To Tesis (1996) του Alejandro Amenabar είναι η πρώτη ουσιαστικά ταινία του σκηνοθέτη που έγινε πιο γνωστός αργότερα με τα Others (2001) και Mar Adentro (2004). Μία ταινία σχετικά με βία στον κινηματογράφο, τα snuff films. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, για πρώτη του δουλειά είναι σίγουρα αξιόλογη.
Σάρωσε τα βραβεία Goya στην Ισπανία αλλά είχε και άλλες διακρίσεις ανά την Ευρώπη.
Fucking amazing! για να το πω στη γλώσσα τους. Ένα διαμαντάκι το Withnail and I (1987) του Bruce Robinson. Μια απρόσμενη επανέκδοση 20 χρόνια μετά. Μία απολαυστική κωμωδία. Μια εκδρομή στην αγγλική ύπαιθρο δύο αποτυχημένων ηθοποιών. Μία συνεχής αναζήτηση ποτού.
Κέρδισε το Evening Standard British Film Award για το σενάριο του ίδιου του Bruce Robinson για τον οποίο να σημειωθεί ότι γυρίζει ξανά ταινία μετά από περίπου 15 χρόνια καθώς η τελευταία σκηνοθετική απόπειρα χρονολογείται το 1992.
Επιτέλους Zodiac (2007). Επιτέλους David Fincher. Μετά από τόσο αναμονή ακόμη τα 158 λεπτά του μου φάνηκαν λίγα. Δεν θα είμαι υπερβολικός, ούτε θα θριαμβολογήσω. Μου άρεσε πολύ αλλά σίγουρα δεν είναι Seven (1995) ούτε Fight Club (1999) και ασφαλώς δεν υπάρχει περίπτωση να το δω 5-6 φορές όπως έχω κάνει με τα δύο προηγούμενα. Δεν ξέρω αν θα το δω έστω και δεύτερη φορά.
Άψογη σκηνοθεσία και πολύ καλές ερμηνείες από Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo και Robert Downey Jr. Δεν θα κάνω άλλες αναλύσεις. Έχουν κάνει άλλα παιδιά στα blog τους πολύ καλές εδώ και καιρό. Εξάλλου ως γνωστόν η καθυστέρηση εξόδου στις ελληνικές αίθουσες ήταν άνευ προηγουμένου.
Υποψήφιο για τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών.
Έχουν το χαβαλέ τους αυτές οι ταινίες με τις συμμορίες του Ocean. Η σειρά έχει φτάσει στην τρίτη ταινία με τίτλο Ocean’s Thirteen (2007) με σκηνοθέτη τον Steven Soderbergh και εξωφρενικό cast που περιλαμβάνει Al Pacino, George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Casey Affleck, Elen Barkin, Andy Garcia και μπόλικους ακόμα σταρ.
Το στόρι έχει να κάνει με μία νέα απάτη που σχεδιάζει η συμμορία για να εκδικηθεί τον κακό της υπόθεσης (Pacino) έχοντας για σύμμαχο αυτή την φορά τον παλιό αντίπαλο (Garcia). Σίγουρα δεν μου άρεσε όσο το Ocean’s Eleven (2001) αλλά νομίζω είναι καλύτερο από το Ocean’s Twelve (2004).
Η ατάκα πάνω από τo κεφάλι του τύπου στο πόστερ του Knocked Up (2006) του Judd Apatow είναι What if this guy got you pregnant? ή σε ελεύθερη μετάφραση Τι γίνεται αν μείνεις έγκυος από αυτόν τον τύπο; Για μένα η σωστή ατάκα θα ήταν Τι κάνει ένα τέτοιο τυπάκι αν μάθει ότι θα γίνει πατέρας;
Αν και έχω βγάλει κατά καιρούς απέχθεια για ταινίες του στυλ ρομαντικές - αισθηματικές κομεντί πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχουν κάποιες που διαφέρουν. Και εδώ έχουμε ξεκάθαρα να κάνουμε με μία από αυτές. Ίσως ότι καλύτερο έχω δει σε αυτό το ύφος, το “Με την πρώτη” ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και τη μελαγχολία με τον καλύτερο τρόπο. Νομίζω ότι γενικά έχει γίνει μία στροφή προς κάτι λίγο πιο ψαγμένο από τις βλακoκομεντί που γύριζαν και εξακολουθούν να γυρίζουν αβέρτα. Και όταν λέω ψαγμένο δεν εννοώ κανένα σπουδαίο κινηματογραφικό πόνημα αλλά κάτι σαν Garden State (2004), The Last Kiss (2006) ακόμα και The Break Up (2006).
