Τελευταία προβολή μας στο Βερολίνο ένα σετάκι ταινιών μικρού μήκους το Berlinale Shorts II. Η καλύτερη και μάλλον μοναδική ταινία που μου άρεσε από αυτό το σετ ήταν το γερμανικό Reise zum Wald (200 
του Jörn Staeger. Για την ιστορία οι υπόλοιπες ταινίες ήταν: Giganti (2007) του Fabio Mollo, Dreznica (2007) της Anna Azevedo, Three of Us (2007) του Umesh Kulkarni, Bonne Mère (2007) του Maxim Desmons, K (2007) του Piers Thompson.
Ξέρω, θα μου πείτε πήγες μέχρι το Βερολίνο για να δεις ελληνική ταινία; έχετε δίκιο αλλά δεν βρήκαμε εισιτήρια για κάτι άλλο που θέλαμε, ήταν μεγάλη η παρέα, έπεσε η ιδέα και τελικά είδαμε τη διόρθωση (2007) του Θάνου Αναστόπουλου. Εξάλλου της το χρωστούσα αφού και στη Θεσσαλονίκη είχα βγάλει εισιτήριο αλλά τελικά δεν την είδα. Η ταινία με αποζημίωσε. Παρότι καταπιάνεται με το θέμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, που έχει προλάβει να γίνει χιλιοπαιγμένο στον ελληνικό κινηματογράφο, το εξετάζει από μία διαφορετική οπτική γωνία και σε συνδυασμό με τις πολύ καλές ερμηνείες, ειδικά του Γιώργου Συμεωνίδη, το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα αξιόλογο. Το θάρρος του σκηνοθέτη να δείξει τον εθνικισμό του έλληνα σε όλες του τις εκφάνσεις δηλαδή παρελάσεις, γήπεδο, θρησκεία κ.α. με έκανε να νοιώσω λίγο περίεργα δίπλα στους ξένους θεατές που δεν γελούσαν σε αυτό το θέαμα όπως εμείς. Μάλλον αδυνατούσαν να καταλάβουν τι κάνει ο τύπος με τα μαύρα ρούχα και τα μούσια μπροστά από τη Βουλή (!) ψάλλοντας και λέγοντας ότι η ορθοδοξία είναι η ιστορία αυτού του τόπου ή τι κάνουν εκατοντάδες παιδάκια ντυμένα με άσπρα πουκάμισα και μπλε παντελόνια ή μίνι περπατώντας στο δρόμο και γύρω γύρω πλήθος να τα χειροκροτεί. Μοναδικό μελανό σημείο ο κακός ήχος που ειδικά στην αρχή της ταινίας μας ανάγκαζε να διαβάζουμε τους αγγλικούς υπότιτλους για να καταλάβουμε τους διαλόγους. Δεν ξέρω αν φταίει η ταινία ή η αίθουσα αλλά θεωρώ το δεύτερο λίγο δύσκολο.
Στο Βερολίνο προβλήθηκε στα πλαίσια του “Forum” ενώ στη Θεσσαλονίκη απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο διεθνές διαγωνιστικό και τρία κρατικά βραβεία ποιότητας: τρίτης καλύτερης ταινίας, σεναρίου και Α΄ αντρικού ρόλου, στο Γιώργο Συμεωνίδη.
Νωρίς το πρωί της Κυριακής είδαμε το 1000 Journals (2007) της Andrea Kreuzhage. Πρόκειται για νοκιμαντέρ σχετικά με την ιδέα ενός γραφίστα στην Αμερική να ξαμολήσει 1000 κενά ημερολόγια ανά τον κόσμο εντελώς τυχαία ώστε να γράφει ή να ζωγραφίζει ο καθένας μέσα ότι θέλει και κάποια στιγμή να γυρίσουν πίσω σε αυτόν. Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερα επί του πειράματος, κλικ εδώ . Το πείραμα ακούγεται ενδιαφέρον, η ταινία όμως δεν μου άρεσε ιδιαίτερα αν και είχε δημιουργήσει αρκετές προσδοκίες. Μέχρι και ο πρόεδρος του φεστιβάλ ήταν εκεί για να την προλογίσει.
Μαζί της προβλήθηκε και η μικρού μήκους Wine and Cupcakes του Bruce Weber. Ούτε αυτή με ενθουσίασε, περισσότερο με βίντεο κλιπ του “Autumn In New York” έμοιαζε.
Un chien andalou (1929) του Luis Bunuel. Τον είχα δει ξανά τον “Ανδαλουσιανό σκύλο” αλλά αυτή η προβολή ήταν κάτι διαφορετικό. Στην πολύ όμορφη αίθουσα Volksbühne στην πλατεία Rosa Luxemburg, από μία αποκατεστημένη κόπια και με συνοδεία καταπληκτικής ζωντανής μουσικής από τους γερμανούς μουσικόυς Μaud Nelissen, Merima Kljuco και Frido ter Beek -με τους οποίους μάλιστα είχαμε μία περίεργη γνωριμία σε ένα καφέ λίγες ώρες πριν την παράσταση χωρίς φυσικά να γνωρίζουμε ότι πρόκειται για αυτούς. Εξάλλου υπάρχει retrospective στον Bunuel στη φετινή Berlinale και ο Ανδαλουσιανός σκύλος θα προβληθεί 4 φορές συνολικά με μουσική υπόκρουση από διαφορετική oρχήστρα κάθε φορά.
Στην ίδια προβολή είδαμε και το La chute de la maison Usher (192 του Jean Epstein στην οποία είχε συμμετάσχει και ο Bunuel. Επίσης ιστορική ταινία αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Ανδαλουσιανός σκύλος έκλεψε την παράσταση, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.
Somers Town (200 του Shane Meadows. Ο σκηνοθέτης του This Is England (2007) παρουσίασε στο Βερολίνο τη νέα ταινία του, την οποία είδαμε το Σάββατο. Με τον ίδιο πιτσιρικά τον Thomas Turgoose σε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο μικρός θα πάει μπροστά αρκεί να μην παίζει για πάντα τον πιτσιρικά αλητάκο. Η ταινία είχε ανάλαφρο σενάριο αλλά πολύ ωραία σκηνοθεσία. Ο Meadows δείχνει να ωριμάζει. Όπως είπε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης βασικός σκοπός της ταινίας ήταν να δείξει αυτή την περιοχή του Λονδίνου το Somers Town -βρίσκεται στην περιοχή του Camden- που όπως και πολλές άλλες χάνει σιγά σιγά το χαρακτήρα της. Για αυτό και τη γύρισε ασπρόμαυρη, του πήγαινε καλύτερα, εκτός από τα τελευταία λεπτά που τα πλάνα είναι εκτός Somers Town.
|
