Pixar Short Films Collection - Volume 1

Κανονικά θα έπρεπε να γράψω ένα ξεχωριστό κείμενο για κάθε ένα από αυτά τα ταινιάκια αλλά αφού και η Pixar τα κυκλοφόρησε σε ένα dvd θα τα συμπεριλάβω σε ένα συνοπτικό post. Τα μικρού μήκους animation που περιέχει το dvd αυτό είναι: The Adventures of Andre and Wally B (1984) του Alvy Ray Smith, Luxo Jr. (1986) , Red’s Dream (1987), Tin Toy (1988), Knick Knack (1989) όλα του John Lasseter, Geri’s Game (1997) του Jan Pinkava, For the Birds (2000) του Ralph Eggleston, Mike’s New Car (2002) των Pete Docter και Roger Gould, Boundin’ (2003) των Bud Luckey και Roger Gould, Jack-Jack Attack (2005) του Brad Bird, Mater and the Ghostlight (2006) των John Lasseter και Dan Scanlon, One Man Band (2005) των Mark Andrews και Andrew Jimenez, Lifted (2006) του Gary Rydstrom.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τα δείτε, τόσο γιατί από μόνα τους είναι άκρως διασκεδαστικά και τα περισσότερα διακρίθηκαν στα OSCARs και σε άλλα βραβεία, αλλά και γιατί οι δημιουργοί τους ήταν αυτοί που από διάφορα πόστα συντέλεσαν για τη δημιουργία ορισμένων εκ των σημαντικότερων animation των τελευταίων ετών όπως Toy Story (1995), Monsters, Inc. (2001), The Incredibles (2004), Cars (2006), Ratatouille (2007) κ.α.

Reise zum Wald

Τελευταία προβολή μας στο Βερολίνο ένα σετάκι ταινιών μικρού μήκους το Berlinale Shorts II. Η καλύτερη και μάλλον μοναδική ταινία που μου άρεσε από αυτό το σετ ήταν το γερμανικό Reise zum Wald (200 του Jörn Staeger. Για την ιστορία οι υπόλοιπες ταινίες ήταν: Giganti (2007) του Fabio Mollo, Dreznica (2007) της Anna Azevedo, Three of Us (2007) του Umesh Kulkarni, Bonne Mère (2007) του Maxim Desmons, K (2007) του Piers Thompson.

La Jetée

Μία εξαιρετική μικρού μήκους ταινία, διάρκειας 28 λεπτών, το La Jetee (1962) του Chris Marker. Ταινία στην οποία βασίστηκε το 12 Monkeys (1995) του Terry Gilliam. Ταινία που αποτελείται από μία σειρά φωτογραφίες και δεν περιέχει καθόλου -ή καλύτερα σχεδόν καθόλου- κινούμενη εικόνα, παρά μόνο αφήγηση και φυσικούς ήχους. Δεν ξέρω αν ήταν οικονομικοί ή καλλιτεχνικοί οι λόγοι που οδήγησαν το σκηνοθέτη σε αυτή τη λύση πάντως το αποτέλεσμα είναι άψογο.

Κέρδισε το βραβείο Jean Vigo που επιβραβεύει το ανεξάρτητο και το ασυνήθιστο.

My Doll Plays Alice

Για να μείνουμε σε φεστιβαλικό κλίμα, να σας πούμε για ένα ωραίο φιλμάκι μικρού μήκους  που είδαμε στο φεστιβάλ Πλατφόρμα Βίντεο που λαμβάνει χώρα στο Αθηναΐς έως και αύριο. My Doll Plays Alice (2007) ή “Η κούκλα μου πάιζει την Αλίκη” της Ακριβής Συμεωνίδη. Πρέπει να αναφερθεί ωστόσο ότι στα πάντα πλην σκηνοθεσίας (δηλ.  σενάριο, μουσική, συνάρμοση και παραγωγή) συμμετέχει και ο  Βαγγέλης Γεωργακόπουλος. Animation 18 περίπου λεπτών, όμορφος συνδυασμός ήχων και εικόνων, βγαλμένο από τα παραμύθια αλλά με πραγματικά έντονη προσωπική παρέμβαση από τη δημιουργό. Στα συν η πολύ καλή μουσική της ταινίας, σύνθεση των ίδιων των δημιουργών.

Judgement [Simpan]

Το I’m a Cyborg, But That’s OK [ Saibogujiman kwenchana] (2006) έχει προβληθεί εδώ και ένα χρόνο στην Κορέα και στα μέρη μας ακόμα τίποτα. Κοντεύω να ξεχάσω ότι το περιμένουμε. Για να φρεσκάρουμε λίγο τη  μνήμη μας σε Chan-wook Park είδαμε μία σχετικά σπάνια μικρού μήκους ταινία του το Judgement [Simpan] (1999). Είναι λίγο ηλίθιο να πω ότι φαίνεται από αυτη την ταινία ότι το παλικάρι θα πάει μπροστά γιατί έχει ήδη πάει οπότε το παίζω τζάμπα προφήτης. Η ταινία ξεκινάει σε άσπρόμαυρο αλλά καταλήγει έγχρωμη. Στην αρχή μας δείχνει σκηνές από φυσικές καταστροφές ενώ παράλληλα προσπαθεί να σκιαγραφήσει κάποιους χαρακτήρες. Στη συνέχεια μας βάζει στο στόρι. Ένα πτώμα μετά από μια τέτοια καταστροφή, δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα και στο νεκροτομείο ένα ζευγάρι υποστηρίζει ότι πρόκειται για την εξαφανισμένη κόρη τους. Κατά την αναγνώριση όμως ο υπάλληλος του νεκροτομείου υποστηρίζει ότι πρόκειται για τη δική του χαμένη εδώ και χρόνια κόρη. Ένας δημοσιογράφος και ένας μπάτσος συμπληρώνουν το παράλογο σκηνικό.

Δεν ξέρω που μπορεί να βρεθεί το ταινιάκι -εκεί που βρίσκονται όλα υποθέτω- πάντως οι φίλοι του κορεάτικου και ειδικά του Park αξίζει να το δουν.

Δύο φορές τώρα

Χθές για πρώτη φορά δεν έγραψα post για ταινία. Σήμερα θα πρωτοτυπήσω πάλι και για πρώτη φορά θα γράψω για ταινία μικρού μήκους. Καθότι το Τριανόν δείχνει αυτές τις μέρες τις ταινίες από το φεστιβάλ της Δράμας και βρέθηκα εκεί το Σάββατο το βράδυ όπου μεταξύ άλλων παρακολούθησα το Δύο φορές τώρα (2007) ή αλλιώς Two Times Now του Μιχάλη Κωνσταντάτου. Μία δεκάλεπτη ταινία σχετικά με τον έρωτα και τη βία μέσα από παράλληλες εικόνες δύο ζευγαριών. Διάλογοι και στόρι δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως έντονα συναισθήματα και μία διαφορετική ματιά στο θέμα.

Η ταινία, όπως αναφέρθηκε, συμμετείχε στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας και θα συμμετάσχει στο σουηδικό ifestival του Stockholm International Film Festival, τουλάχιστον σύμφωνα με το ένθετο art της εφημερίδας Ποντίκι καθώς το επίσημο πρόγραμμα του φεστιβάλ δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη στην ιστοσελίδα του http://www.stockholmfilmfestival.se/?L=1

Όσοι πάντως θέλετε να το δείτε θα προβληθεί και πάλι απόψε στο Τριανόν μαζί με άλλες ενδιαφέρουσες μικρού μήκους.