Στα συν της ταινίας ο πρωταγωνιστής Seth Rogen. Από υποψηφιότητες και βραβεία μην περιμένετε πολλά πράγματα. Teen Choice και τα σχετικά.
Πραγματικά είναι απορίας άξιο το πόσο μπορεί να ξεπέσει ένας τόσο ταλαντούχος ηθόποιος όπως ο Nicolas Cage. Το τελευταίο του κατόρθωμα ονομάζεται Next (2006) σε σκηνοθεσία Lee Tamahori. Δεν θα έλεγα τέτοια λόγια αν ήταν κάποιος άλλος, αλλά ο Cage έχει κάποιες εκπληκτικές ερμηνείες στο βιογραφικό του. Τι να πρωτοθυμηθώ; Leaving Las Vegas (1995) όπου κέρδισε ο ίδιος και OSCAR α΄αντρικού, Wild at Heart (1990) ταινία που πήρε το χρυσό φοίνικα τότε, Adaptation (2002) με υποψηφίοτητες του Cage σε OSCAR και σφαίρες για α’ αντρικό, Bringing Out the Dead (1999) ακόμα και το Face Off (1997) που αν και περιπέτεια δεν είχε καμία σχέση με τις μούφες που παίζει τώρα. Κάποτε πηγαίναμε στον κινηματογράφο με κλειστά μάτια σε ταινία που πρωταγωνιστούσε, ούτε την περίληψη δεν διαβάζαμε και τώρα πια ούτε σε dvd δεν αξίζει να δει κανείς τα πρόσφατα κατορθώματα του.
Για το Next τι να πω; ανούσιο, αστείο σενάριο, το μόνο καλό που έχει είναι ότι γίνεται λίγο πλακίτσα με την ικανότητα που έχει ο πρωταγωνιστής να βλέπει τα 2 επόμενα λεπτά της ζωής του…
Μου αρέσουν τα δικαστικά και ειδικά τα καλά δικαστικά, όπως ακριβώς είναι και το Fracture (2007) του Gregory Hoblit. Ακόμα καλύτερα και όταν συνοδεύονται από καλές ερμηνείες όπως συμβαίνει εδώ με τους Anthony Hopkins και Ryan Gosling. Χωρίς να διεκδικεί δάφνες κάποιου εξωφρενικά έξυπνου σεναρίου ή της ταινίας της χρονιάς το Fracture είναι ένα ενδιαφέρον δικαστικό θρίλερ που παρακολουθείται πολύ ευχάριστα.
Η καλύτερη, κατα την ταπεινή μου άποψη, ταινία της περιόδου 2006 - 2007 είναι το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky. Πρόκειται για μία συγκλονιστική ταινία σχετικά με την αιώνια ζωή και το αν αξίζει κανείς να την αναζητά, εξού και ο επιτυχημένος τίτλος με τον οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα “Η πηγή της ζωής”. Δεν θέλω να αναλωθώ σε αναλύσεις επί αναλύσεων απλά θα πω να μην περιμένετε άλλο ένα Pi (199 
ή ένα Requiem for a Dream (2000). O Aronofsky κάνει ένα βήμα μπροστά και δίνει κάτι διαφορετικό. Εξαιρετικές οι ερμηνείες των Hugh Jackman και Rachel Weisz και εκπληκτική η μουσική του Clint Mansell.
Διάφορες υποψηφιότητες και βραβεύσεις με τη μόνη που ξεχωρίζει την υποψηφιότητα για το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία αλλά και αυτή για καλύτερο OST στις Χρυσές Σφαίρες.
