Happy-Go-Lucky

Τελετή λήξης χθες βράδυ για τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Δυστυχώς δεν είχαμε δει καμία από τις ταινίες που βραβεύτηκαν. Τόσo λίγες που είδαμε λογικό μου φαίνεται, άσε που δεν πρέπει να είδαμε και καμία του διαγωνιστικού.

Είδαμε χθές κατά τη λήξη πάντως το Happy-Go-Lucky ( 2008 ) του Mike Leigh και ούτε τυχεροί ούτε ευτυχισμένοι νιώσαμε μετά την προβολή του. Τι να πω αφού κατάφερα να βαρεθώ και με αυτή την ταινία του συγκεκριμένου σκηνοθέτη πρέπει απλά να αποφασίσω ότι δεν μου ταιριάζει. Δεν μου πάει το τυπάκι ρε αδερφέ! Πρέπει να αρέσουν όλοι σε όλους;

Pineapple Express

Αρκετός ντόρος γύρω από το Pineapple Express ( 2008 ) του David Gordon Green χωρίς νομίζω να τον αξίζει. Αλλά ας απαντήσουμε στις δύο βασικές απορίες.

Τι είναι το Pineapple Express; άλλη μια παραγωγή της ομάδας Apatow με Seth Rogen να δίνει ρέστα ως συνήθως και με βασικό θέμα το χόρτο από το οποίο εμπνέεται και ο τίτλος της ταινίας καθώς υποτίθεται ότι Pineapple Express είναι μία σούπερ ντούπερ ποικιλία.

Θα μου αρέσει; θα γελάσεις αλλά αν είσαι νηφάλιος θα σε κουράσουν οι ταρζανιές των πρωταγωνιστών, το πράγμα ξεφεύγει στο τέλος. Αν έχεις το δικό σου Pineapple Express από κοντά μάλλον θα το ευχαριστηθείς αλλά δεν παίρνω και όρκο. Δες το και πες μου.

The End of Poverty?

Αργά χθες στον Απόλλωνα και παρουσία του σκηνοθέτη για μεταμεσονύκτιο Q & A ένα προσεγμένο, ενδιαφέρον και χαμηλών τόνων ντοκυμαντέρ το The End Of Poverty? ( 2008 ) του Philippe Diaz αφού πέρασε πρώτα από τις Κάννες το είδαμε και στην Αθήνα και μάλιστα όπως ο ίδιος ο Diaz είπε για πρώτη φορά στην τελική του μορφή. Το όλο θέμα χωράει πολύ συζήτηση και δεν αρκούν ούτε για αστείο οι 5 γραμμές που θα γράψω. Θα σταθώ σε 2-3 σημεία πάντως.

Πρώτα από όλα το ? στο τέλος του τίτλου είναι όλο το ζουμί γιατί νομίζω ότι δεν πρόκειται ποτέ να επέλθει το τέλος της φτώχειας καθώς στην ανέχεια των άλλων είναι βασισμένος ο δυτικός τρόπος ζωής -συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας. Το κακό ξεκινάει από την αποικιοκρατία και συνεχίζεται έως σήμερα με τα χρέη των “αναπτυσσόμενων” χωρών τις δανειοδοτήσεις για να τα καλύψουν και όλο αυτό το φαύλο κύκλο ( σας θυμίζει Zeitgeist; ). Τρίτη και τελευταία παρατήρηση οι λύσεις:

1. Δικαιοσύνη και όχι φιλανθρωπία

2. Κατάργηση των χρεών των κρατών του 3ου κόσμου

3. Η κατάργηση της ιδιοκτησίας φαντάζει ως η πιο δίκαιη λύση αλλά αυτή τη στιγμή είναι ουτοπία. Πρέπει να γίνουν σταδιακά βήματα με πρώτο την υψηλή φορολόγηση της ιδιοκτησίας.

Everybody Dies But Me [Vse umrut, a ya ostanus]

“Θα πεθάνετε όλοι εκτός από εμένα”. Λίγο απειλητικό ακούγεται ε; Για μας πάντως το Everybody Dies But Me (2008) της 24χρονης μοσχοβίτισσας Valeriya Gai Germanika ήταν απλά μία καλή αρχή για τις Νύχτες Πρεμιέρας τις οποίες φέτος θα παρακολουθήσουμε λίγο ξώφαλτσα καθότι θα βρισκόμαστε εκτός Αθήνας για το μεγαλύτερο διάστημα που θα διαρκέσουν, εώς την επόμενη Κυριακή δηλαδή. Όπως και να το κάνουμε το φεστιβάλ αυτό κάθε χρόνο είναι το κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας. Κι ας έχει τα προβληματάκια του. Για παράδειγμα -αν δεν το πω θα σκάσω-, θεωρώ σοβαρό πρόβλημα και λάθος να μην μπορεί κανείς να πάρει εισιτήρια από το Αττικόν για προβολή στο Δαναό και το αντίστροφο. Αλλά δεν είναι ώρα για γκρίνια, καλές ταινίες και καλή διάθεση να υπάρχει, που συνήθως υπάρχουν, και όλα τα άλλα βρίσκονται.

Στην ταινία μας τώρα. 3 μαθήτριες, τα εφηβικά προβλήματα τους και η σχέση με την οικογένεια. Λίγο κλισέ ακούγεται το θέμα αλλά είναι πολύ διαφορετική και φρέσκια η σκηνοθετική ματιά της Germanika (τυχαίο το Camera d’Or Special Mention στις Κάννες;) που πραγματικά μας άρεσε αρκετά η ταινία τουλάχιστον για ένα μεγάλο διάστημα της. Γιατί στο τέλος προσπαθώντας να τα προλάβει όλα (ποτά, ναρκωτικά, σεξ, βία,  και πολλά άλλα) μας έχασε λίγο. Με το όμορφα απότομο φινάλε όμως μας κέρδισε πάλι.