Tell No One [Ne le dis à personne]

Ne le dis a personne (2006) του Guillaume Canet, ή αλλιώς “Μην το πεις σε κανένα”. Ο γνωστότερος ως ηθοποιός Canet -κρατάει και εδώ ένα ρόλο- περνάει πίσω από τις κάμερες για τη μεταφορά του αστυνομικού μυθιστορήματος του Harlan Coben.

Ένας γιατρός που έχει χάσει τη γυναίκα του από εγκληματική ενέργεια εδώ και 8 χρονιά, λαμβάνει ένα e-mail το οποίο του παρέχει ένα link για μία κάμερα δρόμου όπου παρακολουθώντας σε καθορισμένη χρονική στιγμή βλέπει τη γυναίκα του να περνά από εκεί. Ακούγεται ενδιαφέρον; Είναι. Αν και στο τέλος πάει μακριά η βαλίτσα σεναριακά, δεν παύει να είναι μία πολύ καλή ταινία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.

Σάρωσε όλα τα βραβεία στη Γαλλία: Cesar, Lumiere και Εtoiles d’Or.

Death Proof

Ήταν μεγάλο σπάσιμο η απόφαση της εταιρίας να μην κυκλοφορήσει το Grindhouse (2007) το οποίο περιείχε τα φιλμ Death Proof (2007) του Quentin Tarantino και Planet Terror (2007) του Robert Rodriguez και κάποια trailer ανάμεσα τους -για ταινίες που δεν υπάρχουν- σκηνοθετημένα από τους Eli Roth, Edgar Wright και Rob Zombie. Αντι αυτού του τετράωρου υπερθεάματος - concept στα πρότυπα των παλιών αμερικάνικων “2 έργα τρόμου”- αποφασίστηκε στην Ευρώπη να κυκλοφορήσουν οι δύο κυρίως ταινίες χωριστά. Υποτίθεται ότι ο λόγος γι’ αυτό είναι τα παράπονα των αιθουσαρχών στις Η.Π.Α. ότι οι περισσότεροι θεατές δεν κατάλαβαιναν ότι θα ακολουθήσει και άλλη ταινία και μετά το τέλος της πρώτης εγκατέλειπαν την αίθουσα. Ως συνέπεια αυτού επήλθε και η αποτυχία στο αμερικάνικο box office. Ξέρω ότι το Ι.Q. του μέσου αμερικάνου θεατή δεν σπάει και τα κοντέρ αλλά η προσωπική μου γνώμη είναι ότι ο λόγος για την ξεχωριστή διανομή είναι τα περισσότερα εισιτήρια που σίγουρα θα προκύψουν έτσι.

Στο θέμα μας λοιπόν Death Proof (2007) του Quentin Tarantino. Πραγματικά μου αρέσει πολύ ο Tarantino. Γνωρίζω καλά τις αντιρρήσεις που ακούγονται κατά καιρούς ότι όλα είναι αντιγραφή και κλεμμένα από παλιές ταινίες κυρίως ασιατικές, ότι είναι κάθε φορά μία από τα ίδια, ότι οι τελευταίες του ταινίες του έχουν εξωφρενικά πολύ βία (και γιατί αυτό είναι κακό;). Σε κάθε ταινία του όμως φευγω από τον κινηματογράφο έχοντας δει κάτι που πραγματικά μου άρεσε και με διασκέδασε. Το συγκεκριμένο έργο είναι γυρισμένο σαν ταινία τρόμου προηγούμενων δεκαετιών, αρκετά προσεγμένο στις λεπτομέρειες τόσο κινηματογραφικά όσο και σεναριακά ώστε να θυμίζει τέτοια ταινία. Και όπως σε όλες τις ταινίες του οι διάλογοι είναι απολαυστικοί και το soundtrack θα ακούγεται για καιρό.

Υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.

Premonition

Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ την Sandra Bullock ως την πλέον ατάλαντη ηθοποίο (ίσως να την συναγωνίζεται η Jennifer Anniston ή αλλιώς Άσχετον που λέει και ένας γνωστός μου, αν και νομίζω ότι η πλάστιγγα γέρνει εμφανώς προς τη μεριά της Bullock). Γι’ αυτό και είμαι προκατειλημμένος με τις ταινίες που πρωταγωνιστεί. Αλλά και αντικειμενικά να το δει κανείς το Premonition (2007) του Menna Yapo, ή αλλιώς “Εμμονή” δεν πάει μακριά ως ταινία. Υπάρχει μία σχετικά πρωτότυπη ιδέα στην οποία βασίζεται το σενάριο αλλά αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να ομολογήσω πάντως ότι ο τρόπος που κλείνει το στόρι και η αποφυγή του happy end μου άρεσε αλλά στο καπάκι το τελικό ξενέρωμα. Όποιος το είδε καταλαβαίνει…

Θυμάμαι πάντως άλλη μία ταινία πρόσφατα με τον ίδιο ελληνικό τίτλο με πρωταγωνίστρια την Julian Moore. Πρωτότυπος τίτλος The Forgotten (2004). Επίσης πατάτα.

