentin Tarantino και η επιρροή του στην ταινία είναι εμφανής ειδικά στους χαρακτήρες. Πολλές κινηματογραφικές αναφορές σε μία ταινία που αρχίζει ως ιστορία αγάπης για να εξελιχθεί απότομα σε παραλήρημα βίας με κορύφωση το απίθανο μακελειό προς το τέλος. Το cast θυμίζει all star game. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους Christian Slater και Patricia Arquette και σε μικρότερες εμφανίσεις Val Kilmer, Dennis Hopper, Brad Pitt, Christopher Walken, Samuel Jackson, Michael Rapaport, Chris Penn, James Gandolfini, Saul Rubinek, Bronson Pinchot, Tom Sizemore και Gary Oldman που κλέβει την παράσταση.

Ήθελα καιρό να γράψω κάτι για τον Tony Scott, αγαπημένο μου mainstream σκηνοθετη. Ειδικά τα 4-5 τελευταία χρόνια με εξαίρεση το μέτριο Deja Vu (2006) έχει κάνει κάποια καταπληκτικά πράγματα. Είτε μιλάμε για τις μεγάλου μήκους Man On Fire (2004) και Domino (2005) είτε για τις μικρού μήκους Agent Orange (2004) και Beat The Devil (2002), με έχει πραγματικά ενθουσιάσει. Και ενώ τόσο καιρό ο μόνος άνθρωπος που είχα διαβάσει να τον αποθεώνει ήταν ο Τάσος Θεοδωρόπουλος από τις σελίδες της κριτικής του στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, χθες διαβάζοντας στο περιοδικό Σινεμά συνέντευξη του Αλέξη Αλεξίου σκηνοθέτη της ταινίας Ιστορία 52 (200 μου δόθηκε η αφορμή να αρπάξω την πρώτη ταινία του Scott που βρήκα μπροστά μου και να την ξαναδώ με σκοπό να γράψω αυτό το post. Τι είπε ο Αλεξίου αιτιολογόντας την επιλογή του Scott ως ένα από τους 5 αγαπημένους του σκηνοθέτες, αντιγράφω κατά λέξη: “Απλά γιατί είναι ο πιο παρεξηγημένος σκηνοθέτης στην Ιστορία της 7ης τέχνης. Εντυπωσιακά άνισος και εντυπωσιακά αφιλόδοξος. Καθαρό ψυχαγωγικό-mainstream σινεμά σχεδόν στα όρια του πειραματισμού! Ή πως αλλιώς να ονομάσει κανείς το στροβοσκοπικό ντελίριο εικονών στο “Δια πυρός και σιδήρου” και στο “Domino”; Και μόνο η φόρμα των ταινιών θα αποτελέσει αντικείμενο μελλοντικής επιστημονικής διερεύνησης” και αναφωνώ: Επιτέλους!

Crónicas

Το Cronicas (2004) του Sebastian Cordero είναι μία σκληρή ταινία, που όσο την παρακολουθείς σου προκαλεί ένα συνεχές σφίξιμο στο στομάχι. Σε τρομάζει με 2 τέρατα. Τον “άνθρωπο” που βασανίζει , βιάζει, σκοτώνει παιδιά και τα θάβει ομαδικά και το κουτί που θυσιάζει ζωές και ψυχές στο βωμό της θεαματικότητας. Η τηλεοπτική κάμερα είναι παρούσα από την πρώτη στιγμή της ταινίας -αποτελεί ουσιαστικά έναν από τους πρωταγωνιστές της άλλης κάμερας, αυτής του Cordero- και κάνει ότι κάνουν πάντα οι τηλεοπτικές κάμερες. Καταγράφει τον πόνο και τη βία. Ισοπεδώνει τα πάντα με μόνο σκοπό μία αποκλειστικότητα, μία υψηλή τηλεθέαση. Καταδικάζει και αθωώνει ανάλογα με την περίσταση. Με πειθήνια όργανα τους μεγαλοδημοσιογράφους και τους λοιπούς νταβατζήδες η κάμερα, φανερή ή κρυφή, τηλεοπτική ή “ρύθμισης κυκλοφορίας” είναι και θα είναι πάντα εκεί για όλους εμάς, απόλυτος και αδιάψευστος κριτής των πάντων. Υπάρχει προφύλαξη; δεν το γνωρίζω. Αφήνω τις ελπίδες μου στην κινηματογραφική κάμερα, αυτή τουλάχιστον να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διεκδικήσει τη σωστή θέση της εικόνας στη ζωή μας. Έστω με προσπάθειες καλών προθέσεων, σαν αυτή του Cordero και ας μην είναι τέλειο το αποτελέσμα.

Μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Sundance και διάφορες άλλες υποψηφιότητες και βραβεία κυρίως στην Κεντρική και Νότια Αμερική.

I Am Legend

I Am Legend (2007) του βιντεοκλιπά Francis Lawrence, σκηνοθέτη που μου είχε αφήσει υποσχέσεις με το Constantine (2005) - μη γελάτε, σας βλέπω. Εδώ όμως μου τα χάλασε ο αγαπητός Francis καθώς οι συγκρίσεις του “Ζωντανού Θρύλου” με τα 28 Days Later (2002) και 28 Weeks Later (2007) είναι αναπόφευκτές και το αποτέλεσμα πολύ κατώτερο. Τα μόνα θετικά η έλλειψη βλακωδών αστεϊσμών που συνηθίζονται από τους Αμερικάνους σε τέτοιου είδους ταινίες και η υποφερτή ερμηνεία του Will Smith. Τα ζόμπι (ή ότι ήταν αυτά) πολύ ψηφιακά και ψεύτικα αλλά το μεγαλύτερο ψέμμα στην ταινία είναι ότι προσπάθησαν να μας πείσουν πως υπάρχει άνθρωπος που γνωρίζει τον Damian Marley και δεν ξέρει τον Bob Marley!

Καθότι η ταινία αποδεικνύεται αδιάφορη θα ασχοληθώ με κάτι πιο ενδιαφέρον, αν και λίγο προσωπικό. Μαθαίνω ότι καλή φίλη από την Ισπανία - γηγενής από την Παμπλόνα- στα πλαίσια της εξάσκησης των ελληνικών της διαβάζει αυτό το blog. Αφού της δώσω τα χαιρετίσματα μου, γιατί έχουμε καιρό να επικοινωνήσουμε, υπόσχομαι, αντιλαμβανόμενος το βάρος της ευθύνης του διπλού εκπαιδευτικού πλέον χαρακτήρα του blog, να χρησιμοποιώ στο εξής περισσότερες από τις 100 λέξεις που περιλαμβάνει το καθημερινό μου λεξιλόγιο. (Όπως καταλάβατε ο εμπλουτισμός του λεξιλογίου ήδη ξεκίνησε - το γηγενής το ξέρω από τα αθλητικά, δεν άνοιξα λεξικό ακόμα)

Videodrome

Το Videodrome (1983) του David Cronenbreg είναι τόσο μπροστά από την εποχή του που μόνο από τα ντυσίματα, τα κουρέματα και τις συσκευές video και T.V. καταλαβαίνεις ότι είναι γυρισμένο το 1982-3. Και είναι μπροστά σε 3 διαφορετικές κατευθύνσεις. Στη βασική του ιδέα, το πόσο πολύ θα έφτανε να επηρεάζει η τηλεόραση τις ζωές μας, στο ίδιο το σενάριο που δεν θα το περιγράψω, αλλά περιλαμβάνει πέρα από τη νοητική επιρροή της τηλεόρασης και σωματική και τέλος στα εφφέ, τα οποία σήμερα μπορεί να φανούν λίγο αστεία σε κάποιον, αλλά μην ξεχνάτε, μιλάμε για 25 χρόνια πριν. Μία ταινία που αρχικά δίνει την εντύπωση ότι είναι άλλο ένα έργο γυρισμένο για τη βιομηχανία των snuff movies αλλά φεύγει πολύ πιο πέρα από αυτό.

Φανταστική η ερμηνεία του James Woods αν και όταν είδα το εξαιρετικό trailer, το μόνο εξτραδάκι του dvd, κατάλαβα ότι το όνομα της εποχής ήταν σίγουρα η Deborah Harry. Όσο για το dvd πρέπει να αναφέρω ότι ο φίλος που μου το δάνεισε μου είπε ότι το είχε αγοράσει με 99 λεπτά! Καινούργιο και από μαγαζι, κανονικά! Λιγότερο από 1 ευρώ για έναν Cronenberg δεν είναι άσχημη επένδυση…

