« Pan’s Labyrinth [El laberinto del fauno]
But I’m a Cheerleader »

The Fountain

fountain0.jpgΗ καλύτερη, κατα την ταπεινή μου άποψη, ταινία της περιόδου 2006 - 2007 είναι το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky. Πρόκειται για μία συγκλονιστική ταινία σχετικά με την αιώνια ζωή και το αν αξίζει κανείς να την αναζητά, εξού και ο επιτυχημένος τίτλος με τον οποίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα “Η πηγή της ζωής”. Δεν θέλω να αναλωθώ σε αναλύσεις επί αναλύσεων απλά θα πω να μην περιμένετε άλλο ένα Pi (199 8) ή ένα Requiem for a Dream (2000). O Aronofsky κάνει ένα βήμα μπροστά και δίνει κάτι διαφορετικό. Εξαιρετικές οι ερμηνείες των Hugh Jackman και Rachel Weisz και εκπληκτική η μουσική του Clint Mansell.

Διάφορες υποψηφιότητες και βραβεύσεις με τη μόνη που ξεχωρίζει την υποψηφιότητα για το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία αλλά και αυτή για καλύτερο OST στις Χρυσές Σφαίρες.

Δημοσιεύθηκε Αύγουστος 31, 2007 στις 12:40 μ.μ στην κατηγορία Cinema, Dvd, Καλύτερες ταινίες 2006 - 2007, Κινηματογράφος, Ταινίες. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0. Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.

6 σχόλια προς “The Fountain”

  1. nikmeras λέει:
    Σεπτέμβριος 5, 2007 σε 4:35 π.μ.

    poli kalo

  2. JesterGirl λέει:
    Οκτώβριος 14, 2007 σε 5:21 μ.μ

    Θα συμφωνήσω εν μέρει μαζί σου zamuc. Μόνο η μουσική μου θύμισε το ρέκβιεμ και μου άρεσε που ήταν πράγματι διαφορετικός στην 3η του ταινία. Οπτικοακουστικά ήταν αριστούργημα. Μεγαλοπρεπές Project με αρκετή όμως βαρύτητα στο φαίνεσθαι και ίσως και κάπως υπερβολικό σε κάποιες σκηνές (ρεσιτάλ επιδειξιομανίας είπαν κάποιοι)…..φιλοσοφικά και νοηματικά δεν ξέρω αν εισέπραξα όσα περίμενα, αρχικά σκέφτηκα ότι ο Αρονοφσκι πήρε το ρόλο του θεού από την άλλη όμως με έφερε κοντά στο θάνατο χωρίς να με εκβιάσει, χωρίς σπαραγμούς και έντονο κλάμα….Νομίζω πως χρειάζομαι να το ξαναδώ τουλάχιστον μια φορά ακόμα και θα τα ξαναπούμε.

  3. zamuc λέει:
    Οκτώβριος 15, 2007 σε 9:54 π.μ.

    Το παραδέχομαι ότι μου αρέσουν οι εφφετζίδικες σκηνοθεσίες. Το νόημα όπως το αντιλήφθηκα πραγματικά με άγγιξε και η μουσική νομίζω ότι είναι καλύτερη από το ρεκβιεμ και όποτε ακούω το cd το μυαλό μου γεμίζει με εικόνες από την ταινία. Αν και αυτό είναι ένα σημείο συζήτησης, κατά πόσο δηλαδή κάνει καλή η υπερβολική χρήση της μουσικής ο σκηνοθέτης. Στο ρέκβιεμ π.χ. πολλοί έλεγαν ότι βγήκα από την αίθουσα και είχαν στο μυαλό τους μόνο τη μουσική.

  4. tereza18gr λέει:
    Δεκέμβριος 19, 2007 σε 1:29 π.μ.

    Εγώ δεν ξέρω δεν ενθουσιάστηκα τόσο με αυτή την ταινία. Τη βρήκα λίγο βαρετή και προβλέψιμη. Σύμφωνοι ότι έχει πράγματι να δεις από πίσω αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Είδα τελευταία το Casandra’s dream. Το έχει δει κάποιος;
    Άσχετο αλλά μου άρεσε αρκετά!

    http://tereza.wordpress.com

  5. zamuc λέει:
    Δεκέμβριος 19, 2007 σε 4:03 μ.μ

    Δυστυχώς δεν το είδα ακόμη αλλά πρέπει οπωσδήποτε να πάω. Μου αρέσουν οι ταινίες του Woody και σχεδόν πάντα τις βλέπω στον κινηματογράφο

  6. KlineMine λέει:
    Μάιος 28, 2008 σε 12:33 π.μ.

    Απλά τέλεια.. (για το fountain μιλαμε)

    Υποτιμημένη πιστευω..Ελπίζω να αναγνωριστεί η αξία της στο μέλλον. Λες?

Υποβολή απάντησης