Unknown

Συμπαθητικό θριλεράκι το Unknown (2006) του Simon Brand. Έξυπνο στόρι αν και βασίζεται στο γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές βασανίζονται από προσωρινή απώλεια μνήμης. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, όταν ξυπνάνε κλειδωμένοι σε ένα άγνωστο χώρο να μην γνωρίζουν ούτε καν ποιοι είναι παρά μόνο ότι κάποιοι είναι απαγωγείς και κάποιοι θύματα. Με αρκετούς ηθοποιούς που βρίσκονται στα πάνω τους τελευταία (Peter Stormare, Jim Caviezel, Greg Kinnear, Bary Pepper) είναι μια ταινία που βλέπεται άνετα χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό.

28 Weeks Later

Περίμενα με ανυπομονησία την έξοδο του 28 Weeks Later (2007) του Juan Carlos Fresnadillo στις ελληνικές αίθουσες ειδικά από τη στιγμή που έμαθα ότι το είχε αναλάβει ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης που πραγματικά με είχε ενθουσιάσει με το Intacto (2001). Μετά από τα 99 λεπτά του στη σκοτεινή αίθουσα μπορώ να πω ότι με ικανοποιήσε πλήρως. Θεωρώ, κι ας ακούγεται παράξενο για σίκουελ, ότι είναι ανώτερο και από το πρώτο, δηλαδή το 28 Days Later (2002) του Danny Boyle, ο οποίος να σημειωθεί ότι εδώ συμμετείχε στην παραγωγή.

Brick

Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν είχα δώσει τη δέουσα προσοχή στο Brick (2005) του Rian Johnson όταν είχε βγει στις αίθουσες και τώρα που το είδα σε dvd ομολογώ το λάθος μου. Ίσως να ευθύνεται γι’ αυτό και ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, “‘Εγκλημα στο κολέγιο”, που στο μυαλό μου παραπέμπει σε άλλου ύφους τανίες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια φρέσκια ματιά στο φιλμ νουάρ: ένας φοιτητής προσπαθεί να εξιχνιάσει τον φόνο της πρώην φίλης του μπλέκοντας ο ίδιος στον υπόκοσμο του πανεπιστημίου.

Πληθώρα διακρίσεων με σημαντικότερες αυτές στο Sundance.

Fight Club

Χωρίς υπερβολή, ένα πραγματικό αριστούργημα το Fight Club (1999) του David Fincher. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι το έχουν δει και αυτό και η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή. Θα μπορούσαμε να τη συζητάμε για ώρες, σε μία παράγραφο δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Το μόνο που θέλω να αναφέρω είναι ότι μία φορά δεν είναι αρκέτη για αυτή την ταινία. Υπάρχουν πολλά πράγματα για να ανακαλύψεις με τη δεύτερη, την τρίτη φορά…

Πολύ καλές ερμηνείες από Helena Bonham Carter, Brad Pitt και Edward Norton. Υποψήφιο για κάποια δεύτερα OSCAR και πολλές διακρίσεις όχι όμως κάτι το ξεχωριστό αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.

Se7en

Τι να πρωτοπεί κανείς για το Se7en (1995) του David Fincher; Σίγουρα μία από τις κορυφαίες ταινίες του είδους της, ίσως η κορυφαία. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι το έχουν δει οπότε δεν έχει νόημα να συζητάμε για το στόρι, ας μην χαλάσουμε την έκπληξη και σε κάποιους που μπορεί να μην το έχουν δει. Το είχα δει πριν 11 χρόνια δύο φορές στο σινεμά και από τότε αρκετές ακόμα αλλά αυτή τη φορά έπεσε στα χέρια μου η διπλή έκδοση του dvd με το δεύτερο δισκάκι γεμάτο με ενδιαφέροντα extras, όπως deleted scenes, extended takes, alernate ending και άλλα πολλά. Περιμένοντας, λοιπόν, με ανυπομονησία την έλευση του Zodiac (2007) στις ελληνικές αίθουσες τι καλύτερο από μία επανάληψη στα δύο -με το άλλο φυσικά να είναι το Fight Club (1999)- αριστουργήματα του David Fincher.Πολλές υποψηφιότητες και διακρίσεις για το Seven αλλά όχι κάτι ιδιαίτερα τρανταχτό με εξαίρεση το OSCAR για μοντάζ που κέρδισε ο Richard Francis-Bruce.