Pixar Short Films Collection - Volume 1

Κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα ξεχωριστό κείμενο για κάθε ένα από αυτά τα ταινιάκια αλλά αφού και η Pixar τα κυκλοφόρησε σε ένα dvd θα τα συμπεριλάβω σε ένα συνοπτικό post. Τα μικρού μήκους animation που περιέχει το dvd αυτό είναι: The Adventures of Andre and Wally B (1984) του Alvy Ray Smith, Luxo Jr. (1986) , Red’s Dream (1987), Tin Toy (1988), Knick Knack (1989) όλα του John Lasseter, Geri’s Game (1997) του Jan Pinkava, For the Birds (2000) του Ralph Eggleston, Mike’s New Car (2002) των Pete Docter και Roger Gould, Boundin’ (2003) των Bud Luckey και Roger Gould, Jack-Jack Attack (2005) του Brad Bird, Mater and the Ghostlight (2006) των John Lasseter και Dan Scanlon, One Man Band (2005) των Mark Andrews και Andrew Jimenez, Lifted (2006) του Gary Rydstrom.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τα δείτε, τόσο γιατί από μόνα τους είναι άκρως διασκεδαστικά και τα περισσότερα διακρίθηκαν στα OSCARs και σε άλλα βραβεία, αλλά και γιατί οι δημιουργοί τους ήταν αυτοί που από διάφορα πόστα συντέλεσαν για τη δημιουργία ορισμένων εκ των σημαντικότερων animation των τελευταίων ετών όπως Toy Story (1995), Monsters, Inc. (2001), The Incredibles (2004), Cars (2006), Ratatouille (2007) κ.α.

Ιλουστρασιόν

Ιλουστρασιόν (2006) του Διονύση Χαριτόπουλου. Μία από τα ίδια με τη Λίστα γάμου (2006) ή μάλλον χειρότερα. Δεν έχω κάτι με το Διονύση Χαριτόπουλο, ίσα ίσα που τον εκτιμώ για τον Αρχηγό των Ατάκτων που ήταν εξαιρετικό, αλλά τα σενάρια του απλά είναι ανύπαρκτα. Πέντε πρωταγωνιστές σε τρεις ιστορίες που στο τέλος γίνονται μία και όλοι μαζί ακούνε στο μέγαρο “Σ’ έχω κάνει Θεό”. Αυτό. Η ιστορία με τον ψυχίατρο και το μάνατζερ είχε πάντως κάποιο ενδιαφέρον.

The Painted Veil

The Painted Veil (2006) του John Curran. Κλασική περίπτωση ταινίας, που επειδή υποψιάζομαι από το θέμα και την εποχή που διαδραματίζεται ότι θα βαρεθώ μέχρι θανάτου, αποφεύγω για καιρό να τη δω. Όλο αυτό το διάστημα  ακούω από φίλους πόσο καλή είναι κτλ οπότε τελικά αποφασίζω να τη δω και να αναγνωρίσω το λάθος μου. Όχι πως δεν βαρέθηκα. Λιγάκι όμως. Εξάλλου είναι τόσο καλογυρισμένη και οι ερμηνείες είναι τόσο δυνατές, Edward Norton, Naomi Watts αλλά και Toby Jones που αξίζει τον κόπο να τη δεις.

Χρυσή σφαίρα για τη μουσική της ταινίας στον Alexandre Desplat.

Λίστα Γάμου

Έχω κάποιες ελληνικές ταινίες στην άκρη εδω και καιρό για να τις δω αλλά κάθε φορά που βλέπω μία μετά μου κόβεται η όρεξη και κάνω πολύ καιρό να δω την επόμενη. Αυτή τη φορά ήταν η Λίστα Γάμου (2006) του Παναγιώτη Πορτοκαλάκη σε σενάριο του Διονύση Χαριτόπολου. Δεν θέλω να είμαι αυστηρός και άδικος. Δεν ήταν η χειρότερη ταινία που έχω δει ποτέ. Βλέπεται. Γέλασα σε φάσεις, είχε κάποιους καλούς διαλόγους, δηλαδή μόνο αυτό είχε γιατί το στόρι είναι ανύπαρκτο. Ίσως το βιβλίο και το θεατρικό που προκάλεσαν την ταινία να είναι σαφώς καλύτερα.

