I’m Not There
Σε avant premiere χθες στο Νιρβάνα είδαμε το I’m Not There (2007) του Todd Haynes. Ταινία εμπνευσμένη από τη ζωή και το έργο του Bob Dylan. Προσοχή! Όχι βιογραφία του Bob Dylan. Όποιος πάει για να δει μία βιογραφία το έχει χάσει το παιχνίδι. Και θα είναι κρίμα γιατί η ταινία είναι ωραία. Τουλάχιστον σκηνοθετικά. Είναι λίγο ότι να ‘ναι, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα παζλ εμπνευσμένο από τον Bob Dylan, γυρισμένο με διάφορα στυλ κινηματογράφησης, πολλές αναφορές και εναλλαγές πρωταγωνιστών. Για τους οποίους θα πρέπει να πω δύο λόγια καθότι οι ερμηνείες είναι πολύ δυνατές. Με πρώτη και καλύτερη τη φανταστική Cate Blanchett και από κοντά να την ακολουθεί ένας από τους αγαπημένους αυτού εδώ του blog o Christian Bale (φέτος είναι η χρονιά του, έρχονται άλλες 3 ταινίες Rescue Dawn, 3:10 to Yuma και The Dark Knight). Επιπλέον ο Heith Ledger μας αποχαιρετά με τις τελευταίες εμφανίσεις του (και αυτός στο The Dark Night) ενώ ο Ben Whishaw (βλ. Perfume: The Story of a Murderer) δεν αφήνει αμφιβολίες για το μέλλον του στην υποκριτική. Για το μικρό Marcus Carl Franklin δεν ξέρουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον ενώ για τον Richard Geere ξέρουμε (στα καπάκια γύρισε το The Flock).
Διάφορα βραβεία και υποψηφιότητες σε Βενετία, Τορόντο και αλλού. Σίγουρα ξεχωρίζει η Χρυσή Σφαίρα της Cate Blanchett με την οποία θα πυροβολήσει και στα OSCAR κατά τη γνώμη μου αλλά και των στοιχηματζίδικων (αν και προβλέπουν ντέρμπι με την Amy Ryan για το Gone Baby Gone).
Φεβρουάριος 5, 2008 σε 7:24 μ.μ
την κραταω για προβολη αυτο το σαβ\κο.ειδωμεν…
Φεβρουάριος 5, 2008 σε 7:26 μ.μ
παρεπιπτοντως,την υποψηφιοτητα της amy ryan ακομα δεν την εχω καταλαβει.αν η cate δεν φυγει φετος με τουλαχιστον 1 οσκαρ θα ειναι μεγαλη αδικια
Φεβρουάριος 7, 2008 σε 4:01 π.μ.
Την έχω δει εδώ και μέρες και ακόμη είμαι μπερδεμένη…Σίγουρα μου έκανε καλή εντύπωση αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν μου άρεσε…Πόσο κουλό είναι αυτό; Πάντως η Cate ήταν εκπληκτική και πιο κοντά απ’ όλους στον Dylan… Η μουσική είναι τρομερή(απλά υπέροχα επιλεγμένα τραγούδια του Dylan) και με γέμισε νοσταλγία. Μάλλον μου άρεσε τώρα που το ξανασκέφτομαι, απλά την περίμενα πολύ καιρό και δεν με ενθουσίασε τόσο…
Μάιος 8, 2008 σε 12:43 μ.μ
Θα το δω κάποια στιγμή μες την εβδομάδα και θα επανέλθω.