The Dead Girl

Επιτέλους είδαμε και μία πολύ καλή ταινία. The Dead Girl (2006) σε σενάριο και σκηνοθεσία της Karen Moncrieff. Σε 5 μικρές ιστορίες η δημιουργός μας αποκαλύπτει τις ζωές 5 γυναικών που σχετίζονται με ένα κορίτσι που βρίσκεται νεκρό στην αρχή της ταινίας. Δυνατές ερμηνείες, ωραία γυρισμένο, δεν βρήκα κάτι που να με χάλασε πολύ στο έργο. Από τις ταινίες που αξίζει να δει κανείς για φέτος.

Υποψηφιότητες στα Ιndependent Spirit Awards και βραβείο καλύτερου σεναρίου στα San Diego FIlm Critics Society Awards.

Μη Φεύγεις…

Το Μη Φεύγεις… (2004) σε σκηνοθεσία, σενάριο και μοντάζ του Αλέξανδρου Πανταζούδη αξίζει ένα έπαινο απλά και μόνο λόγω του χαμηλού budget και του νεαρού της ηλικίας των συντελεστών. Ουσιαστικά είναι μια φοιτητική ταινία η οποία εκτυλίσσεται σε ένα βράδυ σε μία από τις φοιτητικές εστίες της Θεσσαλονίκης όπου κατά τη διάρκεια ενός πάρτυ αποκαλύπτονται τα μυστικά και τα προβλήματα μιας παρέας φοιτητών. Αντικείμενικά δεν πρόκειται για κάτι το ιδιαίτερο αλλά πραγματικά πρέπει τέτοιες προσπάθειες να στηρίζονται ώστε να υπάρχει και συνέχεια. Μπράβο λοιπόν, σε αυτούς που τη στήριξαν με Βραβείο Κοινού Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αλλά και στο Λάκη Λαζόπουλο που βοήθησε τα παιδιά και μεσολάβησε στο να μεταφερθεί η ταινία σε σειρά στην τηλεόραση με τίτλο Μη φεύγεις… 504 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνας.

Bridge to Terabithia

Μια φρέσκια παραγωγή που μόλις βγήκε στις αίθουσες στην Ελλάδα το Bridge To Terabithia (2007) του Gabor Csupo. Δύο πιτσιρίκια, το ένα με ταλέντο στο γράψιμο και το άλλο στη ζωγραφική, κουρασμένα και απογοητευμένα από τη καθημερινότητα και τη ρουτίνα του σχολείου φτιάχνουν ένα δικό τους φανταστικό κόσμο. Η ταινία αν και απευθύνεται κυρίως σε παιδιά είναι συμπαθητική, μου άρεσε ιδιαίτερα το φανταστικό κομμάτι, αλλά στο τέλος εκβιάζει τη συγκίνηση χωρίς κατά τη γνώμη μου να είναι απαραίτητο.

The Year My Parents Went On Vacation [O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias]

The Year My Parents Went On Vacation (2006) του Cao Hamburger, Βραζιλία. Άλλη μια ταινία γύρω από το ποδόσφαιρο με πρωταγωνιστή ένα μικρό παιδί σε περίοδο διοργάνωσης παγκοσμίου κυπέλου και συγκεκριμένα αυτού του 1970 στο Μεξικό. Με τη διαφορά ότι η ταινία δεν είναι καθόλου παιδική, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου, αν και στο Βερολίνο προβλήθηκε σε τμήμα ταινιών για παιδιά. Στην ουσία πρόκειται για ένα δράμα με πολιτικές προεκτάσεις για την τότε δικτατορία στη Βραζιλία. Δεν ξέρω αν έχει κυκλοφορήσει σε dvd πάντως αξίζει τον κόπο να την ψάξει κανείς.

Υποψήφιο για τη Χρυσή Αρκούδα στο Βερολίνο και βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Ρίο στη Βραζιλία.