El laberinto del fauno (2006) του Guillermo Del Toro. Απλά άψογο. Για πολλούς έκπληξη, για μένα όχι. Δεν διεκδικώ δάφνες προφήτη αλλά μου αρέσει ο Del Toro από παλιά. Και ενώ όλοι περίμεναν φέτος να κλέψουν την παράσταση οι άλλοι δύο Μεξικάνοι της παρέας, δηλαδή ο Alejandro Iñárritu με το Babel (2006) και ο Alfonso Cuarón με το Children of Men (2006) μας προέκυψε ο Guillermo Del Toro με τον λαβύρινθό του. Όχι οτι οι ταινίες των άλλων δύο ήταν κακές, αν και το “Βαβέλ” ήταν κατώτερο των προσδοκιών μου αλλά όπως και να το κάνουμε ο Del Toro είναι πολύ μπροστά. Όπως έχω ξαναπεί θεωρώ ότι ο κόσμος του φανταστικού είναι παιχνιδάκι για αυτόν. Τουλάχιστον εμένα οι σκηνές φαντασίας που εκτυλίσσονται στο μυαλό του μικρού κοριτσιού -πολύ καλή η Ivana Baquero- πραγματικά με μάγεψαν. Δεν ξέρω αν τελικά πέτυχε ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του “Λαβυρινθου του Πανα” να συνδέσει όπως ήθελε το φόβο του μεταφυσικού με τη φρίκη του πολέμου αλλά δεν νομίζω ότι έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Μερικές φορές οι εικόνες μετράνε πιο πολύ και από όλα τα σενάρια του κόσμου.
Βραβεύτηκε με 3 OSCAR (Art Direction, Cinematography και Makeup) και ήταν υποψήφιο για άλλα 3. Έχασε το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας από το The Live Of Others [Das Leben Der Anderen] (2006), αδίκως κατά τη γνώμη μου αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα. Κατά τα λοιπά περισσότερες από 100 υποψηφιότητες και βραβεύσεις σε διάφορα φεστιβάλ ανά την υφήλιο με σημαντικότερες τις υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα και Χρυσή Σφαίρα.
The Wind That Shakes the Barley (2006) του Ken Loach ή αλλιώς “Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι” είναι μία ταινία γύρω από το αντάρτικο των Ιρλαδών εναντίον των Άγγλων. Ο Ken Loach είναι έτσι κι αλλιώς ένα αξιόλογος σκηνοθέτης και όλες οι ταινίες του μου αρέσουν πολύ, αλλά εδώ νομίζω ότι ξεπερνάει τον εαυτό του και μας δίνει ένα αριστούργημα. Απόδειξη, μεταξύ πολλών άλλων βραβείων, ο Χρυσος Φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών.
To Stranger Than Fiction (2006) του Marc Forster ήταν μια έκπληξη ακόμα και για μένα παρότι και ο Will Ferell είναι μία από τις συμπάθειες μου και τρελαίνομαι για ταινίες σε αυτό το μήκος κύματος, όπως δηλαδή Being John Malkovich (1999), Adapatation (2002), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό το “Πιο παράξενο και από παράξενο” έχει και αυτό να κάνει με παιχνίδια του μυαλού και συγκεκριμένα ενός εφοριακού ο οποίος καθόδηγείται από μία συγγραφέα καθώς αποτελεί τον ήρωα στο καινούριο της μυθιστόρημα. Πραγματικά με ενθουσίασε όσο και οι ταινίες που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Να σημειωθεί ότι το σενάριο υπογράφει ο Zach Helm ένω οι άλλες 3 ήταν όλες σε σενάριο Charlie Kaufman.
Σημαντικότερη διάκριση η υποψηφιότητα του Will Ferell για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε μιούζικαλ ή κωμωδία αλλά και άλλες υποψηφιότητες και βραβεία σε Αγγλία και Η.Π.Α.
The Prestige (2006) του Christopher Nolan. Άλλη μια ταινία που περίμενα με ανυπομονησία και τελικά δεν με απογοήτευσε. Πολύ προσεγμένο όπως όλες οι ταινίας του Nolan και με συμμετοχή μιας πλειάδας γνωστών ηθοποιών. O Christian Bale - άλλη μια συμπάθεια αυτού του blog- δίνει όπως πάντα ρεσιτάλ. Πολύ καλός και ο Hugh Jackman και από κοντά Michael Caine και Scarlett Johansson. Αυτός όμως που πραγματικά κλέβει την παράσταση είναι ο David Bowie στο ρόλο του εκκεντρικού επιστήμονα, εφευρέτη, φυσικού και μηχανικού Nikola Tesla. Γενικά πρόκειται για μια ταινία από αυτές που πραγματικά αξίζει να δει κανείς.
