Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο Bend It Like Beckham (2002) της Gurinder Chadha καθώς είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Προσωπικά δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα, την είδα μόνο επειδή σχετίζεται με ποδόσφαιρο. Σίγουρα είχε τις στιγμές της και σκας και δυο χαμόγελα αλλά ως εκεί. Νομίζω ότι η εισπρακτική επιτυχία της συνέβη κυρίως λόγω του ύφους της (βλ. ρομαντική κομεντί ή αλλιώς περνάω δήθεν την ώρα μου ευχάριστα… και οι αίθουσες γεμίζουν) και λόγω της παρουσίας του David Beckham έστω και μόνο στον τίτλο. Ήταν τέτοια η υστερία προς το προσωπό του εκείνη την εποχή, ειδικά στο νησί.
Δεν θέλω να αδικήσω τη σκηνοθέτιδα καθότι η προσπάθεια της είναι φιλότιμη απλά είναι το ύφος των ταινιών αυτών που με απωθεί. Αν κρίνω πάντως από τις διακρίσεις μάλλον αποτελώ μειοψηφία καθώς εδώ έχουμε πάνω από 30 στο σύνολο με πιο χαρακτηριστικές υποψηφιότητες σε Χρυσές Σφαίρες και BAFTA και βραβεία κοινού σε Τορόντο και Λοκάρνο.