Bend It Like Beckham

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο Bend It Like Beckham (2002) της Gurinder Chadha καθώς είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Προσωπικά δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα, την είδα μόνο επειδή σχετίζεται με ποδόσφαιρο. Σίγουρα είχε τις στιγμές της και σκας και δυο χαμόγελα αλλά ως εκεί. Νομίζω ότι η εισπρακτική επιτυχία της συνέβη κυρίως λόγω του ύφους της (βλ. ρομαντική κομεντί ή αλλιώς περνάω δήθεν την ώρα μου ευχάριστα… και οι αίθουσες γεμίζουν) και λόγω της παρουσίας του David Beckham έστω και μόνο στον τίτλο. Ήταν τέτοια η υστερία προς το προσωπό του εκείνη την εποχή, ειδικά στο νησί.

Δεν θέλω να αδικήσω τη σκηνοθέτιδα καθότι η προσπάθεια της είναι φιλότιμη απλά είναι το ύφος των ταινιών αυτών που με απωθεί. Αν κρίνω πάντως από τις διακρίσεις μάλλον αποτελώ μειοψηφία καθώς εδώ έχουμε πάνω από 30 στο σύνολο με πιο χαρακτηριστικές υποψηφιότητες σε Χρυσές Σφαίρες και BAFTA και βραβεία κοινού σε Τορόντο και Λοκάρνο.

Offside

Απ΄τη μια άκρη στην άλλη και από την Αμερική στο Ιράν, με το Offside (2006) του Jafar Panahi. Ο σκηνοθέτης με σχετικά ανάλαφρο τρόπο και με αφορμή την απαγόρευση εισόδου γυναικών σε γήπεδα ποδοσφαίρου, καυτηριάζει το γενικότερο πρόβλημα ανελευθεριών της χώρας. Γι’ αυτό και οι ταινίες του έχουν απαγορευθεί στο Ιράν. Παράλληλα παρουσιάζει πολύ ωραία το πάθος για το ποδόσφαιρο το οποίο δεν γνωρίζει σύνορα, ηλικίες και άλλες διακρίσεις. Ένα πάθος που μπορεί να έχουν ακόμα και νεαρά κορίτσια στο Ιράν ώστε για να παρακολουθήσουν τον αγώνα που θα στείλει την ομάδα τους στο παγκόσμιο κύπελο, να φτάνουν σε σημείο να μεταμφιέζονται σε άντρες και να σκαρφίζονται διάφορα άλλα κόλπα ώστε να προσπαθήσουν να μπουν στο γήπεδο, ρισκάροντας συγχρόνως μία πιθανή σύλληψη και φυλάκιση τους ή και ακόμα χειρότερα… Κι αυτό δεν είναι υπερβολή. Πρόσφατα όλοι ακούσαμε για το λιθοβολισμό της κοπέλας από συγγενείς της στο κουρδικό κομμάτι του Ιράκ επειδή ερωτεύτηκε αλλόθρησκο…

Νικήτρια του βραβείου Amnesty International Film Award του διεθνούς φεστιβάλ στη Λουμπλιάνα. Ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, από όπου κατάφερε να φύγει τελικά με την Αργυρή. Προβλήθηκε στην Ελλάδα στα πλαίσια του BERLINALE in Athens παρουσία μάλιστα του σκηνοθέτη.

All the King’s Men

Το αστραφτερό cast είναι το πρώτο που σου κάνει εντύπωση όταν αρχίζεις να βλέπεις το All The King’s Men (2006) του Steven Zaillian - περισσότερο γνωστός για τα σενάρια του, εδώ βασίζεται σε βιβλίο του Robert Penn Warren. Φυσικά στη συνέχεια έρχεται ο προβληματισμός και η σκέψη ότι για να πάει άπατη παρότι πρωταγωνιστούν σε αυτή Sean Penn, Jude Law, Anthony Hopkins, Kate Winslet, Mark Rufallo, Patricia Clarkson και πολλοί άλλοι, θα πρέπει να είναι μεγάλη πατάτα. Κι όμως δεν είναι. Αλλά δεν λέει και τίποτα το ιδιαίτερο. Μια μέτρια ταινία πολιτικού περιεχομένου με τη δράση τοποθετημένη στην Αμερική των 40s και των 50s, στην αρχή σε κρατάει αλλά στη συνέχεια κουράζει λίγο.

Ταινία με τον ίδιο τίτλο και βασισμένη στο ίδιο βιβλίο είχε γυριστεί το 1949 από τον Robert Rossen. Μήπως έπρεπε να δούμε αυτό;