Υποψήφιο για δύο OSCAR και αρκετά άλλα βραβεία σε Η.Π.Α. και Αγγλία.
Και μόνο το γεγονός ότι το είχα παρακολουθήσει σε σχεδόν παγκόσμια πρεμιέρα (είχε γίνει μία μοναδική ειδική προβολή στην Αμερική λίγες μέρες νωρίτερα) στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο στην Ελβετία πέρυσι τον Αύγουστο σε υπαίθρια προβολή με 2000 θεατές, σε οθόνη γιγαντιαίων διαστάσεων, παρουσία φυσικά και των συντελεστών της ταινίας, ήταν αρκετό για να βάλει το Little Miss Sunshine (2006) των Valerie Faris και Jonathan Dayton στην λίστα με τα αγαπημένα μου. Πέρα από την επίδειξη 
και την πλάκα, μία ωραία προβολή από μόνη της δεν αρκεί αν και η ταινία δεν είναι αντίστοιχα καλή. Και αυτή η κομεντί είναι πραγματικά αξιόλογη. Απόδειξη και το ότι διεκδίκησε με αξιώσεις το OSCAR καλύτερης ταινίας και τελικά κέρδισε δύο άλλα αγαλματάκια. Όσο για τις υπόλοιπες υποψηφιότητες και τα βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ είναι ανούσιο να τα παραθέσω καθώς πλησιάζουν, χωρίς καθόλου πλάκα, τριψήφιο αριθμό…
Οι σκηνοθέτες της ταινίας ήταν περισσότερο γνωστοί ως δημιουργοί μουσικών video clip και έχουν συνεργαστεί με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής όπως: R.E.M., Smashing Pumpkins, Weezer, Red Hot Chili Peppers, Offspring.
Καθότι σε μία εβδομάδα φεύγει και ο Αύγουστος και αρχίζει άτυπα η νέα σεζόν σκέφτηκα να κάνω μια αναδρομή της περιόδου 2006 - 2007 με τις 10 καλύτερες κατά τη γνώμη μου ταινίες που προβλήθηκαν σε αυτό το διάστημα στις ελληνικές αίθουσες. 3 από αυτές έχουν ήδη αναφερθεί και είναι The Host [Gwoemul] (2006), Half Nelson (2006), Death Proof (2007). Γι’ αυτές υπάρχει ήδη post οπότε συνεχίζουμε με τις υπόλοιπες 7.
Το 13 Tzameti (2005) του Gela Babluani προβλήθηκε στη αρχή της σεζόν και είχα σχεδόν ξεχάσει ότι ήταν μέσα στην περίοδο αυτή. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην το συμπεριλάβω στα καλύτερα. Ασπρόμαυρο, χαμηλού προϋπολογισμού, μικρής διάρκειας, το παρακολούθησα πραγματικά με κομμένη την ανάσα. Δεν θέλω να αποκαλύψω στοιχεία από την ιστορία καθώς κάποιοι που διαβάζουν αυτό το κείμενο μπορεί να μην το έχουν δει και το 13 Tzameti είναι από τις ταινίες που πρέπει να δει κανείς χωρίς να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. Να σημειωθεί μόνο ότι ο Gela Babluani υπογράφει και το σενάριο ενώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο εμπιστεύτηκε στον αδερφό του George Babluani.
Πολλές υποψηφιότητες και βραβεία σε European Film Awards, Cesar, Sundance, Tbilisi, Transilvania και Venice.
Συμπαθητικό το 1408 (2007) του Mikael Hafstrom, ο οποίος είχε αφήσει καλές εντυπώσεις και με το Derailed (2005). Αν και το στόρι ξεφεύγει λίγο στο τέλος, το 1408 που αναφέρεται στο νούμερο του στοιχειωμένου δωματίου ενός ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη, παρακολουθείται άνετα με λίγο ποπ-κορν, αν και άνετα μάλλον δεν είναι η κατάλληλη έκφραση στην προκειμένη περίπτωση… Έστω και λιγάκι θα τρομάξει όποιος το δει σε κινηματογράφο. Είναι και τα εφφέ, ο ήχος, ο John Cusak… Δεν νομίζω, πάντως ότι δικαιολογείται ο ντόρος που έγινε γύρω από την ταινία.
Υποψήφιο για καλύτερο φιλμ τρόμου στα Teen Choice Awards.
|