Life of Brian

Φίλος μου έκανε πρόσφατα δώρο το dvd box με τις ταινίες των Monty Pythons και είπαμε να αρχίσουμε σιγά σιγά τις προβολές με το Life of Brian (1979) σε σκηνοθεσία Terry Jones. Παρότι δεν είχαμε σύμμαχο τη Δ.Ε.Η. η οποία με δύο διακοπές του ρεύματος μας έκανε τη ζωή δύσκολη μέσα στη νύχτα (ή μήπως ήταν άνωθεν παρέμβαση και ένα σημάδι για να μην δούμε τη βλάσφημη ταινία;), τελικά είδαμε ολόκληρη αυτή την καταπληκτική κωμωδία. Απολαυστική σάτιρα για τις ταινίες με θέματα από τη βίβλο αλλά ακόμα και για την ίδια τη θρησκεία. Δεν ξέρω αν υπάρχουν κάποιοι που βρίσκουν λίγο ιδιαίτερο το χιούμορ των Pythons εμείς πάντως λιώσαμε στο γέλιο.

The Butterfly Effect

Σάββατο βράδυ χθες και αποφασίσαμε να κάτσουμε μέσα και την ώρα που σκεφτόμασταν ποια ταινία να δούμε το χαζοκούτι έπαιζε ξεχασμένο και ακουγόταν ο Χαρδαβέλλας να λέει ότι η χρονομηχανή είναι έτοιμη και σε μερικά χρονάκια θα μπορούμε να ταξιδεύουμε στο παρελθόν και στο μέλλον! Οπότε πέφτει και η ιδέα: -Το φαινόμενο της πεταλούδας το έχουμε; - Μόνο το 1; και το 2 έχουμε -Δεν τα χτυπάμε και τα 2 να γουστάρουμε; Και τα χτυπήσαμε. Για το 2 θα σας πω άλλη φορά για είναι τόσο άθλιο που του αξίζει δικό του post. Το 1 όμως , δεν είναι και τόσο χάλια όσο ίσως φαίνεται.

Κάποτε, λογικά ήταν Απρίλιος ή Μάιος του 2004, είχαμε αποφασίσει να καθιερώσουμε την πατάτα του μήνα που σήμαινε μία φορά το μήνα επιλογή αμερικανιάς, απαραίτητα σε πολυσινεμά, ποπ-κορν και αναψυκτικό μυθικών διαστάσεων. Όπως καταλάβατε η πρώτη μας επιλογή -και τελευταία, ο θεσμός δεν κράτησε τελικά- ήταν The Butterfly Effect (2004) των J.Mackye Gruber και Eric Bress. Για να πω λοιπόν την αμαρτία μου ξεκίνησα τη θέαση με διάθεση για μεγάλη φόλα και τελικά άρχισα να τη βρίσκω με την ταινία και με τις αλλαγές που γίνοταν κάθε φορά που γυρνούσε ο πρωταγωνιστής από το παρελθόν. ΟΚ το ξέρω είναι βλακοαμερικανιά, αλλά ποτέ δεν θα κρύψω ότι μία ταινία μου άρεσε λόγω του είδους ή του ύφους της ή του πρωταγωνιστή ή της χώρας παραγωγής της. Στο κάτω κάτω όπως είπε και ο Buddy Christ “Let he who has not sinned throw the first stone” στη γλώσσα τους, ως αποδοχή για την αμερικανοποίηση μου και απόδειξη του ξεπεσμού των ηθών στις μέρες μας.

Βραβείο κοινού στο Brussels International Festival of Fantasy Films και 2-3 άλλες υποψηφιότητες στην Αμερική.

Lucky You

Χριστούγεννα. Ποιες αναμνήσεις μπορεί να φέρνουν στο μυαλό του καθενός; σίγουρα κάποια κοινά και κάποια διαφορετικά πραγματά σε όλους μας. Αν πάντως είστε από αυτούς που όταν ακούτε χριστούγεννα σας έρχονται στο μυαλό λέξεις όπως κούκος, αμερικάνα, μύγα, κωστίκος, στριπτίζ, γωνία, μπόμπα χαρακίρι, σταυρός, λαγός, ασανσέρ, σφάχτης ή νεκροταφείο κτλ κτλ τότε ρίξτε μια ματιά, μέρες που είναι, στο Lucky You (2007) του Curtis Hanson. Αν πάλι δεν ειστε εξοικοιωμένοι με τους παραπάνω όρους, τότε μην κάνετε τον κόπο.

Πρέπει να το έχουν ψιλοστρώσει το καρεδάκι στο Australian Film Institute για να έδωσαν υποψηφιότητα στον Eric Bana για καλύτερο ηθοποιό σε αυτό το ρόλο.