Timecrimes [Los Cronocrímenes]

Το Timecrimes (2007) του Nacho Vigalondo, ο οποίος γράφει, σκηνοθετεί και παίζει, είναι από αυτά τα ταινιάκια που μου αρέσουν ανεξάρτητα από το πόσο καλά είναι αντικειμενικά. Και αυτό συμβαίνει τόσο λόγω του ύφους της παραγωγής, δηλαδή του χαμηλού budget, των πολλών συμμετοχών σε φεστιβάλ κτλ, αλλά κυρίως λόγω του μπερδέματος που προκαλεί στο θεατή -με την ιδέα της χρονομεταφοράς- με συνέπεια φυσικά να δημιουργεί και το αντίστοιχο hype που την ακολουθεί, με τσακωμούς σε forums και blogs για το κατά πόσο στέκει και είναι έξυπνη ή πρόκειται για μία πατατάρα ή ήταν απλά μία καλή ιδέα που στην υλοποίηση στράβωσε και για αυτό επέρχεται remake, με τελικό αποτέλεσμα φυσικά τη διαφήμιση της ταινίας. Τα καλά του internet για μία ταινία που συμμετείχε σε δεκάδες φεστιβάλ και μάλιστα βραβεύτηκε σε μερικά από αυτά αλλά διανομή βρήκε μόνο στη Ισπανία και περιορισμένη στις ΗΠΑ.

Για να μην τα πολυλογώ και επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις καλό είναι να μην αποκαλύπτουμε πολλά από την πλοκή, έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν το Primer (2004) με μία ιδεα τρόμου, αλλά σαφώς απλούστερο και νομίζω λίγο κατώτερο. Όπως και στο Primer χρωστάω μία δεύτερη προβολή, έτσι και το Timecrimes δεν θα βιαστώ να το κρίνω με εύκολους χαρακτηρισμούς πριν το ξαναδώ πιο προσεκτικά όποτε μπορέσω.