Ten Minutes Older: The Trumpet (2002). Μικρού μήκους σκέψεις, έρευνες και δοκίμια των Kaige Chen, Víctor Erice, Werner Herzog, Jim Jarmusch, Aki Kaurismäki, Spike Lee και Wim Wenders πάνω στο χρόνο. Αλήθεια πόσο διαφορετικός ήμουν πριν 10 λεπτά; φαντάζομαι ο ίδιος μόνο που δεν είχα γράψει αυό το κείμενο. Πριν 10 ώρες; πολύ διαφορετικός, πριν 10 μέρες, πριν 10 μήνες ακόμα περισσότερο. Πριν 10 χρόνια; δεν ξέρω κάποιες φορές μία στιγμή μπορεί να σε αλλάξει περισσότερο από χρόνια ολόκληρα…
Advertisement
July 28, 2010 at 19:12 |
Στοχαστική διάθεση βλέπω
Πάντως έχεις μεγάλο δίκιο σε αυτό που γράφεις. Οι στιγμές μέσα στο χρόνο είναι που έχουν σημασία και όχι ο χρόνος αυτός καθαυτός. Η αλλαγή πάντως στο πέρασμά του ειδικά αν το περάσεις με αυτήν τη διαδικασία του 10 στο κείμενο τρομοκρατεί αν τη συνειδητοποιήσεις.
Οι ταινιούλες πώς ήταν όμως;
July 29, 2010 at 23:10 |
Είχα δει το “the cello”. Πολύ καλό. Κάποια στιγμή θα δω κι αυτό.
Και μιας και μιλάμε για πολυσκηνοθετικά, δεν έχω βρει το Chacun son cinéma που πολύ θέλω να δω.
July 31, 2010 at 03:15 |
Έχεις δίκιο ρε Harry δεν μίλησα καθόλου για τα ταινιάκια. να σου πω την αλήθεια δεν τρελάθηκα, με τέτοιες ονοματάρες σκηνοθετών περίμενα περισσότερα
Wonder το είχα ξεχάσει αυτό, θέλω πολύ να το δω
July 31, 2010 at 21:12 |
Αν δεν το έχεις δει, τσέκαρε το Visions of Europe. Επίσης πολλοί σκηνοθέτες, επίσης ονοματάρες και τα ταινιάκια πολύ καλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία.
Στο Ten minutes older: The Cello είναι πιο βαρύ και βαθυστόχαστο από το Visions of Europe (άλλωστε το ένα μιλάει για τον χρόνο και το άλλο για την Ευρώπη), αλλά δε με ξετρέλαναν τα ταινιάκια.